A COVA DO RAPOSO

TESOUROS (NAS REBAIXAS)

2012-01-19T23:26:00.003+01:00

Agora que estamos de volta de nada
baixo a costa de xaneiro
buscando refuxio na intemperie.
Porque estamos de volta de nada, ruliña,
remexo nas rebaixas á procura
dun sorriso que me protexa da friaxe,
uns zapatos para desandar a crises,
un buzón de voz onde gardar
os silencios que non sei escribir,
un mapa do teu corpo,
un espello no que envellecer xuntos,
un pasaporte para viaxar a república dos soños,
un rock and roll que inxectar as veas,
un catálogo de antídotos contra a ausencia
e un reloxo de peto no que descontar as horas
que faltan para verte.

FRAGA

2012-01-16T20:08:00.004+01:00

Morreu o vello fascista,
non serei eu quen o sinta.

CINEMANÍA NUMÉRICA (CAPÍTULO 9)

2012-01-12T16:40:00.003+01:00

SINOPSIS:
Estou facendo unha lista de películas que teñan algún número no título. Trátase de empezar polo cero e ir subindo gradualmente na escala numérica, poñendo un exemplo de cada e tamén combinacións de ese número con outros, procurando respectar o título orixinal. Excluín curtametraxes, documentais, series e miniseries.
Aparte do título, entre parénteses vai o director e o ano de realización, e despois algúns dos actores/actrices mais representativos-as do filme.

Hoxe a lista vai do 55 o 70, entre as que recomendo “55 días en Pekín” e “Búffalo 66”. Non atopei nada cos números 58 e 64, si alguén sabe dalgunha que mo diga. En calquera caso, conforme os números soben esto vai ser máis habitual.
O prolífico director español Pedro Lazaga figura nada menos que con 3 títulos. Si a calidade fora acorde coa cantidade de películas que fixo estaríamos ante un director xenial. Non é o caso e os seus filmes son normaliños tirando a malos.

· 55 DÍAS EN PEKÍN (Nicholas Ray, 1963): Charlon Heston, Ava Gardner, David Niven, Jhon Ireland, Flora Robson.
· LA CASA DE LA CALLE 56 (Robert Florey, 1933): Ricardo Cortez, Kay Francis, Margaret Lindsay, Gene Raymond, John Halliday.
· PASAJERO 57 (Kevin Hooks, 1992): Wesley Snipes, Bruce Payne, Tom Sizemore, Michael Horse, Elizabeth Hurley.
· PSIQUE 59 (Alexander Singer, 1964): Curd Jürgens, Patricia Neal, Samantha Eggar, Ian Bannen, Elspeth March.
· 60 SEGUNDOS (Dominic Sena, 2000): Nicholas Cage, Angeline Jolie, Robert Duvall, Giovanni Ribisi, Will Paton.
· 61 (Billy Crystal, 2001): Thomas Jane, Barry Pepper, Chris Baner, Richard Masur, Jennifer Crystal.
· DETECTIVE PRIVADO 62 (Michael Curtiz, 1933): William Powell, Margaret Lindsay, Gordon Westcott, Ruth Ronnelly, James Bell.
· EVA 63 (Pedro Lazaga, 1963): Laura Valenzuela, Elisa Montés, Jesus Puente, Soledad Mianda, Elvira Quintillá.
· TU VIDA EN 65 MINUTOS (María Ripoll, 2006): Javier Pereira, Marc Rodríguez, Tamara Arias, Oriol Vila, Irene Montalá.
· BUFFALO’ 66 (Vincent Gallo, 1998): Vincent Gallo, Christina Ricci, Anjélica Huston, Mickey Rourke, Ben Gazzara, Rosanna Arquette.
· OPERACIÓN 67 (René Cardona, 1967): Santo, Jorge Rivero, Elizabeth Campbell, José Luis Caro, Noé Murayama, Olga Morris.
· NOVIOS 68 (Pedro Lazaga, 1967): Arturo Fernández, Sonia Bruno, Jose Luis López Vázquez, Teresa Gimpera, Alfredo Landa, Gracita Morales.
· 69 (Lee Sang-il, 2004): Satoshi Tsumabuki, Masanobu Ando, Yuta Kanai, Asami Mizukawa,Yoko Mitsuya.
· VERANO 70 (Pedro Lazaga, 1970): Juanjo Menéndez, José Sazatornil, Jesús Puente, La Polaca, Mónica Randall, Rafaela Aparicio.
· SETENTA VECES SIETE ( Leopoldo Torre Nilsson, 1962): Isabel Sarli, Francisco Rabal, Jardel Filho, Alberto Barcel, Blanca Lagrotta.

DESEXOS

2012-01-01T22:41:00.002+01:00

Que Rajoy non se pase con recortes,
que Risco deixe de dar a vara coa súa Prima,
que o Escobar atope o carro dunha puta vez,
que un posto de traballo non sexa tan esquivo,
que as ondas da friaxe non conxelen as ideas,
que a cobiza dos especuladores non dominen os mercados,
que os corruptos paguen polas súas falcatruadas,
que as mentiras non teñan futuro,
e que nos sigamos vendo de cando en vez
por este acubillo da blogosfera.

Bo ano e saúde.

Banda sonora: Resistiré

CINEMANÍA NUMÉRICA (CAPÍTULO 8)

2011-12-26T00:13:00.004+01:00

SINOPSIS:
Estou facendo unha lista de películas que teñan algún número no título. Trátase de empezar polo cero e ir subindo gradualmente na escala numérica, poñendo un exemplo de cada e tamén combinacións de ese número con outros, procurando respectar o título orixinal. Excluín curtametraxes, documentais, series e miniseries.
Aparte do título, entre parénteses vai o director e o ano de realización, e despois algúns dos actores/actrices mais representativos-as do filme.

E para rematar o ano os números do 42 o 54. Recomendacións:
“47 Ronin”, unha boa mostra do cine nipón, unha historia de honor e vinganza baseada en feitos acaecidos no século XVIII, un minucioso achegamento ó sistema feudal xaponés e ó mundo dos samurais. É bastante longa e cun ritmo lento, pero paga a pena vela.
“Límite 48 horas”, entretido film de acción e comedia, cun Eddie Murphy en plena forma (no 90 fixeron unha secuela, “48 horas más”, inferior a esta).
· VERANO DEL 42 (Robert Mulligan, 1971): Jennifer O’Neill, Gary Grimes, Oliver Conant, Lou Frizell, Jerry Houser.
· TEHERAN 43 (Aleksandr Alov y Vladimir Naumov, 1981): Alain Delon, Natalia Belokhvostikova, Curd Jurgens, Claude Jade.
· ESTACION LUNAR 44 (Roland Emmerich, 1990): Michael Paré, Lisa Eichhorn, Dean Devlin, Malcoln McDowell, Leon Rippy.
· COLT 45 (Edwin L. Marin, 1950): Randolph Scot, Zachary Scout, Ruth Roman, Lloyd Bridges, Ian MacDonald.
· CODIGO 46 (Michael Winterbotton, 2003): Tim Robbins, Samantha Morton, Om Puri, Jeanne Balibar, Nina Fogg.
· 47 RONIN (Hiroshi Inagaki, 1962): Koshiro Matsumoto, Yuzo Kayama, Akira Takarada, Yosuke Natsuki, Tatsuya Mihashi.
· LIMTE 48 HORAS (Walter Hill, 1982): Nick Nolte, Eddie Murphy, Annette O’Toole, James Remar, Frank McRae.
· BRIGADA 49 (Jay Rusell, 2004): Joaquin Phoenix, Jhon Travolta, Jacinda Barret, Kevin Daniels, Robert Patrick.
· 50 PRIMERAS CITAS (Peter Segal, 2004): Adam Sandler, Drew Barymore, Rob Schneider, Sean Astin, Allen Covert.
· 50/50 (Jonathan Levine, 2011): Joseph Gordon-Levitt, Anna Kendrick, Anjelica Huston, Seth Roger, Julia Benson.
· EL DOSSIER 51 (Michel Deville, 1978): Françoise Béliard, Gerard Desselles, Patraick Chesnais, Jean Dautremay, jenny Clève.
· 52 VIVE O MUERE (John Frankenheimer, 1986): Roy Scheider, John Glover, Ann Margret, Lony Chapman, Robert Trebor.
· 53 DÍAS DE INVIERNO (Judith Colell, 2007): Mercedes Sampietro, Aina Cloret, Alex Brendemühl, Silvia Munt., Joaquim de Almeida, Celso Bugallo.
· 54 (Mark Christopher, 1998): Ryan Phillippe, Neve Campbell, Salma Hayek, Mike Myers, Breckin Meyer.

Boas festas , saúde e desfruten do cine.

CUANDO LA INFANCIA TIENE ALGO DE FRONTERA

2011-12-17T00:13:00.002+01:00

Un día descubres los bolsillos
huérfanos de canicas y de cromos,
hechas de menos el balón de los recreos
y las novelas de Marcial Lafuente Estefanía.
Nada queda de las tardes de aventura,
de la búsqueda de nidos y de setas,
bocadillos de nocilla, tigretones y phoskitos,
el dictado, la tabla de multiplicar estrellas,
y los afluentes del Duero que recitabas de memoria
ante la severa pizarra de la primera escuela.
También se han ido los muñecos de nieve,
los héroes de los tebeos derrotando a los malvados,
el Sil allá abajo como una frontera de misterio
y las mariposas clavadas
en los alfileres de la inocencia.

Encuentras en cambio más arrugas en la cara,
alarmas blancas entre el pelo
y los gestos como cansados
al borde de un abismo.
Te queman las tarjetas bancarias casi sin fondos,
los buzones inundados de publicidad,
la cita con el oftalmólogo,
la comunidad de vecinos, los atascos,
tantas revoluciones perdidas,
y el despertar malhumorado de tu compañera.
Sabes entonces que tu infancia ha quedado muy atrás,
que el barco pirata naufragó hace tiempo
y que el Capitán Trueno
no acudirá jamás
a rescatar a la princesa.

CINEMANÍA NUMÉRICA (CAPÍTULO 7)

2011-12-09T17:48:00.004+01:00

Seguimos.
Hoxe tócalle ós números do 31 o 41. Recomendacións: por suposto, “39 escalones “ de Hitchok, e a de Sidney Lumet (unha correcta película dun bo director). As españolas, prescindibles.
· ADALEN 31 (Bo Widerberg, 1969): Peter Schildt, Roland Hedlund, Kerstin Tidelius, Marie De Geer, Anita Björk.
· UN PAR DE ZAPATOS DEL 32 (Rafael Romero Marchent, 1973): Ray Milland, Sylva Koscina, Ramiro Oliveros, Franco Giacobini., María Silva.
· PACIENTE 33 (Silvia Quer, 2007): Pilar Almería, Sergio Caballero, Juanjo Puigcorbé, Enric Esteve, Laura Mañá.
· AGARRALO COMO PUEDAS 33 1/3: EL INSULTO FINAL (Peter Segal, 1994): Leslie Nielsen, Priscila Presley, George Kennedy, Fred Ward, Anna Nicole Smith.
· DISTRITO 34: CORRUPCIÓN TOTAL (Sydney Lumet, 1990): Nick Nolte, Timothy Hutton, Armand Assante, Paul Calderon, Patrick O’Neal.
· KALIBRE 35 (Raúl García R. Jr. 2000): Robinson Díaz, Juana Acosta, Juan Carlos Vargas, Mario Duarte, Gustavo Angarita.
· LAS LARGAS VACACIONES DEL 36 (Jaime Camino, 1976): José Sacristán, Concha Velasco, Francisco Rabal, Analía Gadé, Ismael Merlo, Ángela Molina.
· 37 HORAS DESESPERADAS (Michael Cimino, 1990): Mickey Rourke, Anthony Hopkins, Mimi Rogers, Kelly Lynch, Elías Koteas.
· 37.2 DE LA MAÑANA (Jean-Jacques Beireix, 1986): Jean Hugues Anglade, Beatrice Dalle, Consuelo de Haviland, Vincent Lindon.
· 38 (Wolfgang Glück, 1986): Tobías Engel, Sunnyi Melles, Heinz Trixner, Romuald Pekny, Infrid Burkhard.
· 39 ESCALONES (Alfred Hitchock, 1935): Robert Donat, Madeleine Caroll, Lucie Mannheim, John Laurie, Goddfrey Tearle.
· 40 GRADOS A LA SOMBRA (Mariano Ozores, 1967): Gracita Morales, Antonio Ozores, Alfredo Landa, José Luis López Vázquez, Julieta Serrano.
· 40 DÍAS Y 40 NOCHES (Michael Lehmann, 2002): Josh Harnett, Shannyn Sossamon, Paulo Costanzo, Maggie Gyllenhaal.
· EL CUARENTA Y UNO (Grigori Chukahri, 1956): Izolda Izvitskaya, Oleg Strizhenov, Nikolai Kryuchkov, George Shapovalov.

CINEMANÍA NUMÉRICA (CAPÍTULO 6)

2011-12-04T18:32:00.005+01:00

SINOPSIS:
Estou facendo unha lista de películas que teñan algún número no título. Trátase de empezar polo cero e ir subindo gradualmente na escala numérica, poñendo un exemplo de cada e tamén combinacións de ese número con outros, procurando respectar o título orixinal. Excluín curtametraxes, documentais, series e miniseries.
Aparte do título, entre parénteses vai o director e o ano de realización, e despois algúns dos actores/actrices mais representativos-as do filme.

Desta volta os números van do 21 o 30. A destacar: 21 GRAMOS un crebacabezas no que os fragmentos van encaixando ata converterse nunha obra maxistral (”¿Canto pesa a culpa? ¿Canto pesa a vida? Din que todos perdemos 21 gramos no intre exacto da nosa morte”), excelente película dun director que xa nos sorprendera gratamente con AMORES PERROS; e 27 HORAS, non é das mellores de Armendariz pero sabe captar o desencanto da xuventude dos oitenta que se movía entre o pesimismo, a desconfianza do futuro, as drogas e a marxinalidade.

· 21 GRAMOS (Alejandro González Iñárritu, 2003): Sean Penn, Benicio del Toro, Naomi Watts, Melissa Leo, Charlotte Gainsbourg.
· TRAMPA-22 (Mike Nichols, 1970): Alan Arkin, Jon Voight, Orson Welles, Anthony Perkins, Martin Sheen, Paula Prentiss.
· A 23 PASOS DE BAKER STREET (Henry Hathaway, 1956): Van Johnson, Vera Miles, Cecil Parker, Patricia Laffan, Maurice Denham.
· 24 HORAS EN LA VIDA DE UNA MUJER (Laurent Bouhnik, 2002): Agnes Jaqui, Michel Serrault, Berenice Bejo, Frances Barber, Clement van der Bergh.
· 24.7 (Shane Meadows, 1997): Bob Hoskins, James Otón, Danny Nussbaum, Bruce Jones, Annette Badland.
· LA HORA 25 (Henri Verneuil, 1967): Anthony Quinn, Virna Lisi, Michael Redgrave, Marcel Dalio, Gregorie Aslan.
· JONÁS, QUE CUMPLIRÁ LOS 25 EN EL AÑO 2000 (Alain Tanner, 1976): Jean-Luc Bideau, Jacques Denis, Roger Jendly, Dominique Labourier, Myrian Boyer.
· ZATOICHI 26 (Shintaro Katsu, 1989): Shintaro Katsu, Kanako Higuchi, Takanori Jinnai, Yuya Uchida, Ken Ogata.
· 27 HORAS (Montxo Armendariz, 1986): Maribel Verdú, Martxelo Rubio, Ramón Barea, Antonio Banderas, Silvia Arrese, André Falcon.
· 28 SEMANAS DESPUES (Juan Carlos Fresnadillo, 2007): Robert Carlyle, Rose Byrne, Catherine McCormack, Jeremy Renner, Emily Beecham.
· 28 ½. (Mamoru Oshii, 2011): Erika Okuda, Masahiro Sudo, Momoko Tanabe.
· RUTA 29 (Nicolas Roeg, 1988): Theresa Russell, Gary Oldman, Christopher Lloyd, Colleen Camp, Sandra Berndhard.
· 30 SEGUNDOS SOBRE TOKIO (Mervyn LeRoy, 1944): Spencer Tracy, Van Johnson, Robert Walker, Scott Mckay, Robert Mitchum.

TEMPUS FUGIT

2011-11-29T16:42:00.002+01:00

O malo do tempo é que non sabe estarse quieto. Bulideiro, hiperactivo, sempre anda de aquí para acolá, sen acougo.
Non ten paradura e así non hai maneira...

TRÁNSITO

2011-11-23T12:44:00.002+01:00

Velaquí un home que ven de territorios perigosos. O amencer tingue de roxo os campos e os cans ladran nas rúas escalazadas.
Velaquí un home escorrentando o medo á procura do destino. Os pardais fican á sombra. Nada se move. Hai soidade nas pucharcas e unha poeira vedraña cubre os carrouchos. O día pasa lento.
Velaquí un home buscando nas tebras da noite a coraxe e o rixo necesarios para facer o último disparo.

DE NÓS DEPENDE

2011-11-15T17:09:00.002+01:00

Cando faltan só uns días para as eleccións xerais quero mostrar aquí unha viñeta de “El Roto” que invita a reflexión.
Reflexionemos, pois.

CINEMANÍA NUMÉRICA (CAPÍTULO 5)

2011-11-11T16:45:00.004+01:00

SINOPSIS:
A afección polo cine animoume a facer unha lista de películas que teñan algún número no título. Trátase de empezar polo cero e ir subindo gradualmente na escala numérica, poñendo un exemplo de cada e tamén combinacións de ese número con outros, procurando respectar o título orixinal. Excluín curtametraxes, documentais, series e miniseries.
Aparte do título, entre parénteses vai o director e o ano de realización, e despois algúns dos actores/actrices mais representativos-as do filme.

Nesta ocasión a lista é do 13 o 20. De estas suxiro “Los violentos años veinte”, “Felices dieciseis”, do sempre comprometido Ken Loach, e “Trece campanadas” (a peli non é que sexa gran cousa pero sempre presta ver a Luís Tosar).

· TRECE CAMPANADAS (Xavier Villaverde, 2003): Juan Diego Botto, Luis Tosar, Marta Etura, Rosa Alvarez, Elvira Domínguez.
· 13 ASESINATOS Y MEDIO (Mickey Rose, Michael Ritchie, 1981): Kristen Riter, Matthew Goldsby, Joe Flood, Mimi Weddell, Joe Talarowski.
· TRECE POR DOCENA (Walter Lang, 1950): Clifton Webb, Jeanne Crain, Myrna Loy, Betty Lynn, Edgar Buchanan.
· EL 13-13 (Luis Lucía, 1943): Rafael Durán, Ramón Martori, Marta Santaolalla, Alberto Romea.
· CATORCE ESTACIONES (Antonio Jiménez Rico, 1991): Geraldine Danon, Juan Luis Galiardo, Jacques Penot, Mónica Randall, Santiago Ramos.
· 15 MINUTOS (Jhon Herzfeld, 2001): Robert de Niro, Ed Burns, Kelsey Grammer, Avery Brooks, Karel Roden, James Handy.
· 15 AÑOS Y MEDIO (Francois Desagnat, Thomas Sorriaux, 2008): Daniel Auteuil, Juliette Lamboley, Francois Damiens, Lionel Abelanski, Julie Ferrier.
· FELICES DIECISEIS (Ken Loach, 2002): Martin Compston, Annmarie Fulton, William Ruane, Michelle Coulter, Gary McCormack.
· EL NUMERO 17 (Alfred Hitchcock, 1932): Leon M. Lion, Anne Grey, John Stuart, Donald Calthrop, Barry Jones.
· 18 COMIDAS (Jorge Coira, 2010): Luis Tosar, Esperanza Pedreño, María Vázquez, Cristina Brondo, Víctor Clavijo.
· 18 CIGARRILLOS Y MEDIO (Marcelo Tolces, 2010): Hernan Melgarejo, Fera Izak Szmua, Natalia Herreros, Sergio Moguer, Ale Hirschfeld.
· K-19: THE WIDOWMAKER (Kathryn Bigelow, 2002): Harrison Ford, Liam Neeson, Peter Sarsgaard, Joss Ackland, Donald Sumpter.
· LOS VIOLENTOS AÑOS VEINTE (Raoul Walsh, 1939): James Cagney, Priscilla Lane, Humphrey Bogart, Jeffrey Lynn, Gladis George, Paul Kelly.
· VEINTE DOCENAS DE HIJOS (Norman Tokar, 1966): Sherwood Ball, William Soo, Luana Petter, Tol Avery, Kit Lloyd.
· 20: 30: 40 (TRES VIDAS Y UN SUEÑO) (Sylvia Chang, 2004): Sylvia Chang, Rene Liu, Angelica Lee, Kate Yeung, Richie Ren.

MEXADA POPULAR

2011-11-07T17:58:00.005+01:00

Naceu nun país afeito a que mexen por un e ter que dicir que chove. Pero este can é espabilado e debeu pensar “antes mexo eu por eles”.
E aquí o tedes, ouriñando con chulería non exenta de gracia e donaire.
Para que logo digan que os carteis políticos non fan servicio!

RUBIAS (DO PAÍS)

2011-10-29T11:32:00.004+02:00

Parderrubias (Concello de A Merca, Ourense).

Vaia par de rubias (nun lameiro de Ribas de Sil, Lugo).

*A foto das rubias é de Eladio Osorio

CINEMANÍA NUMÉRICA (CAPÍTULO 4)

2011-10-24T17:43:00.004+02:00

SINOPSIS:
A afección polo cine animoume a facer unha lista de películas que teñan algún número no título tanto na súa forma cardinal como ordinal. Trátase de empezar polo cero e ir subindo gradualmente na escala numérica, poñendo un exemplo de cada e tamén combinacións de ese número con outros, procurando respectar o título orixinal. Excluín curtametraxes, documentais, series e miniseries.
Aparte do título, entre parénteses vai o director e o ano de realización, e despois algúns dos actores/actrices mais representativas do filme.

Desta tandada (cos números 9, 10, 11 e 12) recomendaría a argentina “Nueve reinas”, a clásica “Los diez mandamientos” e por suposto esa obra mestra de Sidney Lumet que é “12 hombres sin piedad”.
E dúas curiosidades: nunha película actúa Pelé e hai outra que aínda non se estreou, farao o 11 de novembro.

· LA NOVENA PUERTA (Roman Polanski, 1999): Johnny Depp, Lena Olin, Frank Langella, James Russo, Emmanuelle Seigner.
· NUEVE REINAS (Fabian Bielinsky, 2001): Ricardo Darin, Gaston Pauls, Leticia Bredice, Elsa Balaguer, Antonio Ugo, Tomás Fonzi.
· NUEVE DÍAS DE UN AÑO (Mikhail Romm, 1962): Aleksey Batalov, Innokenti Smoktunovsky, Nikolai Plotikov, Tatiana Lavrova, Valentín Nikulin.
· NUEVE SEMANAS Y MEDIA (Adrian Lyne, 1984): Mickey Rourke, Kim Bassinger, Margaret Whitton, Karen Young, Dan Lauria, Christine Baranski.
· EL DÉCIMO HOMBRE (Jack Gold, 1988): Anthony Hopkins, Kristin Scout Thomas, Derek Jacobo, Cyril Cusack, Paul Rogers.
· LOS DIEZ MANDAMIENTOS (Cecil B. DeMille, 1956): Charlton Heston, Yul Brynner, Anne Baxter, Edward G. Robinson,, Edward G. Robinson, Ivonne de Carlo, John Derek.
· 10 + 4 (Mania Akbari, 2007): Mania Akbari, Amin Maher, Mina Hamidi, Behnaz Safari, Bahareh Mosadeghiyan.
· 10.5 (Jhon Lafia, 2003): Beau Brigdes, Kim Delaney, Fred Ward, John Scheneider, Michael Adamthwaite, John Cassini.
· DE DIEZ A ONCE (Pelin Esmer, 2009): Nejat Isler, Mithat Esmer, Tayanc Ayaydin, Savas Akova, Sinan Dugmeci.
· LAS 10:30 DE UNA NOCHE DE VERANO (Jules Bassin, 1966): Melina Mercouri, Romy Schneider, Meter Finch, Julian Mateos, Beatriz Savon.
· LA CUADRILLA DE LOS ONCE (Lewis Milestone, 1960): Frank Sinatra, Dean Martin, Sammy Davis Jr, Angie Dickinson, Peter Lawford.
· ONCE MAS UNO (Terrell Tannen, 1983): Pelé, John Huston, Peter Fox, Jeanetta Arnette, Chris Bringard.
· ONCE DÍAS ONCE NOCHES (Joe D’amato, 1986): Jessica Moore, Mary Sellers, Joshua Mcdonald, David Brandon, Tom Mojack.
· 11/11/11 (Darren Lynn Bousman, 2011): Michael Landes, Timothy Gibbs, Wendy Glenn, Angela Rosal, Lluis Soler.
· 11:14 DESTINO FATAL (Greg Marcks, 2003): Hilary Swank, Patrick Swayze, Barbara Hersley, Rachel Leigh Cook, Ben Foster.
· 12 HOMBRES SIN PIEDAD (Sidney Lumet, 1957): Henry Fonda, Lee J. Cobb, Jack Warden, Ed Begley, John Fiedler, E.G. Marshall.
· 12 +1 (Nicolas Gessner, 1969): Vittorio Gassman, Orson Welles, Vittorio de Sica, Sharon Tate, John Steiner.
· 12:01, TESTIGO DEL TIEMPO (Jack Sholder, 1993): Jonathan Silverman, Helen Slater, Martin Landau, Jeremy Piven, Nicolas Surovy, Robin Bartlett.
· 12:08 AL ESTE DE BUCAREST (Corneliu Porumboiu, 2006): Teodor Corban, Ion Sapdaru, Mircea Andreescu, Cristina Ciofu, Luminita Gheorghiu.
· SUCEDIÓ ENTRE LAS 12 Y LAS 3 (Frank D. Gilroy, 1976): Charles Bronson, Jill Ireland, Damon Douglas, David Roberts, Betty Cole.

NEGOCIOS (RUÍNS) DE COMPRAVENDA

2011-10-17T16:59:00.002+02:00

Cando era mozo (por cobiza e afán de aventura) decidiu venderlle a súa alma ó demo.
Anos despois (desacougado, coa señardade petándolle por dentro e aproveitando as rebaixas do Nadal) mercou a súa alma a Deus.
So agora empeza a decatarse de que neste tipo de transaccións el é o único perdedor.

AS MÉDULAS, UN LUGAR PARA O ASOMBRO

2011-10-05T20:29:00.008+02:00

Na comarca leonesa do Bierzo, preto do lago de Carucedo, atópanse AS MÉDULAS, a maior explotación aurífera a ceo aberto que os romanos tiveron en Hispania.
Desde o miradoiro de Orellán a vista impresiona: picoutos roxos emerxen entre o verde da vexetación desafiando ó ceo e á lei da gravidade. É o que queda dunha montaña desmantelada para extraer o metal amarelo.

Unha paisaxe estraña.
Un lugar misterioso.
Unha viaxe no tempo.
Un mundo perdido.
Unha lección de historia.

O xeógrafo e historiador romano Plinio O Vello, que estivo na península ibérica a mediados do século I, deixounos unha descrición do método para extraer o ouro. Construían grandes depósitos de auga nas partes altas da montaña a escavar e furaban cunha complexa rede de túneles e pozos as entrañas do xacemento. Despois botaban auga por eles. A entrada repentina da auga, que collía velocidade mentres baixaba producía erosións, turbulencias e golpes no interior da montaña que terminaba por derrubarse. A este procedemento chamábanlle “ruína montiun”.
Despois a terra era canalizada cara os lavadoiros onde se separaba o ouro.

Unha montaña aniquilada polo esforzado traballo da poboación nativa e as técnicas dos romanos. Calculan que o longo dos 2 séculos que durou a explotación movéronse máis de 230 millóns de metros cúbicos de terra. A cifra é difícil de asimilar.
Non sabemos canto ouro se puido sacar de aquí. Imposible recuperar o que foi esto nos séculos I e II en plena actividade. A nós, agora, desde o miradoiro de Orellán, paseando pola cunca das Valiñas ou entrando nas bocaminas de “La Cuevona e “La Encantada”, só nos queda o asombro.

CINEMANÍA NUMÉRICA (CAPÍTULO 3)

2011-09-27T17:38:00.003+02:00

SINOPSIS:
A afección polo cine animoume a facer unha lista de películas que teñan algún número no título tanto na súa forma cardinal como ordinal. Trátase de empezar polo cero e ir subindo gradualmente na escala numérica, poñendo un exemplo de cada (das primeiras cifras hai moitas películas) e tamén combinacións de ese número con outros, procurando respectar o título orixinal. Excluín curtametraxes, documentais, series e miniseries.
Aparte do título, entre parénteses vai o director e o ano de realización, e despois algúns dos actores/actrices mais representativas do filme.
Esta entrega que inclúe os números 6, 7 e 8 ten títulos moi recomendables e de distintos xéneros: westers como “Los siete magníficos”; musical, “Siete novias para siete hermanos”; terror e intriga, “El sexto sentido”; ciencia ficción con “Alien, el octavo pasajero”; e dúas películas de culto, “Fellini, ocho y medio” e “El séptimo sello”.

· EL SEXTO SENTIDO (M. Night Shyamalan, 1999): Bruce Willis, Toni Collette, Haley Joel Osment, Olivia Williams, Trevor Morgan.
· SEIS GRADOS DE SEPARACION (Fred Schepisa, 1993): Will Smith, Stockard Chonning, Donald Sutherland, Bruce Davison, Heather Graham.
· SEIS BALAS, UNA VENGANZA, UNA ORACIÓN (Gianfranco Parolini, 1976): Lee Van Chef, Jack Palance, Richard Boone, Sybil Danning, Robert Lipton.
· SEIS NOCHES, SEIS DÍAS (Diane Kurys, 1994): Annie Parillaud, Beatrice Dalle, Patrick Aurignac.
· SEIS DIAS Y SIETE NOCHES (Ivan Reitman, 1998): Harrison Ford, Anne Heche, David Schiwimmer, Allison Janney, Douglas Wiston.
· SEIS NUEVE (Pen-Ek Ratanaruang, 1999): Lalita Panyopas, Tasanowalai Ongartittichai, Lack Phomtong, Likit Thongna, Arun Wannardbodeewong.
· TRANSILVANIA 6-5000 (Rudy Deluca, 1986): Jeff Goldblum, Joseph Bologna, Carol kane, Geena Davis, John Byner.
· EL SEPTIMO SELLO (Ingmar Bergman, 1957): Max Von Sydow, Gunnar Björnstrand, Nils Poppe, Gunnel Lindblom, Bibi Andersson.
· LOS SIETE MAGNÍFICOS (Jhon Sturges, 1960): Steve MacQueen, Charles Bronson, Yul Brinner, James Coburn, Eli Wallach, Robert Vaughn.
· 7 PASOS Y MEDIO (Lalo García, 2009): Ernesto Alterio, Pere Arquilleé, Ingrid Rubio, Sancho Gracia.
· SIETE DÍAS Y UNA VIDA (Stephen Herek, 2002): Angelina Jolie, Edward Burns, Tony Shalhoub, Stockard Channing, Christian Kane.
· SIETE NOVIAS PARA SIETE HERMANOS (Stanley Domen, 1954): Howard Keel, Jane Powell, Jeff Richards, Russ Tamblyn, Taommy Rall.
· EL 7 Y EL 8 (Giambattista Avellino, 2006): Eleonora Abbagnato, Remo Girone, Arnoldo Foá, Lucía Sardo, Tony Sperandeo.
· 7 COSAS QUE HACER ANTES DE LOS 30 (Paul A. Kaufman, 2008): Amber Benson, Christopher Jacot, John Reardon, Loreta Walsh, Haig Sutherland.
· ALIEN, EL OCTAVO PASAJERO (Ridley Scott, 1979): Sigourney Weaver, John Hurt, Tom Skerrit, Veronica Cartwright, Yaphet Kotto.
· JENNIFER 8 (Bruce Robinson, 1992): Andy García, Uma Thurman, Graham Beckel, Lance Henriksen, John Malkovich.
· FELLINI, OCHO Y MEDIO (Federico Fellini, 1962): Marcelo Mastroiani, Claudia Cardinale, Anouk Aimeé, Sandra Milo, Rossella Falk.
· OCHO MUJERES Y UN CRIMEN (Leigh Jason, 1938): Bárbara Stanwyck, Henry Fonda, Sam Levene, Vickie Lester, Frances Mercer.
· 8MM. 2 (J. S. Cardone, 2005): Johnathon Schaeck, Bruce Davidson, Lori Heuring, Julia Benz, Robert Cavanah.
Continuará....

SUNSHINE AWARD

2011-09-21T00:03:00.012+02:00

Despois de pensalo uns días, consultalo coa almofada e ser asesorado polos meus avogados, decido (por fin) aceptar o reto do premio/meme que me manda Zeltia (grazas por lembrarte de min), que tampouco é cuestión de facerlle un feo a unha boa amiga blogueira.
Así pois que siga rulando o Sunshine award (¿quen inventará estas cousas?) e para eso as normas din que teño que encasquetarllo a outros 12 blogs.
¿E a cales? Pois nada, por rigoroso orde alfabético dos nomes dos blogs que teño enlazados empezando, eso si, pola Z. Porque de cando en vez os últimos tamén teñen dereito a ser os primeiros.
E os galardoados son, tachín, tachán:

Xeografía con esquinas
Xenebra
Valdeorosa
Vakastolas
Un lugar llamado Veleigaz
Trasalba ,
Tarde, siempre tarde ,
Suso Lista, percebeiro do Roncudo ,
Si, home si
Selva de Esmelle ,
Reveladora ,
Reincidente.

OS QUE ESTAMOS MALDITOS

2011-09-13T16:04:00.005+02:00

Emigrarán os paxaros
fuxindo do inverno e do frío.
Os soños esvaeceranse
como fume no canizo.
Murcharán as risas
e as flores do camiño.
A infancia desaparecerá
por escuros labirintos.
Divertirase o luns
meténdolle medo ó domingo.
O amor liscará
co veciño do quinto.
As estrelas agocharanse,
dubidará o peregrino.
Escapará o raposo
polo monte, sen facer ruído.
Marcharán os deuses
porque ese é o seu destino.
¿Cara onde marcharemos
os que estamos malditos?

CINEMANÍA NUMÉRICA (CAPÍTULO 2)

2011-09-02T17:29:00.002+02:00

Seguimos. Esta segunda entrega inclúe os números 3, 4 e 5. Postos a destacar citaría “El tercer hombre” ou “El cuarto protocolo”, e dous bos westers “El tren de las 3,10” (no 2007 James Mangold fai un remake con Rusell Crowe e Christian Bale: boa película aínda que eu prefiro a primeira versión) e “Los cuatro hijos de Katie Elder”, co mítico John Wayne.
· EL TERCER HOMBRE (Carol Reed, 1949): Joseph Cotten, Alida Valli, Orson Welles, Trevor Howard, Bernard Lee.
· LOS TRES ENTIERROS DE MELQUÍADES ESTRADA (Tommy Lee Jones, 2005): Tommy Lee Jones, Barry Pepper, Julio César Cedillo, January Jones, Levon Helm, Melissa Leo.
· TRES HOMBRES Y UNA PEQUEÑA DAMA (Emile Ardolino, 1990) : Tom Selleck, Steve Guttenberg, Ted Danson, Nancy Travis, Robin Weisman.
· MORIRÁS EN TRES DÍAS 2 (Andreas Proachaska, 2008): Sabrina Reiter, Anna Rot, Andreas Kiendl, Philip Rudig, Bárbara Weber.
· TRES SUECAS PARA TRES RODRIGUEZ (Pedro Lazaga, 1975): Rafael Alonso, Florinda Chico, Tony Leblanc, Marisa Medina, Helga Liné, Antonio Ozores.
· EL TREN DE LAS 3,10 (Delmer Daves, 1957): Glenn Ford, Van Heflin, Felicia Farr, Leora Dana, Henry Jones, Richard Jaeckel.
· 3:15 (Larry Gross, 1986): Adam Baldwin, Jesse Aragon, Rene Auberjonois, Wendy Barry, Joseph Brutsman.
· TRES VECES 20 AÑOS (Julie Gravas, 2011): Wiliam Hurt, Isabella Rossellini, Kate Ashfield, Aidan McArdle, Luke Treadaway.
· TRES ENTRADAS PARA EL 26 (Jacques Demy, 1988): Yves Montand, Mathilda May, Francoise Fabian, Patrick Fierry, Catriona MacColl.
· ATRACO A LAS 3 Y MEDIA (Raul Marchard, 2002): Iñaki Miramón, Josema Yuste, Cristina Solá, Elsa Pataki, Chus Lampreave, Manuel Aleixandre, Joseph Julien,
· 3:34 TERREMOTO EN CHILE (Juan Pablo Ternicier, 2011): Andrea Freund, Marcelo Alonso, Fernando Gómez, Roberto Farías, Eduardo Paxeco, Gabriela Medina.
· EL CUARTO PROTOCOLO (John Mackenzie, 1987): Pierce Brosnan, Michael Caine, Joanna Cassidy, Julian Glover, Ned Beatty.
· LOS CUATRO HIJOS DE KATIE ELDER (Henry Hathaway, 1965): John Wayne, Dean Martin, Earl Holliman, George Kennedy, Martha Myer.
· CUATRO BODAS Y UN FUNERAL (Mike Newell, 1994): Hugh Grant, Andie Macdowell, Kristin Scott Thomas, Charlotte Coleman, Simon Callow.
· CUATRO AMIGOS, UN MONO Y UN CADAVER (Todd Breau, 2007): Scott Grimes, Jason London, David Deluise, Susan May Pratt, Wayne Knight.
· 4 MESES, 3 SEMANAS, 2 DÍAS (Cristian Mungiu, 2007): Ana María Marinca, Laura Vasiliu, Vlad Ivanov, Teodor Corban, Tania Popa.
· 4, 3, 2, UNO (Mercedes Farriols, Nicolás Valentín, 2009): Anahí, Allué, Paola Burgos, Román Capurro, Lía Chapman, Alfredo Diéguez
· 4:30 (Royston Tan, 2005): Young-jun Kim, Xiao Li Yuan.
· EL TREN DE LAS 4:50 (George Pollock, 1961): Margaret Rutherford, Arthur Kennedy, Muriel Pavlow, Conrad Phillips, Joan Hickson.
· LA MUCHACHA DE LA QUINTA AVENIDA (Gregory La Cava, 1939): Ginger Rogers, James Ellison, Walter Connolly, Tim Holt, Kathryn Adams.
· 5 ESQUINAS (Tony Hill, 1987): Jodie Foster, Tim Robbins, Todd Graft, Elizabet Berridge, John Turturro.
· FAUSTO 5.0 (Alex Ollé, Carles Padrissa, 2001): Miguel Angel Solá, Eduard Fernández, Najwa Nimri, Cristina Piaget.
· 5 DE CHOCOLATE Y 1 DE FRESA (Carlos Velo, 1968): Angélica María, Fernando Luján, Enrique Rambal, Roberto Cañedo, Juan Ferrara.
· 5 x 2 (Francois Ozzon, 2004): Valeria Bruni Tedeschi, Stephane Freiss, Francoise Fabian, Geraldine Pailha, Michael Lonsdale.
· CLEO DE 5 A 7 (Agnès Varda, 1962): Corinne Marchand, Antoine Bourseiller, José Luis de Villalonga, Dominique Davray, Michael Legrand.
· CINCO MARINEROS CONTRA CIEN CHICAS (Mario Mattoli, 1961): Ugo Tognazzi, Virna Lisi, Vittorio Congia, Franco Franchi, Raffaella Carrá.

CINEMANÍA NUMÉRICA (CAPÍTULO 1)

2011-08-25T20:04:00.007+02:00

A miña afección polo cine animoume a facer unha lista de películas que teñan algún número no título tanto na súa forma cardinal como ordinal. E neso estamos: un modo como outro calquera de pasar o tempo.
Trátase de empezar polo cero e ir subindo gradualmente na escala numérica, poñendo un exemplo de cada (das primeiras cifras hai moitas películas), e tamén combinacións de ese número con outros procurando respectar o título orixinal. Excluín curtametraxes, documentais, series e miniseries
Aparte do título, entre parénteses vai o director e o ano de realización, e despois algúns dos actores/actrices mais representativas do filme.
Neste primeiro avance vou desde o cero o dous. Si tivera que escoller algunha destas quedaríame con “Pelham, uno, dos, tres” e por suposto con “Uno de los nuestros” de Scorsese.
Empezamos:
· MENOS QUE CERO (Ernesto Tellería, 1996): Roman Luknar, Irene Bau, Txema Blasco, Iciar Bollain, Carmen Elías, Jordi Dauder.
· KM. 0 (Juan Luis Iborra, 2000): Tristán Ulloa, Silke, Alberto San Juan, Concha Velasco, Carlos Fuentes.
· LUNA CERO DOS (Roy Ward Baker, 1969): James Olson, Catherine Schell, Warren Mitchell, Ori Levy.
· DE CERO A DIEZ (Luciano Ligabue, 2002): Máximo Bellinzoni, Stefano Pesce, Pier Francesco Favino.
· GRANUJAS DE MEDIO PELO (Woody Allen, 2000): Woody Allen, Tracey Ullman, Hugh Grant.
· EL PRIMER CABALLERO (Jerry Zucker, 1995): Sean Connery, Julia Ormond, Richard Gere, Ben Cross, Liam Cunningham.
· UNO DE LOS NUESTROS (Martin Scorsese, 1990): Robert de Niro, Joe Pesci, Ray Liotta, Lorraine Bracco, Paul Sorvino, Tony Darrow.
· UNO Y MEDIO CONTRA EL MUNDO (José Estrada, 1973): Vicente Fernández, Ofelia Medina, Rocío Brambila, Mario García Gonzalez, Jorge Fegán.
· UNO DE DOS (Patrice Leconte, 1988): Jean-Paul Belmondo, Alain Delon, Vanesa Paradis, Eric Defosse.
· PELHAM UNO, DOS, TRES (Joseph Sargent, 1974): Walter Matthau, Robert Shaw, Martin Balsam, James Broderick, Tony Roberts.
· UN REY PARA CUATRO REINAS (Raoul Walsh, 1956): Clark Gable, Eleanor Parker, Jean Pilles, Sara Shane, Bárbara Nichols.
· UN AÑO CON TRECE LUNAS (Rainer Werner Fassbinder, 1978): Velver Spengler, Ingrid Caven, Gottfried John., Eva Mattes, Günter Kauffman.
· WINCHESTER, UNO ENTRE MIL (Primo Zeglio, 1968): Meter Lee Lawrence, Eduardo Fajardo, Marisa Solinas, Rosalía Neri, Armando Calvo.
· SEGUNDA PIEL (Gerardo Vera, 1999): Javier Bardem, Jordi Mollá, Ariadna Gil, Cecilia Roth, Mercedes Sampietro.
· DOS HERMANOS (Jean-Jacques Annaud, 2004): Guy Pearce, Jean-Claude Dreyfus, Mai Anh Le, Stephanie Lagarde, Vincent Scarito.
· DOS MEJOR QUE UNO (Angel Llorente, 1984): José Sacristán, Antonio Resines, Carmen Elías, Jorge Sanz, José Sazatornil, Agustín González.
. DOS MENOS UNO TRES (Giulio Questi, 1968): Gina Lollobrigida, Jean-Louis Trintignant, Ewa Aulin, Vitoria André, Renato Romano.
· DOS HOMBRES Y EN MEDIO DOS MUJERES (Rafael Gil, 1977): Nadiuska, Alberto Closas, Gemma Cuervo, Alfredo Alba, Susana Mayo.
. DOS Y DOS CINCO (José Luis Comeron, 1980): Antonio Ferrandis, Lolo García, Silvia Pinal, Helga Line, Jorge Sanz.
· DOS O TRES COSAS QUE YO SÉ DE ELLA (Jean Luc Godard, 1967): Joseph Gehrard, Marina Vlady, Anny Duperey., Roger Montsorel, Raoul Lévy.
. 2 POR 4 (Jimmy Snallhorse, 1998): Chris O'Neill, Bradley Fitts, Michael Liebman, Ronan Carr, Joe Holyoke.
· DOS HORAS MENOS CUARTO ANTES DE JESUCRISTO (Jean Yanne, 1982): Coluche, Michel Serrault, Francoise Fabian, Jean Yanne, Darry Cowl.
· 2:22 (Phillip Guzman, 2008): Mick Rossi, Robert Miano, Aaron Gallagher, Peter Dobson, Val Kilmer.
· 2:37 (Murali K. Thalluri, 2006): Teresa Palmer, Frank Sweet, Sam Harris, Charles Braid, Joel Mackenzie.
· AGARRALO COMO PUEDAS 2 Y 1/2 (David Zucker, 1991): Leslie Nielsen, Priscilla Presley, George Kennedy, Robert Goulet, Jacqueline Brookes.
Continuará...

A FUXIDA

2011-08-20T17:29:00.003+02:00

Dixo que ía a Santiago pero tomou as de Villadiego.

E AGORA, LISBOA

2011-07-31T17:41:00.003+02:00

Na cidade dos sete outeiros haberá que visitar o Castelo de San Jorge, a Catedral, o Mosteiro dos Jerónimos e a Torre de Belem, as Praças dos Restauradores e Rossio, subir os tranvías e o elevador de Santa Justa, perderse polos barrios de Chiado, La Baixa e Alfama, probar os peixinhos da horta e as pataniscas de bacalhao, o viño de Oporto e os pasteis de Belem mentres de fondo se escoita a voz poética e nostálxica dun fado de Amalia Rodrigues. De recordo traerei un galo de Barcelos e o mellor antes da fronteira ata merco media ducia de toallas.

DESTINO: LA PALMA

2011-07-21T12:21:00.003+02:00

Nos vindeiros días non me busquedes no babel das rúas de Vigo nin polos montes de Sober. Estarei por aquí recorrendo Cumbre Vieja, o volcán de Teneguía, Caldera de Taburiente, o Barranco das Angustias, subindo a Roque de los Muchachos, perdéndome polos bosques de laurisilva, bebendo viño de malvasía e comendo papas arrugadas con mojo picón.

SGAE: TOMA O DIÑEIRO E CORRE

2011-07-08T00:14:00.006+02:00

O da SGAE víase vir. Que se pode esperar dunha sociedade que ten un directivo chamado Caco!

FEBRE DE VENRES NOITE

2011-07-01T00:50:00.002+02:00

O venres ten a pel húmida
de choiva e despedidas,
de olladas de treboada e loucura,
de remuíños de xeo con ron.
O venres ten un certo sabor a raia medianeira,
a fotografías mergulladas no esquecemento,
a palabras aboiando
entre neón, fume e xiringas.
Nas noites dos venres búscame
nas barras dos bares,
nas esquinas onde a cidade
é un brinco o baleiro,
nos ollos que espreitan
o retorno dos anxos,
nun estreito WC fora de servicio,
nos portais onde ule a femia
e a bicos de cinza e alcohol.
E beber o último grolo con calquera,
e ser un cómplice máis da troula nocturna,
e dicir amigo, cubata, alento,
orgullo, desexo, taberna, madrugada....
e esperar o amencer.

ANIVERSARIO

2011-06-15T18:11:00.003+02:00

Hoxe espertei cedo porque o teu nome fíxome cóxegas no corazón.
Hoxe é un bo día para facer inventario, catalogar sorrisos, buscar a calor das túas caricias, imprimir a dozura que regalas, pór as cartas boca arriba, asinar unha adhesión incondicional contigo, amarte sen data de caducidade.
Hoxe quero ser perito nas lúas do teu corpo, arquitecto de aloumiños, alquimista de soños, pirata a busca do teu tesouro.
Hoxe fai un ano de todo e aquí estou eu sen saber moi ben que facer con estes ollos que non se cansan de mirarte, con estas mans que se entristecen cando non estás, con estas verbas que agora escribo e que quizais non saiban expresar o moito que te quero.

Banda sonora: Manolo Tena, Una chica entre un millón.

MAÑÁ NON SERÁ OUTRO DÍA

2011-06-02T20:32:00.002+02:00

Devecía polos solpores e algunhas noites sentábase a contar estrelas. Errático, fugaz, incomprendido, espantaba as sombras que o querían afogar nun vaso de auga. Gustaba dos espellos, os reloxos de area, os labirintos, as mitoloxías nórdicas.
Bebía para non esquecer, berraba para non sentirse tan só.
Experimentou o sabor do desterro e o fracaso. Experto no arte da negociación xamais conseguiu chegar a un acordo. Bo coñecedor dos camiños desconfiaba dos atallos. Era inofensivamente perigoso.
Escribiron sobre el e nunca o soubo: un día antes quedárase sen coartadas para malvivir.

SLOGAN

2011-05-24T00:49:00.003+02:00

Centos de promesas, miles de mitins, millóns de carteis, descualificacións mutuas, corruptos nas listas, carrexo de votantes, sondaxes a pé de urna, sorrisos e desencanto, vencedores e vencidos. De todo o tsunami electoral quédome cun slogan do Movemento 15-M.

LOIS PEREIRO

2011-05-18T00:21:00.003+02:00

No amor
como na guerra
nunca chegamos a escoitar
o disparo que nos alcanza.
Lois Pereiro

WESTER X: PAT GARRET E BILLY THE KID

2011-05-10T20:16:00.005+02:00

Billy: “Como te sintes?
Pat : É como si os tempos houberan cambiado.
Billy: Os tempos quizais, eu non.”
------------------
Billy: “Nunca te imaxinei o lado da lei.
Pat : É unha forma de seguir vivo. Non importa en que situación estás, sempre tes razón.”
------------------
Billy: “Non fai moito tempo que a lei era eu e traballaba para Chisum. E Pat era un foraxido. A lei é unha cousa curiosa, verdade?”
------------------
Estes son algúns dos diálogos de Pat Garret e Billy The Kid, wester dirixido por Sam Peckimpah en 1973 e protagonizado por James Coburn e Kris Kristofferson nos papeis principais.
Un achegamento máis a dous personaxes míticos. O Salvaxe Oeste que respiraba a golpe de revólver esmorece, chega o ferrocarril, os negocios, os terratenentes, a civilización, os novos tempos. O progreso significa acatar unhas normas. Pat Garret enténdeo e trata de adaptarse; Billy non, por eso o enfrontamento será inevitable.
Dous vellos compañeiros que cabalgaron xuntos. Billy é un fóra de lei, un tipo incómodo o que hai que eliminar, e Pat agora sheriff de Lincoln ten o deber de perseguir e capturar o seu antigo camarada. Cando o mata en Fort Summer sabe que no fondo estase matando a si mesmo, e o prezo que ten que pagar por venderse o poder.
Wester crepuscular, peli amarga e melancólica coas sinais de identidade do mestre Peckinpah. Violencia, cámara lenta, antiheroes, perdedores, unha paisaxe agreste e dura, poeira e sucidade, todo o servicio dun dos seus temas preferidos: a amizade traizoada.
Ante un xénero (o wester) que agonizaba, o director retrata un mundo en declive, a desaparición dunha forma de vida, do latir dun territorio. “Esta é a historia dunha época, dunha lenda, non a historia de dous pistoleiros”, dixo Sam Peckinpah.
A música é de Bob Dylan que tamén actúa nun curioso e estraño papel. Bob e moi mal actor pero deixounos unha banda sonora memorable.

DESFASE TEMPORAL

2011-05-02T01:11:00.001+02:00

Mirade si están as cousas mal por Andalucía que este ano a Feira de Abril vai en maio.

JAVIER KRAHE EN VIGO

2011-04-26T17:47:00.004+02:00

Ten un certo aire a profeta desencantado. Nunca foi un superventas, nin encheu estadios de fútbol. O seu son os locais pequenos e un público fiel que o segue ano tras ano.
E un cantautor de minorías que gusta das rimas e as súas cancións din moito máis do que parecen a simple vista. Curioso, escéptico, burlón, fumador empedernido, irónico, irreverente, sagaz, Javier Krahe actúa este xoves 28 en Vigo. Haberá que velo porque....

ESTRAÑOS SON OS CAMIÑOS DO SEÑOR

2011-04-17T15:17:00.010+02:00

Tentaba o cura colgar un crucifixo na parede. O martelo, violento por natureza, mallaba con forza na cabeza do cravo ata que por causas descoñecidas desviou a súa traxectoria e foi machucar o dedo polgar da man esquerda que suxeitaba a punta. Hostia en Dios!!! berrou o crego, adoecido.

Banda sonora: Javier Krahe, Los caminos del Señor

XOGANDO A PERDER

2011-04-06T01:15:00.007+02:00

porque son un animal de paso

furando polas regañas da noite

non esperes bágoas nin despedidas,

nin sequera un húmido bico

que lle dea sentido a este escuro e ardente desexo;

porque son silandeiro,

esvaradío e furtivo,

faite a idea

de que pasarei pola túa vida

sen demasiada pegada.

LIZ TAYLOR, IN MEMORIAM

2011-03-24T11:05:00.005+01:00

Si din que era fermosa ata o delirio.
Si vos contan que a súa mirada violeta hipnotizaba.
Si afirman que nunca houbo unha "Cleopatra" máis sensual.
Si falan de “Un paxaro azul”, “Un lugar no Sol”, ou “Unha muller marcada”.
Si aparece “De repente, o último verán” e un “Xigante” trepa “A árbore da vida”.
Si aseguran que “A muller indomable” con “Reflexos nun ollo dourado” fai “Castelos na area” un “Mércores de cinsa”.
Si vos preguntan “Quen teme a Virginia Woolf?”
Entón saberedes que están a falar de Liz Taylor.
As gatas miañan tristes, nunca mais volverán subirse a un tellado de cinc.

VOX VERITAS VITA

2011-03-22T00:28:00.003+01:00

“Crían na verdade, pero só a usaban en casos de emerxencia”.
Do libro de Manuel Rivas, As chamadas perdidas.

EN BOCA PECHADA...

2011-03-14T10:25:00.003+01:00

Non teño palabras para dar, nin sequera eso podo ofrecer.
Non vos estrañe, pois, que non marque os naipes nin saque as mans dos bolsos. Tampouco vos sorprendades si baixo a vista, si arelo as sombras, si disimulo as feridas, si me esquezo de cousas que nunca coñecín, si busco o teléfono da brétema nas Páxinas Marelas e si me refuxio a cotío no meu tobo unipersoal.
Simplemente é que camiño de puntillas pola vida e ante as portas que se pechan e os brazos que me afastan non esperedes berros nin reproches. Desde o berce do desencanto reclamo o meu dereito o silencio.
(non falo de min)

CREBACABEZAS

2011-03-02T00:15:00.003+01:00

Anxos brincando polas rodeiras do tempo a procura de vagalumes.
Un poeta desterrado está a piques de descifrar no peitoril da ponte a ecuación do futuro.
Na alfándega segue retido un vello gramófono sospeitoso de facer soar as folerpas de neve.
O medo é una píntega camuflada no luscofusco.
Nun cambio de rasante da vía rápida do esquecemento chocan un fóra borda do narcotráfico e unha limusina. A colisión é brutal: restos de carmín e estalactitas na calzada.
O doutor Gil Grissom olla a escena, perplexo e desconfiado.
As pezas non encaixan.

ZAPATERO VERSUS RAJOY (MATEMATICAMENTE FALANDO)

2011-02-18T00:24:00.002+01:00

Non se pode dicir que leven vidas paralelas pero si que se moven en círculos viciosos, teñen intereses ortogonais e desempeñan cargos homólogos nos seus partidos.
Actúan con distintos parámetros, un insiste en que dous e dous son catro, e mesmo poden ser cinco a pouco que o intentemos, e o outro desde un ángulo obtuso contesta con retranca “multiplícate por cero”, nunha pelexa dialéctica sen solución de continuidade.
Intuímos que será difícil que Zapatero poida resolver a cuadratura do círculo pero ¿quen se vai fiar de Rajoy, un tipo tan acostumado a saírse pola tanxente?

SAN VALENTÍN

2011-02-14T11:21:00.001+01:00

Non a agasallou con flores,
non lle regalou un perfume nin xoias.
Soamente a mirou os ollos e díxolle:
QUÉROTE.

BICOS (NA NOITE)

2011-02-09T00:28:00.003+01:00

El quere un bico para ganar a guerra, ela perder a batalla para poder renderse.
Ela acelera nas curvas da noite, el demórase a carón dos seus peitos.
El debuxa un plano do paraíso, ela rómpeo en mil anacos para que ninguén o atope.
Ela deixa que os pés a leven a outro pub, el fica quedo preso dos seus ollos acastañados.
A el perségueno os pantasmas do pasado, ela apostou dobre ou nada contra o futuro.
Ela pescuda unha razón para fuxir, el ten mas de cen para quedarse.
A noite esvara cara o abrente buscando unha saída. Ela sorrí coqueta entre as sombras das luces de neón, el lembra os versos de Manolo Tena “de un largo naufragio tus brazos me salvan” e vólvense bicar.

DE CINE

2011-01-25T00:30:00.004+01:00

Como non todo vai ser wester, hoxe vou escribir sobre o cine español. Estas son as dúas últimas películas que vin.

BALADA TRISTE DE TROMPETA:
Para algúns será unha peli redonda para outros un experimento fallido. Gustará e desgustará a partes iguais e directamente proporcionais porque Alex de la Iglesia é así: un director persoal e controvertido que non deixa indiferente.
A pesares de ter os seus altibaixos, de secuencias que non veñen a conto (o motorista voador por exemplo), de Carolina Bang (bastante limitada como actriz), pasei un rato do mais entretido na butaca.
Delirante, colorista, graciosa, alegórica, macabra, violenta, a risa que se transforma en espanto, personaxes deliberadamente esaxerados ata o absurdo e o grotesco, irreverente, inclasificable e polo tanto indefinible. Alex de la Iglesia en estado puro.

TAMBIEN LA LLUVIA:
Esperaba máis de Iciar Bollaín por ser a directora das estupendas “Flores de otro mundo” e “Te doy mis ojos”; e esperaba máis de Luís Tosar, que está ben pero lonxe das grandes interpretacións as que nos ten acostumados.
Un equipo de cine chega a Cochabamba (Bolivia) para rodar un filme sobre a figura de Cristóbal Colón e a represión dos indíxenas. O pouco estalla un conflicto pola privatización da auga que pon en perigo a finalización da rodaxe.
Cine social, de denuncia, non en van o guionista é Paúl Laverty, asiduo colaborador de Ken Loach. Dúas crónicas con 500 anos de diferencia. Antes o ouro, agora a auga. Os indíxenas loitando por sobrevivir co pouco que teñen. Enfronte a mesma brutalidade, a mesma inxustiza, sempre os mesmos no poder.
Pero a emoción non logra traspasar a pantalla, unha frialdade parece enchoupar os fotogramas, un non se acaba de crer de todo a historia que semella plana, lineal; quizais a peregrinaxe polas distintas épocas (unha película dentro doutra, cine dentro do cine) non axuda. Hai diálogos algo forzados, personaxes pouco debuxados que rematan por ser superficiais, e un final politicamente acertado pero claramente mellorable.
A película é correcta, entretén, pero saín do cine coa sensación de que se lle podía haber sacado mais partido.

WESTER IX: WYATT EARP

2011-01-20T01:01:00.007+01:00

“Canto máis unida estea a familia, mellor. Só podes confiar nela, quero que o recordedes. Nada conta tanto como o sangue. Os demais son estraños.”
Estas palabras que o rapaz Wyatt lle escoita a seu pai marcárono para sempre e foron unha constante na súa vida.
Máis alá do sonado enfrontamento en O. K. Corral contra os Clanton e os McLaurys, esta é a historia da vida de Wyatt Earp pero tamén é a historia da relevancia que teñen os vínculos familiares e como estes son fundamentais para sobrevivir nunha terra dura, salvaxe e violenta.
O cine achegouse en moitas ocasións a este persoeiro (un dos máis famosos do oeste americano) e directores como John Ford, John Sturges, Frank Perry ou George P. Comatos tamén mostraron a súa visión.
Co permiso de Eastwood, Lawrence Kasdan e Kevin Costner foron os que revitalizaron o wester nos 80 e 90. Kasdan dirixira Silverado no 85, unha boa película na que Costner fixo unha interpretación un tanto infantil e aloucada. A madurez viríalle despois, aparte deste filme, coa oscarizada Bailando con lobos e en Open Range (nas dúas como actor/director).
A pesares de que non funcionou ben na súa estrea Wyatt Earp é un wester máis que digno. A cinta mostra a un Wyatt desmitificado (incluíndo o seu descenso os infernos ata converterse en ladrón de cabalos), vingativo, déspota as veces, pero coa importancia e o valor da familia sempre presente.
Kasdan soubo rodearse dun bo elenco de actores, ademais de Costner estaban Dennis Quaid, Isabelle Rosellini, Gene Hackman, Michael Madsen... A destacar tamén a fotografía, a música e unha ambientación da época mais que notable,
Acusárona de duración excesiva. É certo, os 183 minutos poida que se fagan longos e hai partes que si se eliminan non prexudican a historia. Outros recrimináronlle ó director que non desenrolara máis o personaxe de Doc Holiday (excelente Dennis Quaid que adelgazou 20 quilos para interpretar o xogador tuberculoso, amigo dos Earp). Con todo, a min paréceme un bo filme e onte volvín a velo.

CÍRCULOS VICIOSOS

2011-01-11T01:00:00.007+01:00

A vella pitonisa descifra nas cartas sagradas o tumultuoso futuro do cabo furriel. Como hoxe ten permiso, o cabo furriel entra nun bar e pide un chupito mentres mira de esguello a rapaza loura impúdicamente recostada ó fondo do mostrador. A rapaza loura de tacón alto garda o móbil no bolso e sae a rúa impúdicamente abrazada o seu mozo. O mozo despídese sen moito interese e antes de subir a Yamaha espanta o can que ulisca no vertedoiro do lixo. O can escapa rúa abaixo e líbrase por pouco das gadoupas do autobús da líña 8 que pasa fungando. O conductor do autobús da líña 8 gústalle derrapar nas curvas e frea con desgana ante o paso de peóns mentres pasa de vagar a muller preñada. A muller preñada camiña pachorrenta pola beirarrúa, olla os escaparates, detense diante dun portal e despois duns intres de dúbida pulsa o timbre da vella pitonisa que está a piques de descifrar nas cartas sagradas o tumultuoso futuro do cabo furriel. .

Banda sonora: círculos viciosos

PROPOSTAS PARA O NOVO ANO

2011-01-03T00:41:00.003+01:00

Cargar ó lombo mochilas de esperanza,
durmir no seu colo,
pisar en soños terra firme,
amar sen pedir nada a cambio,
vivir en paz contra min mesmo,
borrar os ceros a esquerda,
escoitar o silencio das palabras,
dedicarme o contrabando da tenrura,
solicitar asilo político entre as súas pernas,
investir en sorrisos de alta gama,
ser politicamente incorrecto,
non renunciar a utopía,
subir a costa de xaneiro sen doparme,
bailar un agarrado co futuro,
bicarte en Exipto,
quererte...

Banda sonora: Rosendo, La cera que arde

LOTERÍA (DE NADAL)

2010-12-22T00:37:00.003+01:00

Pois a ver si sodes agraciad@s,
e xa de paso felices festas e un bo 2011.

A viñeta é de Xosé Lois, do ano 2000.

"SUAVE ES LA NOCHE"

2010-12-17T22:05:00.003+01:00

Impresionaron no 81 cando foron teloneiros de Los Ramones, 30 anos despois seguen pisando forte nos escenarios do bo rock and roll.
Entre medias tiveron tempo para deixarnos 11 albumes de estudio, varios discos en directo, letras amargas e duras, son enérxico e guitarreiro, concertos nos que a banda dá o mellor de si.
Este sábado 18 de decembro a mellor banda galega de rock toca en Vigo, na sala Priveé. Aí estarei porque “No puedo dejar el rock”.

DOCUMENTAL (o que Rodríguez de la Fuente xamais filmou)

2010-12-14T00:40:00.008+01:00

O león da Metro Goldwyn Mayer ruxe, arrogante e provocador, na vizosa carballeira de Caxatán. Enfronte, un vello xabaril made in Galiza foza despreocupado na terra húmida. Como non te apartes ti, pensa teimudo.

OUTONO

2010-12-05T21:37:00.003+01:00

O estalo das achas na cociña,
mañás de xeada,
follas secas nas congostras,
policromía na aba do monte,
olor a castañas e viño novo,
amanitas a carón dos bidueiros,
o berro do porco que presinte a morte,
un pisco ferindo a brancura da neve,
e o outono, meu, que logo nos deixa.

*Foto: Outono nos Ancares

TEMPOS DE FRIAXE

2010-11-29T11:02:00.003+01:00

Son malos tempos, dixo a velliña mentres as súas mans, miúdas e engurradas, apreixaban con forza a cartilla do Banco Pastor. Vai frío, dixo o vello, puxo o abrigo, calou a pucha ata as cellas e carraspeou resignado. Despois saíron.

O cadro é dun pintor coruñés, Xosé Conde Corbal.

PEDERASTAS E CONDÓNS

2010-11-23T00:09:00.003+01:00

Ó Papa debeulle prestar a visita a España porque arestora está moi activo. Nunha reunión con 150 cardeais trataron o tema da pederastia no clero (supoño que tamén falarían de como erradicala), e agora admite que o uso do condón pode estar xustificado nalgúns casos.
Vale que trate de mellorar a imaxe da igrexa pero conviña deixalo todo ben clariño, non vaia ser que os pederastas eclesiásticos supoñan que poden seguir abusando dos rapaces a condición de usar preservativos.
De tódolos xeitos por algo se empeza. O seguinte paso debería ser poñer máquinas expendedoras de “chuvasqueiros para o pito” en tódalas igrexas. Estarían a carón da pila de auga bendita. A medida sería un éxito: todo deus sabe o ben que presta un canivete despois da misa das doce.

PASOS (DE BAILE)

2010-11-17T01:34:00.003+01:00

Nunca souben ser elegante sen afociñar, escapar sen deixar pegadas, nin conseguín éxitos nos que non tivera antes que lamber as feridas.
O tempo que nos dá experiencia deixa tamén cicatrices sobre a pel gastada, sempre un borrón remata por aparecer nos escritos máis importantes, non hai refuxio que non sufra unha invernía, as rosas teñen o curioso costume de agochar espiñas, e a ledicia de camiñar descalzos contraponse a alta probabilidade de pisar no carreiro vidros rotos.
Por eso admiro a Fred Astaire, un tipo de esvelta delgadeza no que ata o máis torpe tropezón parecía un paso de baile perfectamente executado.

O PAPA E DERIVADOS

2010-11-10T13:35:00.008+01:00

PAPA: seica é o representante de Deus na terra. Autoritario, tradicional, retrógrado, machista. Amante da pompa e do boato, afastado da realidade social. Parece pór mais interese en viaxar e na boa saúde das contas bancarias do Vaticano que en erradicar os habituais casos de pederastia no seo da igrexa. Alguén debería comentarlle que cando Xesús dixo “deixade que os nenos se acheguen a min” non era para abusar deles.
Por suposto, tanto el como a cúpula papal gustan de papalicar nas papatorias, gozan coas paparotas, e algúns amosan unha mais que sospeitosa papada.

PAPÓNS: ovelliñas fieis que seguen (o Papa) con entusiasmo, que o escoitan con devoción, que ondean bandeirolas, que berran, que devecen; que esperan horas para velo pasar, fugaz e altivo, no seu auto blindado; que comulgan con rodas de muíño (co indixestas que deben ser).

PAPAHOSTIAS: políticos que lle bailan a auga; que malgastan o diñeiro público nestas andrómenas; que miran para outro lado cando saen a relucir os trapos sucios da igrexa, os escándalos, as contradiccións; que lle bican a man (o Papa) con moito fervor.

E despois estamos nós: que soportamos o Papa, que convivimos cos papóns, que sufrimos estoicamente ós papahostias. A verdade é que non sei como cualificarnos.

RAÍCES DO PASADO VI: HOMENAXE A MIGUEL HERNÁNDEZ

2010-11-04T00:44:00.002+01:00

Aproveitando que estes días estase a celebrar o centenario do seu nacemento vou deixar na cova un poema que escribín na miña época estudiantil. Daquela estaba en terceiro de BUP ou COU, non lembro ben, e nos ratos libres nos que non xogaba o futbolín ía a biblioteca a ler versos de Miguel Hernández, García Lorca, Machado, Borges, Neruda... Os de Miguel Hernández debéronme impactar especialmente porque despois de rematar El rayo que no cesa escribinlle este poema.

HOMENAJE A MIGUEL HERNÁNDEZ
Jugabas a ser pastor de Orihuela,
a ser nube no enmudecida por el viento,
a correr entre peñascos y matorrales.
¿Te acuerdas?
Te agarraste a la luz roja de la aurora
y volaste alto, muy alto;
cruzaste un horizonte de guerras,
odios y desdichas,
y alzaste tu voz,
tu voz de hombre.
Te alzaste sobre un pisoteado mundo
de hienas siempre al acecho,
de ojos al miedo enfrentados.
Tus palabras rompieron el silencio
y entre collados y arroyos
todavía resuena el eco.
Te alzaste como un estandarte
de hondas raíces
entre campos y trincheras.
Tu voz de trigo
y de lluvia
y de lunas
y de tierra
se dejó oír sobre una España herida
y gritaste a pecho descubierto.
EL RAYO QUE NO CESA no ha cesado
y sigue indeleble por el mundo.
EL NIÑO YUNTERO sigue arando
entre polvo y lágrimas con su yunta.
Miguel, surco de sangre,
el barro te revive.
Miguel, tu te has ido,
pero nos quedan tus versos,
tus versos eternos.
EL VIENTO DEL PUEBLO nos sigue
trayendo tu eco.

MIGUEL, O RAIO QUE NON CESA

2010-10-30T15:48:00.008+02:00

Seica os antigos gregos pensaban que os deuses tiñan envexa dos mais grandes e que por eso chamábanos cedo o seu carón. Pero eu non creo que a chamada dos deuses tivese algo que ver na prematura morte de Miguel Hernández. Foron, mais ben, os cárceres tenebrosos dunha España brutal e desapiadada os que pouco a pouco minguaron a saúde e o final esgotaron a vida do poeta con só 31 anos. Antes, na parede da prisión, escribiu:
“Adiós hermanos, camaradas, amigos:
despedidme del sol y de los trigos”.
Naceu en Orihuela en 1910. Cabreiro na infancia poucos podían imaxinar que chegaría a ser poeta da terra e do pobo, perito en lúas, raio que non cesa.
Pese a súa corta vida está considerado un dos mellores poetas españois do século XX. Hoxe cúmprense 100 anos do seu nacemento.

VIENTOS DEL PUEBLO ME LLEVAN
Vientos del pueblo me llevan,
vientos del pueblo me arrastran,
me esparcen el corazón
y me aventan la garganta.

Los bueyes doblan la frente,
imponentemente mansa,
delante de los castigos;
los leones la levantan
y al mismo tiempo castigan
con su clamorosa zarpa.

No soy de un pueblo de bueyes
que soy de un pueblo que embargan
yacimientos de leones,
desfiladeros de águilas
y cordilleras de toros
con el orgullo en el asta.
Nunca medraron los bueyes
en los páramos de España.

¿Quién habló de echar un yugo
sobre el cuello de esta raza?
¿Quién ha puesto al huracán
jamás ni yugos ni trabas,
ni quién al rayo detuvo
prisionero en una jaula?

Asturianos de braveza,
vascos de piedra blindada,
valencianos de alegría
y castellanos de alma,
labrados como la tierra
y airosos como las alas;
andaluces de relámpagos,
nacidos entre guitarras
y forjados en los yunques
torrenciales de las lágrimas;
extremeños de centeno,
gallegos de lluvia y calma,
catalanes de firmeza,
aragoneses de casta,
murcianos de dinamita
frutalmente propagada,
leoneses, navarros, dueños
del hambre, el sudor y el hacha,
reyes de la minería,
señores de la labranza,
hombres que entre las raíces,
como raíces gallardas,
vais de la vida a la muerte,
vais de la nada a la nada.
Yugos os quieren poner
gentes de la hierba mala,
yugos que habéis de dejar
rotos sobre sus espaldas.

Crepúsculo de los bueyes
está despuntando el alba.
Los bueyes mueren vestidos
de humildad y olor de cuadra,
las águilas, los leones
y los toros de arrogancia,
y detrás de ellos el cielo
ni se enturbia ni se acaba.
La agonía de los bueyes
tiene pequeña la cara,
la del animal varón
toda la creación agranda.

Si me muero que me muera
con la cabeza muy alta.
Muerto y veinte veces muerto,
la boca contra la grama,
tendré apretados los dientes
y decidida la barba.

Cantando espero a la muerte
que hay ruiseñores que cantan
encima de los fusiles
y en medio de las batallas.
Miguel Hernández (Viento del pueblo)

Banda sonora: Para la libertad (Serrat/Miguel Hernández)

SALVANDO AS DISTANCIAS

2010-10-24T23:36:00.007+02:00

Nesta noite de ausencia
a cento e tantos kilómetros de desterro,
coa friaxe espallándose con preguiza
o outro lado das ventás
onde quizais latexa unha cidade ou quizais nada,
noméote baixiño como un esconxuro
para derreter as distancias
e recuperar o teu corpo doce como mel,
e bebo outro trago
buscando o fondal dos teus ollos
e imaxínote entre as sabas,
espida, leda, cálida, turbadora.
O ron sábeme a ti, ruliña.

Banda sonora: Loco por verte, Manolo Tena

NON Ó SECUESTRO EXPRÉS

2010-10-19T10:33:00.003+02:00

Secuéstrame pero con unha condición: que me reteas indefinidamente mentres non se efectúe o pago. Eu xa avisei a familia para que baixo ningún concepto entreguen o rescate e tamén teño entendido que o síndrome de Estocolmo as veces funciona o revés.

AZNAR VERSUS ZAPATERO

2010-10-09T00:22:00.004+02:00

Unha prestixiosa revista política estadounidense, Foreign Policy, cualificou a Aznar como un dos 5 peores expresidentes do mundo. Xunto a el está tamén o alemán Gerard Schröder e expresidentes de Nixeria, Filipinas e Tailandia.
Por fin alguén valora como se merece a traxectoria política deste homiño de estado.

Crises, paro, reforma laboral, folga xeral, primarias en Madrid: Zapatero é tan de esquerdas que ultimamente non dá unha “a dereitas”.

O DERRADEIRO SOBREVIVENTE

2010-10-05T00:35:00.004+02:00

Da luz gris dun ceo brutalmente ferido;
dun silencio enxordecedor que escorre polas fendas do asfalto;
dun tobo calquera agochado entre outras cavidades;
da tristura dun epílogo que non respecta o azul, a compaña, as ilusións, a maxia das ventás iluminadas ou a conversa nas esquinas;
dunha atmosfera empezoñada que gravita sobre un caos esvaradío e fai mais éstrana a realidade, emerxeu o Derradeiro Sobrevivente.
Como quen sae do baleiro ó baleiro.
Nun desorde de recordos e maldicións na cidade xa sen nome respirou un ar fedorento, receou da súa propia présa, contemplou a silueta do inferno.
Deixouse perder por escuros labirintos sentenciados o esquecemento.
Quixera sentir outras voces, outras mans, un teléfono soando na distancia, ver que a lúa e as estrelas seguían alá enriba.
Pero xa nada deso queda. Cada paso é como unha trampa, detrás de cada porta un estremecemento. Camiñar e esperar son sinónimos de algo que xa non ten sentido.
Quixo berrar e as verbas non brotaron.
Ferido, desorientado, subiu escaleiras a ningures, percorreu travesías sen saída, atopou limiares lindando co abismo e soubo que agora empezaba a outra conta atrás, a verdadeira, a mais difícil, a irremediable.
Na desolada mañá, na cidade xa sen nome, polo que antes fora unha rúa camiñou sen rumbo o Derradeiro Sobrevivente.

COUSAS VEREDES...

2010-09-29T00:13:00.009+02:00

Nas miñas saídas sendeiristas de fin de semana atopas de cando en vez cousas curiosas. Velaquí algunhas:

En Castro Laboreiro (Portugal) poñen velas nos carreiros, non sei si para espantar os meigallos ou para alumear os transeúntes nocturnos.

Na Peroxa (Ourense) hai poetas rurais que fan publicidade das fontes. Conviña algunha indicación mais porque eu a fonte non a atopei.

E en Vilar (Folgoso do Caurel) o Xan fai as recomendacións pertinentes os visitantes coa ortografía propia do lugar.

LABORDETA

2010-09-21T00:21:00.010+02:00

Jose Antonio Labordeta: socarrón, escéptico, republicano, pacifista, home de ben comprometido co pobo e as súas xentes.
Jose Antonio Labordeta: escritor, articulista, poeta, cantautor, político honrado.
Ensinou historia nos institutos; publicou un bo feixe de libros de poesía; para dar a coñecer mellor os seus versos arredor dos 70 empezou coa carreira musical e algunhas das súas cancións foron himnos de liberdade; metido en política elixírono deputado o Congreso pola Chunta Aragonesista en dúas lexislaturas e tivo o detalle de bo gusto de mandar “a la mierda” os do PP, esa caterva de alborotadores que o insultaban mentres dispoñía da súa quenda na tribuna de oradores. Foi un berro de rebeldía, claro e conciso, para poñer a certos señores no sitio que mellor lles corresponde.
O vin dúas veces en concerto, teño cintas e vinilos seus que aínda escoito de cando en vez, seguín a serie televisiva “Un país en la mochila”, e cando retransmitían pola 2 os debates do Congreso dos Deputados esperaba ó final para oír, durante os poucos minutos que lle deixaban, como a súa voz poñía algo de sentido común e dignidade entre tanta palabrería e dialéctica oca.
Lembro agora uns versos que lle dedicou Sabina nun disco que Labordeta gravou en directo en 1991 “Tu, yo y los demás” :
“Tres cosas tiene Aragón
que no cambian de chaqueta:
Buñuel, Francisco de Goya
y la voz de Labordeta”.
Sirvan agora estas liñas, apresuradamente escritas, como homenaxe póstuma a traxectoria vital dun home que admiro e respecto, e que deixa unha pegada de decencia e honradez na que moitos deberían aprender.

UNHA DE MEMES

2010-09-13T16:42:00.006+02:00

Por xentileza de Xenevra véxome involucrado unha vez mais nesta trasnada dos memes. Non gusto moito deles pero, como ben di ela, non leva moito tempo facelo e tampouco é cuestión de rexeitarlle o convite. Así que...
Canto tempo levas como blogueiro?
Creo lembrar que desde novembro do 2006, xa choveu, aínda que non son moi prolífico e tomo o meu tempo entre post e post.
Como coñeciches a existencia dos blogues?
Exactamente non o sei, supoño que cando un está de baixa e ten todo o día libre acaba descubrindo que hai xente para todo, mesmo para estas caralladas.
Cinco blogues que sigas diariamente ou con moita frecuencia?
Diariamente non, pero todos os que teño enlazados como “cómplices habituais” sígoos habitualmente.
Es lector anónimo dalgún blogue?
Aínda que moitas veces non comento, si entro habitualmente nalgún blogue sempre remato por presentarme.
Algúns autores que che acorden especial simpatía.
Hai moitos, pero vou citar 3 que están moi preguiceiros ultimamente (a ver si se animan): Suso Lista, Doutora Seymour e Vermella.
Con que cinco blogueiros irías de esmorga?
Seguramente coa maioría deles, pero para tomar uns cantos cubatas penso que Chousa, Carlos Sousa e Brabido son uns bos pés.
Con que blogger pasarías unha noite de loucura sexual?
Esta pregunta non é pertinente, despois lee esto a Raposiña e qué.

Namorácheste algunha vez dalgún bloguer?
Non, pero fixestes ben preguntar porque podía habelo feito.
Estás satisfeito co teu blogue?
O día que non o estea bótolle o pecho a cova.
Espallar este meme entre 3 e 5 blogues.
E agora a quen meto eu nestas lerias??!! Serán 3 para molestar o menos posible e espero que non estean xa nomeados. A ver, a ver, pito, pito, gorgorito: Bolboreteira, Maribel-bel e Manuel L. Rodrigues. Noraboa a tódolos premiados, he, he!!! Pois eso, si ledes esto e vos apetece seguir o meme vale, e si non tamén.

UNHA DE BALNEARIOS

2010-09-05T13:20:00.005+02:00

Xa sei onde teño que pasar uns días se quero recuperarme dos excesos do verán, dos estragos do sol e da noite, do abafo dos termómetros e desta tristura de ver tanto monte galaico/portugués chamuscado.
Aí podo fortalecer o espírito, probar augas minero-medicinais, recuperar o ton físico e muscular. Poden darme baños de hidromasaxe, coidados faciais, unhas fregas relaxantes polo lombo e polas miñas cansadas poutas.
E todo esto venme moi ben tendo en conta que onte participei na VIII Andaina Popular de Ribeira, 50 km. por terras barbanzanas. Pouco para un raposo dirán algúns, pero hai que andalos digo eu!!!!

UNHA DE AUSENCIAS

2010-08-26T20:19:00.003+02:00

Un, dous, tres, catro días... Tentado estou de catalogar a túa ausencia como unha nova forma de tortura.

A QUEIMARROUPA

2010-08-12T02:11:00.005+02:00

Quérote e dígocho así, a queimarroupa.

Como un disparo.

CADERNO DE BITÁCORA

2010-08-04T06:20:00.003+02:00

Soñas co mar
como cunha profecía de antigos tempos.
Sóñalo mentres imaxinas
que viaxas a países máxicos
e a praias de fina area.
Tamén a ti, navegante,
te espera Ítaca;
tamén ti desexas unha Penélope
pensativa, fermosa,
envolta no seu mundo
de agullas e manteis.
Todos queremos chegar
a Illa do Tesouro
e ser Jim Hawkins,
neno entre piratas rudos,
heroe de barco e da tenrura.
Buscamos a liberdade en alta mar
e o vento salgado na cara,
ser temoneiro do destino,
o horizonte enchendo os ollos
e navegar e navegar.
E que o mar bravo non fenda
o cristal dos barómetros,
que o proa enfile sempre
a rota escrita nas estrelas,
a bandeira ondeando no mastro,
ron para a viaxe
e as noites ateigadas de lúa.
E chegar así
e espertar así
un amencer calquera
en Ítaca, na praia soñada,
á beira do tesouro,
e esquecer por uns intres
que fóra está o fume, o desacougo, a resaca,
os atascos, as alertas vermellas,
o ruído insoportable, o asfalto
e quilómetros e quilómetros de autoestrada.

WESTER VIII: OS SETE MAGNÍFICOS

2010-07-20T17:17:00.004+02:00

Onte volvín a ver “Os sete magníficos” de Jhon Sturges. Rodada en 1960 conta a historia dun grupo de pistoleiros que se xuntan para defender a unha aldea de granxeiros mexicanos duns bandoleiros liderados por un tal Calvera. A película tivo bastante éxito e está ben considerada dentro do wester aínda que para min non pasa de normaliña.
Esta é unha adaptación do filme de Akiro Kurosawa “Os sete samurais”; eu non a vin pero todos coinciden en sinalar que a cinta do nipón e moi superior. Jhon Sturges ten traballos mellores como “Conspiración de silencio” , e mesmo dentro de wester “Duelo de titáns”.
No elenco de actores estaban os mais duros de Hollywood: Yul Brinner, Steve McQueen, Charles Bronson, James Coburn. Pero non se profunda nos personaxes e estes amósanse superficiais, lacónicos, fríos. James Coburn é excesivamente chulo. A Yul Brinner sempre o considerei un tipo artificial con andares e xestos de robot; Robert Vaugn móstrase como fóra de contexto e remata por exasperar. E o mais novo do grupo, Horst Buchholz, pasa todo o tempo entra a sobreactuación e a torpeza, a súa historia de amor non ten moito sentido e a escena na que intenta tourear a unha vaca é sinxelamente ridícula.
O mellor do filme é a imaxe que quere dar dos pistoleiros: personaxes vagabundos, atormentados, sen fogar, sen lazos familiares, sen futuro; que lles custa adaptarse os novos tempos que veñen; que tratan de buscarlle un sentido a vida e que están dispostos a facer ese traballo non polo diñeiro (o que lles pagan é irrisorio) senón polas ganas de volver a acción, e poida que tamén porque entenden que neste caso vale a pena loitar, e quizais morrer, por unha causa xusta.
Por suposto hai que destacar a música de Elmer Bernstein, grandiosa e impactante como poucas.
E dúas frases para a reflexión:
Os mexicanos piden que lles axude e ofrécenlle todo o que teñen de valor e Yul Brinner dilles: “Téñenme ofrecido moito polo meu traballo pero nunca antes me ofreceran todo”.
Cando a xente da vila non quere que un indio sexa enterrado no camposanto un viaxante pregunta:
“¿Desde cando non deixan enterrar os indios no cemiterio?"
“Desde que o pobo se civilizou”.
Por certo, dado o éxito inicial fixéronse ata 3 secuelas: non volas recomendo, cada una delas e peor ca anterior.

OUTRA NOITE DE ROCK

2010-07-11T12:10:00.008+02:00

Mentres outros soñan coa victoria de España ante Holanda, proban antídotos contra as altas temperaturas, gastan as horas en terrazas rutinarias con xenebra de garrafón, discuten cos veciños, buscan os ángulos mortos das credenciais caducadas, fan zapping por programas tan planos como a pantalla do televisor e acaban mercando na teletenda unha terapia a prazos contra a desolación, eu invisto en rock na compaña de C.
Soaron os acordes de Amenaza desastre e un lóstrego fixo estremecer os corazóns. O rock estaba aí, no campo de fútbol de San Cosme, sobrio, delgado, melenudo, visceral, auténtico, por riba do tempo e das modas, inmune os vaivéns das discográficas, aguantando o tipo, tolo por incordiar, incombustible como ese Leño do que formou parte.
No escenario xente de confianza: Rafa J. Vegas ó baixo, e Mariano Montero á batería.
Nas dúas horas de actuación tivo tempo para presentar cancións de seu novo traballo (Amaina tempestad; Tu que, yo que; A veces cuesta llegar al estribillo) e repasar éxitos anteriores (El asa del cubo; Flojos de pantalón; Deja que les diga que no...). Non podían faltar temas como Agradecido ou Pan de higo, e por suposto guiños a Leño con El tren (que nunca lla oíra tocar en concerto) e Maneras de vivir.
Foise con Navegando (a muerte), falando de náufragos na barra dalgún bar. Soubo a pouco o concerto e votei en falta que non se interrelacionara mais co público, pero a pegada do madrileño fixo que outra noite de rock fora inesquecible.
Rosendo, pa sempre.

*Banda sonora: Flojos de pantalón.

ROSENDO EN ZAMANS

2010-07-08T20:58:00.006+02:00

Este sábado Rosendo estará en Zamans (Vigo) no Karrascal Rock. Eu tamén.

CARTA ABIERTA A UN LOCO CABALLERO

2010-07-02T11:46:00.006+02:00

Hoy mis ojos cabalgan la llanura,
este tambor de viejas resonancias,
acariciando el sueño de ser libre.
Son los mismos caminos,
los mismos que cruzaste tantas veces
con un febril deseo de victoria,
viajero delirante, asceta de los trigos
en el límite exacto de la altura.
Para adentrarme
en el mar llameante de tus ojos
y asirme a las razones de tu filosofía
he llenado de viento mis alforjas
y a lomos de tu alado Clavileño
he contemplado los senos de turquesa,
este Tabor idílico de arcilla
de la noche manchega en plenilunio…

Sabes, amigo mío,
que yo también confundo molinos con gigantes,
que he pretendido a veces
liberar andresillos de las garras
de amos sin escrúpulos;
que la imaginación me engaña en ocasiones
diciéndome al oído que es castillo y no venta,
el yelmo de Mambrino y no bacía.
Todas las madrugadas
me lleven dulcineas por los ojos
y restalla el amor en mi costado
cada vez que me apresto a la batalla.
Siento mucho decirte
que han prohibido soñar a los poetas.
Les molesta a los grandes
nuestra ebriedad de luz
y non nos dejan caminar tampoco
por estelas de nubes y espadañas
hasta una torre de nieve con palomas….

También debo decirte
que encierran a los niños y a los locos
mientras las sanguijuelas
escriben con su lengua la historia del presente.
Y sin embargo la luz de tu recuerdo
me impulsa en mil cabriolas
a descubrir caminos donde libar el polen
de esta loca aventura que es la vida.

"Del poeta zamorano Luis García Pérez"

DE CERVEXAS E FRONTEIRAS

2010-06-09T00:28:00.003+02:00

Entón
acabarei buscándote no fondo dunha caña de cervexa como si fora tan doado chegar ata ó cristal, e tocarte e rescatarte, esperar un xesto, un sorriso, bicarche un anaco de pel, rastrexar o teu recendo ou perder a miña timidez entre as túas mans.
E o final
descubrir que a cervexa non está fría, que os xestos son acenos perigosos, que te escapas como o horizonte, que o recendo esvaécese na distancia, que o cristal, as veces, pode ser unha fronteira na que nada é o que parece e os aduaneiros non están pola labor de levantar as barreiras que se empeñan en complicarnos a vida.

WESTER VII: GRUPO SALVAXE

2010-05-27T01:32:00.008+02:00

Xunto con Jhon Ford e Howard Haws, Sam Peckimpah está entre os mellores directores da época dourada do wester. E a diferencia dos outros soubo redefinilo, reinventalo cando os camiños que o xénero seguía estaban xa moi trillados.
En 1969 dirixiu Grupo Salvaxe (The Wild Bunch), un dos mellores westers da historia. Algúns acusárono de violencia excesiva e gratuíta. Non tal: a peli e violenta porque reflexa unha época violenta; nun mundo de homes rudos e fortes, nun territorio aínda sen estructura de país a supervivencia só se impoñía pistola en man. Nese mundo impreciso da fronteira que Peckimpah soubo reflectir tan ben a morte e a brutalidade era algo demasiado cotián.
Grupo Salvaxe é a historia duns homes que viven a marxe da lei (porque xamais souberon vivir doutra forma) e a duns cazadores de recompensas (non mellores ca eles) que os perseguen implacablemente. O mundo cambia a pasos axigantados, o vello oeste está a piques de desaparecer e eles saben que non teñen futuro nese novo orde que se lles ven enriba.
O espectador remata por ter mais simpatía pola banda liderada por Pike Bishop (un espléndido William Holden) porque entre eles hai un código de honor, un respecto mutuo. Quizais non sexan amigos, pero son compañeiros e eso levarano ata as derradeiras consecuencias. “Seguiremos todos xuntos, como sempre fixemos. Si estás con alguén estalo ata o final. Senón es un animal, e estás acabado”, dille Pike Bishop a Téctor (Ben Jhonson).
Pola contra os perseguidores, excepción feita de Deke Thornton (Robert Ryan), son individuos sen escrúpulos, sen ningún tipo de lealdade, porcalleiros só movidos pola ambición.
Estamos arredor de 1913 co contexto de revolución mexicana de fondo. México é un fervedoiro de loitas intestinas. E aí está o xeneral Mapache, un cacique noxento, un infame individuo disposto tamén a sacar tallada do sangue do pobo.
E para ese tirano farán un último traballo, o roubo dun cargamento de armas, que lles permita retirarse cun bo botín. O golpe sae ben aínda que a cousa se complica cando Mapache fai prisioneiro primeiro e tortura despois a Angel, o membro mexicano da banda.
Bos actores, asiduos do wester: William Holden, Ernest Borgnine, Robert Ryan, Edmond O’Brien, Warren Oates, Ben Jhonson. A esto hai que engadirlle un guión axeitado, os diálogos, a mestría do director coa cámara lenta, a fotografía de Lucien Ballard, a música de Jerrry Fielding....
“ Todos soñamos con volver a ser nenos. Ata o peor de nós. Poida que o peor de nós o desexe mais ca ninguén”, dille un vello mexicano a Bishop. Eles sábeno pero saben tamén que non é doado conseguilo despois dunha vida delitiva e violenta, ateigada de excesos, balazos, whisky, putas e sangue.
Por eso ó final deciden rescatar o seu amigo das gadoupas do xeneral Mapache, como a única forma de recuperar a inocencia, e recorren firmes o treito que os pode levar a morte pero que tamén é un camiño de redención en nome de honor e sobre todo de amizade.

DÍA DAS LETRAS GALEGAS: UXÍO NOVONEYRA

2010-05-17T21:03:00.005+02:00

PASADAS TÓDALAS FRANCIAS

Pasadas tódalas Francias

por Ocitania ou Gascuña

ou de París a Iruña

xa diluídas distancias.

A Aragón por Cataluña

ou polo Norte por Son.

En pasádalas Navarras

as cadeas e as barras.

Pasados León e Castela

por Castela a León.

En pasado Monte Irago

e xa en Lingua de Galicia

Ponferrada e Vilafranca

deixando a chaira estanca

enas mesmas portas dela.
O Valcarce e sin perguicia

as penas de garamela

apeitar para o Cebreiro

polo marcado carreiro

que a neve volve vago.

Encarar o porto incerto

o longo cerengo aberto.

A un lado i autro del

todo o horizonte en vela

os Ancares i o Courel.

Pasada Triacastela

do Iribio as faldras fago.

E por Samos Sarria a Lugo.

Oh Lugo a ti me adugo

e solo por ti me arredo

que ben mereces desandes!
Ver a Ponte a antiga vía

a Muralla a Catedral

de Dona Santa María

o Coro e o Grial.

E ver fincadas rezar

coma co antigo medo

poñer a súa alma núa

didiante dos Ollos Grandes.

E despois de rodear

de rodear e de estar

que non se fai o Camiño

solo para o rematar

cruza e debruza no Miño:

Portomarín sulo lago.

Palas Melide Arzúa.

E logo xa Compostela

/ Monxoi! Eoi! Ei Santiago! /

e párame á vista dela

mirar como eu o fago.

Uxío Novoneyra, 1993.

ESE MOZO TRISTE E SOLITARIO

2010-05-12T09:44:00.005+02:00

Con tan só 19 anos escribiu La chica de ayer, unha das cancións mais emblemáticas do pop nacional. Despois virían outras: Una décima de segundo, Luz de cruce, El sitio de mi recreo, Se dejaba llevar,...
Antonio Vega: intimista, nostálxico, confuso, tormentoso, poeta.
Viviu nunha época de excesos onde só importaba o presente, a raia que separa o ben do mal era demasiado tenue como para decatarse de que lado se estaba. Compoñendo foi un anxo e pisou a moqueta do éxito pero os demos cotiáns levárono o inferno escuro das drogas.Coñeceu o reverso tenebroso da vida e entre o caos e a poesía camiñou perdido por labirintos indescifrables pisando de madrugada sendeiros que parecían sen saída.
Prematuramente avellentado aínda así había luz no seu rostro enfraquecido. Unha estraña aura emanaba da súa figura.
Antonio Vega deixounos o 12 de maio do ano pasado e quixo a casualidade (ou causalidade) que a súa derradeira gravación fora unha canción de Leño para un álbum de tributo-homenaxe a este grupo que tamén foi do mellor do rock urbano deste pais.
Os xenios sempre acaban por xuntarse.

*Banda sonora: Antonio Vega, Sin solución.

NADA ESPECIAL

2010-05-04T20:05:00.000+02:00

Chegou maio cunha lumbalxia baixo o brazo, con Voltarén e relaxante muscular 3 veces ó día, cunha nai que sorrí dende a súa fraxilidade e pregunta “e cando volves, meu ben?”, cun buraco na conta corrente, con Hacienda sempre pendente de nós, con propósitos de emenda difíciles de cumprir, con licor café arrefriando na neveira, coa túa voz o outro lado do teléfono salvándome do tedio destes días de repouso sen nada que facer.

CRAVOS REVOLUCIONARIOS

2010-04-25T10:15:00.003+02:00

Houbo un día en que os aires de liberdade sopraron en Portugal.
Houbo un día en que un raio de esperanza rachou o vello “Estado Novo” do dictador Salazar.
Tal día como hoxe, no 74, Portugal esperta dun pesadelo e toma conciencia de si mesmo. Unha canción foi o sinal para que a historia cambiara de rumbo, a revolución se fixera romántica, e rúas e prazas se enchouparan de feitizo. E abril foi un mes de esquerdas e brindouse con fado e vinho verde.
Nunca antes un pobo bailou tan a gusto cos militares sublevados.
Xamais a poesía foi tan amiga dos uniformes.
Xamais os caraveis confraternizaron tanto con fusiles.
Ben está lembralo.
...

SEGUIMOS TOCANDO FONDO

2010-04-15T11:59:00.003+02:00

Estas sombras como refuxio para os que xa non temos nada que agochar.
Esta primavera con prognósticos de gastroenterite e hipertensión.
Esta partida de póker cun proxecto fracasado de escaleira.
Este xoves que se arrastra como un luns co degusto amargo dos martes.
Esta manía de nadar a contracorrente, ser carne de canón, ter ganas de nada, pórlle portas ó campo, codificar os soños.
Esta mitoloxía de rancores, esta intoxicación de soidade, estas armas de dobre fío, este teléfono mudo, este xamais, este despois.

TOCANDO FONDO

2010-04-06T00:42:00.002+02:00

Estes ollos que tentan descifrar o futuro cando nin tan sequera os espellos nos devolven a mirada.
Esta boca que nos momentos importantes da vida xamais atopa as verbas adecuadas.
Estes pulmóns abafados polo recordo do fume de tantos cigarros negros.
Este fígado que encaixa mal os golpes baixos da vida e ben os licores altos de graduación.
Estas mans que escriben a crónica dos perdedores coa tinta gastada que deixan as derrotas.
Estas pernas que se obstinan en seguir pegadas que dan rodeos para chegar a ningures.
Este corazón canso cun contaquilómetros trucado nun taller de dubidosa reputación.

FEIRA DO VIÑO DE AMANDI

2010-03-23T00:36:00.003+01:00

Vide tódol@s que queirades que viño non ha faltar!

RAÍCES DO PASADO V: O CORAZÓN DA AUGA

2010-03-16T11:31:00.004+01:00

Nun rumor de coutos secretos
dorme o corazón da auga.
¿Que palabra xa esquecida
dará as chaves do seu nome?
¿Por qué arterias de cores vertixinosos
chégase ata a fonte?
¿Por qué profundidade ata o seu peito?
Da cifra dos seus latexos nace a esperanza
como un pandeiro que batera nos montes,
como un néctar fresco acariñando
a gorxa submisa do home.
Lúas de mercurio vixíanlle os soños.
Recollido e silandeiro fíxose sangue,
espiral, maxia, folerpa de brumas,
ouro líquido buscando as mans,
invisibles regatos agromando oasis
na face sedenta do deserto.
Das súas bágoas brotan as mimosas.
Un tremor axita a saiba das flores,
atrona as ladeiras e os crepúsculos,
navega por longas e escuras tobas
e suicídase á beira duns beizos,
incapaces de sentir a odisea do manancial.
Lúas de mercurio vixíanlle os soños.
Das súas bágoas brotan as mimosas.
¿En que rumor de coutos secretos
dorme o corazón da auga?

E O VENRES EN BOLMENTE

2010-03-10T20:18:00.001+01:00

Pois si, este venres vaise facer a presentación do libro en Sober, no local social de Bolmente. Si andades preto podedes achegarvos (tamén haberá actuación musical, e poida que ata pinchos).
Estades avisados.

55 MENTIRAS SOBRE A LINGUA GALEGA

2010-03-06T00:50:00.008+01:00

“Como vou esquecer a miña lingua se esa foi a herdanza de meu pai e mais miña nai!”
Un emigrante de Vimianzo en Montevideo.

Estes días ando a ler o libro “55 mentiras sobre a lingua galega”(supoño que a maioría de vos xa o coñecedes).
Dunha forma clara e sinxela, non por eso menos rigorosa, desmonta e bota polo chan as mentiras que algún partido político (léase PP) e algúns colectivos ( Galicia bilingüe, por exemplo) argallaron sobre a nosa lingua. Esas mentiras son “un conxunto de falacias co único fin de destruír a parte do universo que o noso idioma representa. Naceron movidas polo desprezo e por ideoloxías que xogan a proclamar todo aquilo que non son. Mesmo están as que posúen o cheiro inconfundible do odio.”
Si aínda non o lestes recoméndovolo porque “contribúe a desenmascarar a quen só coñece palabras de exclusión, de segregación e de negación” con respecto o galego.
Por suposto, tamén lle recomendo a súa lectura a Núñez Feijoo, Jesús Vázquez, Roberto Varela, Agustín Hernández,... por citar só algúns dos politiquillos que pretenden o esmorecemento e mesmo a desaparición do noso idioma. De Gloria Lago nin falo porque esa é tan impresentable que xa non ten remedio.

* O entrecomiñado pertence o libro e a viñeta de abaixo é de Xosé Lois, que supoño que non lle molestará que a reproduza nesta cova.

CAOS

2010-02-26T00:38:00.005+01:00

Sombras nos corredores,
camiñar sobre o gume das nubes,
promesas esquecidas,
aqueles versos na tarde,
un feitizo en 3D,
un libro, un disparo, ningunha randeeira,
retorno a infancia coas ás do desexo,
outra vez mans de neve,
portas que renxen,
derradeira orde,
beizos a piques de dicir algo,
miradas que non están de rebaixas,
enxoval da memoria nos soutos do tempo,
vento mareiro,
anxos en fora de xogo,
reviravoltas na procura da claridade,
overbooking nas encrucilladas,
caos na pálida xeografía do presente,
caos, pequenas coartadas da vida para quen non ten mais noite que estes días grises e sobre a corda frouxa dos propios erros xa só é dono dos seus silencios.
.
Banda sonora: Rosendo

AMORES ETERNOS

2010-02-14T19:59:00.008+01:00

“Nada es para siempre y una historia de amor solo es eterna cuando se deja a tiempo.”
José Luís Alvite dixit.

WESTER VI: BAILANDO CON LOBOS

2010-02-03T21:12:00.005+01:00

Non lle foi mal a Kevin Costner en 1990 no seu debut detrás da cámara con este wester nunha época na que o xénero estaba de capa caída. Conseguiu 7 oscars, entre eles o de mellor película e mellor director. A destacar tamén a fotografía de Dean Semler e a excelente banda sonora de John Barry.
O tenente John Dunbar, cansado e desenganado da guerra, solicita ser destinado a un remoto posto militar porque quería “ver a última fronteira antes de que desapareza”.
Alá, só nun destartalado forte, entra en contacto coas inmensas praderías, coa natureza e cos indios sioux. Aprende a respectalos, a comprender a súa cultura e despois a querelos.
E John Dunbar que foi buscando a última fronteira acabouse encontrando a si mesmo e converténdose en “Sumani tu tonka ohuachi”, o que baila con lobos.
Película ecolóxica, con imaxes cheas de lirismo, espacios abertos, unha defensa da natureza e do desenrolo sostible (verbas tan en boga hoxe en día). Película que supón, o meu ver, un dos mais honrados achegamentos a cultura dos pobos indios, lonxe dos estereotipos tan inxustamente mostrados na maioría dos filmes que os definen como rudos salvaxes e asasinos sen escrúpulos. Unha mirada reflexiva sobre o seu mundo, os seus costumes e o que significou para eles o brutal choque de culturas coa chegada masiva dos rostros pálidos.
Por suposto, que tamén matan, teñen liortas con outras tribos e defenden o seu territorio coa sangue si é preciso. Pero son un pobo culto, orgulloso, xeneroso, espiritual, amante da familia e das tradicións, que convive en harmonía coa Nai Terra sen o desmesurado egoísmo e ambición do home branco, que coida os recursos naturais porque sabe todo o que significan.
Mentres sostén na man o casco dun conquistador español, o vello xefe indio Dez Osos dille o tenente Dunbar :
“Os homes que levaban esto viñeron hai moito, na época do avó de meu avó. Conseguimos botalos. Despois viñeron os mexicanos que xa non veñen. E na miña época os texanos. Todos se comportaron igual. Collen o que lles peta, sen pedir permiso.
Non sei si estamos preparados para esta xente. Pero tes razón, seguirán vindo.
Cando penso nesto miro este casco. Só temos este pais. Loitaremos por el.”
E loitaron, e perderon, porque na vida real os bos non sempre ganan.

LA CIUDAD AUTOMÁTICA

2010-01-23T17:47:00.001+01:00

Por motivos familiares pasei estes últimos días no Hospital de Monforte. Os hospitais son lugares depresivos, dolorosos, tristes, claustrofóbicos, pero teñen o seu lado positivo: as horas pasan lentas e co o tempo que sobra pódese repasar a prensa, facer encrucillados, autodefinidos, sudokus, e tamén volver a ler “La ciudad automática” de Julio Camba.
Publicado en 1932 é unha recompilación de artigos sobre Nova York (cidade na que residiu por aqueles anos) e o modo de vida americano. A súa prosa lúcida e humorística, o estilo irónico e socarrón fai que ler as súas crónicas sexa toda unha ledicia.
Déixovos uns exemplos.

LOS INTRUSOS DEL ARTE
“Hasta ahora, cuando un vecino de Nueva York quería establecer una lechería o una papelería, una casa de comidas o una tienda de flores, elegía por si mismo el Sindicato de criminales que le merecía más crédito y se ponía de este modo a salvo de posibles sorpresas. El Sindicato pasaba a robarle todas las semanas la cantidad convenida, y esta operación se realizaba con tanta normalidad y tan poca violencia como el cobro de la luz o el del alquiler. A veces aparecía por la tienda un ladrón desconocido quién, tirando de pistolón, conminaba al tendero para que le abriese la caja de caudales, y el tendero, ante aquella amenaza, procedía de igual manera que hubiese procedido ante la oferta de un producto comercial innecesario.
-Lo siento mucho –decía-, pero yo me entiendo con la firma Tal. Aquí tengo, precisamente, el último recibo…
Y si el ladrón desconocido creía que aquella tienda estaba dentro de su zona y que su Sindicato era el único Sindicato con derecho a robarla, allá los dos Sindicatos que resolviesen el asunto por las malas o por las buenas, pero el tendero no sufría jamás violencia alguna.”

DICE CALVIN COOLIDGE…
“Todos los días el Herald Tribune publica en lugar preferente un artículo titulado Calvin Coolidge says (Dice Calvin Coolidge)…
Este título general está lleno de promesas, pero se pone usted a leer y resulta que Calvin Coolidge no dice nada. Al principio, viendo que Calvin Coolidge no decía nada yo suponía de buena fe que no se le ocurría nada y mi opinión sobre el ilustre hombre público comenzó a bajar considerablemente; pero a medida que Calvin Coolidge seguía sin decir nada esta desestima empezó a trocarse en un sentimiento muy parecido a la admiración.
-Pase el que a este hombre no se le ocurra nada un día ni dos, una semana o hasta un mes – pensaba yo-, pero ¿cómo es posible que no se le ocurra nada nunca? Una vacuidad tan perfecta no puede ser espontánea. Indudablemente, Calvin Coolidge tiene un arte prodigioso que le permite tratar todos los temas sin comprometer jamás su pensamiento. Eso de coger todos los días cuatrocientas o quinientas palabras, cada una de las cuales posee una significación concreta, y combinarlas de tal modo que todas juntas carezcan totalmente de sentido, no lo hace un cualquiera. Distribuidas al azar las palabras siempre dicen alguna cosa, más o menos congruente, y sólo con una distribución inteligentísima se puede conseguir que no digan jamás cosa ninguna.”

Por suposto, calquera parecido deste último extracto con algún político actual é mera coincidencia.

GIL DE BIEDMA

2010-01-10T17:06:00.008+01:00

A súa aportación literaria foi escasa: en verso deixounos, aparte algúns poemas soltos publicados en revistas, “Compañeros de viaje” (1959), “Moralidades” (1966) e “Poemas póstumos” (1968), entre medias un libro de temática amorosa “A favor de Venus” (1965); e en prosa un libro de memorias “Diario de un artista seriamente enfermo” (1974), e “El pie de la letra” (1982), unha colección de ensaios e artigos.
Pese a tan escasa producción Jaime Gil de Biedma está considerado como unha das voces mais representativas da xeración poética dos 50, chamada a dos poetas sociais.
E a súa unha poesía social, de denuncia, de rebeldía (no fondo despreza a clase burguesa da que forma parte), de crítica o réxime franquista e o capitalismo. Usa unha linguaxe directa, crúa, moitas veces coloquial porque pensaba que “el lenguaje de un buen poema no debe necesariamente diferir del de una buena prosa” e recoñeceu que algúns dos seus mellores poemas escribiunos o amparo do alcohol, o que sempre me pareceu digno de eloxio.
O existencialismo lévao o pesimismo e o desencanto. Morreu fai 20 anos, o 8 de xaneiro dos 90, aínda que xa deixara a poesía desde principios dos setenta, quizais porque como el mesmo escribiu “yo creía que quería ser poeta, pero en el fondo quería ser poema”.
Por certo, acaba de chegar as carteleiras unha película baseada na súa vida: “El cónsul de Sodoma”, con Jordí Molla no papel protagonista. Haberá que vela.
Aquí vos quedan dous poemas seus e outro mais musicado por Loquillo, pero animo a quen queira a que se achegue mais polo miúdo a súa obra. Vale a pena.

DE VITA BEATA
En un viejo país ineficiente,
algo así como España entre dos guerras
civiles, en un pueblo junto al mar,
poseer una casa y poca hacienda
y memoria ninguna .No leer,
no sufrir, no escribir, no pagar cuentas,
y vivir como un noble arruinado
entre las ruinas de mi inteligencia.

CONTRA JAIME GIL DE BIEDMA
De qué sirve, quisiera yo saber, cambiar de piso,
dejar atrás un sótano más negro
que mi reputación –y ya es decir-,
poner visillos blancos
y tomar criada,
renunciar a la vida de bohemio,
si vienes luego tu, pelmazo,
embarazoso huésped, memo vestido con mis trajes,
zángano de colmena, inútil, cacaseno,
con tus manos lavadas,
a comer en mi plato y a ensuciar la casa?
Te acompañan las barras de los bares
últimos de la noche, los chulos, las floristas,
las calles muertas de la madrugada
y los ascensores de luz amarilla
cuando llegas, borracho,
y te paras a verte en el espejo
la cara destruida,
con ojos todavía violentos
que no quieres cerrar. Y si te increpo,
te ríes, me recuerdas el pasado
y dices que envejezco.
Podría recordarte que ya no tienes gracia.
Que tu estilo casual y que tu desenfado
resultan truculentos
cuando se tienen más de treinta años,
y que tu encantadora
sonrisa de muchacho soñoliento
-seguro de gustar- es un resto penoso,
un intento patético.
Mientras que tú me miras con tus ojos
de verdadero huérfano, y me lloras
y me prometes ya no hacerlo
Si no fueses tan puta!
Y si no supiese, hace ya tiempo
que tu eres débil cuando me enfurezco…
De tus regresos guardo una impresión confusa
de pánico, de pena y descontento,
y la desesperanza
y la impaciencia y el resentimiento
de volver a sufrir, otra vez más,
la humillación imperdonable
de la excesiva intimidad.
A duras penas te llevaré a la cama
como quien va al infierno
para dormir contigo.
Muriendo a cada paso de impotencia,
tropezando con muebles
a tientas, cruzaremos el piso
torpemente abrazados, vacilando
de alcohol y de sollozos reprimidos.
Oh, innoble servidumbre de amar a seres humanos,
y la más innoble
que es amarse a sí mismo!

CARA OU CRUZ

2010-01-07T00:08:00.005+01:00

Seica Belén Esteban cambiou a CARA a golpe de talonario.
A Berlusconi, e xa era hora, rompéronlle a CARA.
¿CARA ónde vai este mundo despois de que o cumio de Copenhague rematase nun vergoñento fracaso?
Por reis un pai non lle puido mercar a playstation o seu fillo: demasiado CARA.
¿Terás CARA?, disme e nos teus ollos creo albiscar un xesto entre enfadado e pícaro.
E a mal tempo boa CARA (ou viceversa).

REIS MAGOS

2010-01-03T13:32:00.003+01:00

Xa sei que lles vou pedir este ano os reis:

QUE ABDIQUEN.

MALDITO NADAL

2009-12-12T12:01:00.004+01:00

A este raposo cada vez lle amolan mais as festas do Nadal.
Cansado de tanta hipocrisía cristián, de aparentar que somos mais bos que nas outras épocas do ano; cansado de tanto consumismo, tanta dilapidación e gastos superfluos; farto de que os concellos queimen os cartos que non teñen en luces de cores; farto de beléns, de panxoliñas, de “Feliz navidad” e “mira como beben los peces en el río”; saturado do gordinflón de Papa Noel, dos Reis Magos, de renos e camelos; ata os collóns do anuncio de Freixenet, das colas en Toys’R’us, da lotería, dos agasallos de garabatas e frascos de colonia, da película “Que bello es vivir”, do discurso do rei; ata os collóns de tanta trapallada vou pecharme na cova deica que pase a barafunda, quitemos as carautas e as cousas volvan o seu rego.
En calquera caso, como o cortés non quita o valente aproveito a ocasión para desexarvos felices festas. Vémonos para o ano que ven (se Deus quere e o Demo non si opón) cando remate todo este rebumbio.

"FUE EN UN PUEBLO CON MAR"

2009-11-27T00:46:00.007+01:00

Compracendo xentís peticións vou falar un pouco do concerto de Sabina en Vigo. Esto non é unha crítica (nin eu a sei facer, nin sería obxectivo) senón unhas pinceladas sobre a actuación. Para que vos fagades unha idea, vamos!
Pasaban uns minutos das 21:30 h. cando empezou a soar un enlatado "Blues del Alambique" e a voz rota de Sabina fixo enmudecer o pavillón mentres unha pertinaz néboa envolvía o escenario. Cando se disipou foron entrando os músicos e o final Joaquin, traxe azul marino e o clásico bombín.
Os primeiros temas foron do seu último traballo: "Tiramisú de limón", "Viudita de Clicquot", "Parte metereológico", para despois ir alternando temas novos coas cancións de sempre, que a peña entregada coreaba con ganas.
Escenario sobrio quizais buscando a intimidade e a complicidade co auditorio, o que de certo conseguiu. O fondo un panel cunha cidade que se intuía bohemia, musical e acolledora.
Estaba cómodo o de Úbeda e notábase, dedicou os consabidos guiños o público e uns versos a Vigo; incluso se permitiu bailar (cun estilo simpático-canalla) nalgunha das cancións.
Tiráronlle un sostén que soubo poñer con gracia encima do bombín, e no fondo, arriba de todo, moi preto de min uns rapaces despregaban de cando en vez unha pancarta na que se lía: “Joaquinito mira y saluda”. Vale, non foron moi orixinais pero o que conta é a intención.
Con el fomos a Praga "a fundar una ciudad / una noche a las diez de la mañana". Soubemos que "las canciones de amor que no quisiste / andan rodando ya por las aceras"; que “la verdad es solo un cabo suelto de la mentira”; e que “hay mariposas de arrabal / que nunca aprenden a volar, / vinagre y rosas a la hora de cenar”.
Non podían faltar, claro, os temas de sempre: “Medias negras”, “Calle Melancolía”, “Y nos dieron las diez”, “19 días y 500 noches”, así como Pancho Varona e García De Diego facendo os seus pinitos.
Foi xeneroso cos bises e deixou para o final dous temas cañeros e cómplices como “La del pirata cojo” e “Pastillas para no soñar”, cando xa a maxia fixera subir moito a temperatura e as mans e os pés non podían estar quietos.
Botei de menos a voz feminina e sensual de Olga Roman (non veu nesta xira), e que non incluíra no repertorio dous temas do seu novo álbum: “Menos dos alas” e “Violetas para Violeta”.
Pero non se pode pedir todo ¿verdade?

*As fotos que saquei co móvil quedaron mal así que pillei esta pola rede.

ESTA NOITE, SABINA

2009-11-24T09:53:00.007+01:00

Esta noite hai abordaxe de piratas;
esta noite non traballa a policía;
esta noite tomaremos os cubatas
na barra do bar de Calle Melancolía.

Esta noite blues, rumba, rock, bicos con sal,
vinagre e rosas, tiramisú de limón,
e Pancho Varona animando ó persoal
a pisar o acelerador do corazón.

Esta noite derrubamos as fronteiras;
esta noite as guitarras vencen ó fusil;
esta noite de novembro e de bandeiras
indultamos ó ladrón do mes de abril.

Esta noite non escapan os fuxitivos;
esta noite liberdade, sexo, loucura;
esta noite si que sobran os motivos
para facernos adictos a tenrura.

Esta noite ninguén se lembra da rutina;
esta noite tódalas mozas son princesas;
esta noite os versos dun tal Sabina
serán cancións no Pavillón das Travesas.

RAICES DO PASADO IV: POEMA DE ESPERANZA PARA ORIENTE MEDIO

2009-11-19T00:33:00.004+01:00

Aquí y ahora
“pido la paz y la palabra”
para esa maltratada tierra,
que las ventanas no se abran al vacío
de los B-52 incendiando
la noche infinita del Islam;
que un gesto o un grito
puedan parar la metralla,
la antigua agonía
de tanta sabia humana derramada,
tanta locura apoderándose
de un laberinto de arena
tanto desierto en algunos corazones;
que en el cielo de Oriente
los pájaros no acaben siendo
extranjeros entre dos odios
de misiles Skud y Patriot;
que haya un oasis
para los sueños de los niños,
y un pedazo de tierra
sin dictadores ni sicarios,
ni zonas ocupadas,
ni asentamientos ilegales,
ni jóvenes suicidas,
ni ejércitos invasores ,
ni ángeles de la guarda norteamericanos,
y un poco de ternura
y un mucho de esperanza
y que todos tengan un camino
libre y con futuro.

Esto escribino no 93. Daquela eran tempos difíciles para esa zona, pero as conversas e certo grado de entendemento entre Isaac Rabin e Arafat aportaban algunhas doses de esperanza. O asasinato de Rabin a mans do extremista Igal Amir fixo que ese principio de acordo se esborrallara.
Agora 16 anos despois case nada cambiou. Distintos actores representan o mesmo papel nesta película abocada o desastre e a desolación. E no horizonte o único que se albisca e a resignación do fracaso.

¡VADE RETRO!

2009-11-10T23:06:00.005+01:00

Hoxe atopei esto na caixa do correo, é a segunda vez que mo deixan.
Moi bo, seica, este Maestro Cisse, e cunha garantía de 100% que nos tempos que corren é todo un luxo.
Agora ben, este tipo é un perigo público: ¡co traballiño que custa as veces desfacernos dela e ven este elemento e dí nos recupera a parella en 3 días!
¡¡Arre demo!!

SABINA EN VIGO

2009-11-03T23:38:00.005+01:00

O 24 de novembro Sabina actúa en Vigo, no pavillón das Travesas.
Estades avisados.

10 ANOS SEN ALBERTI

2009-10-28T00:50:00.007+01:00

Rafael Alberti (16 diciembre de 1902 - 28 octubre de 1999)

SI MI VOZ MURIERA EN TIERRA
Si mi voz muriera en tierra,
llevadla al nivel del mar
y dejadla en la ribera.

Llevadla al nivel del mar
y nombradla capitana
de un blanco bajel de guerra.

¡Oh, mi voz condecorada
con la insignia marinera:
sobre el corazón un ancla
y sobre el ancla una estrella
y sobre la estrella el viento
y sobre el viento la vela!
(Marinero en tierra, 1925)

LOS ANGELES COLEGIALES
Ninguno comprendíamos el secreto nocturno de las pizarras
ni por qué la esfera armilar se exaltaba tan sola cuando la mirábamos.
Solo sabíamos que una circunferencia puede no ser redonda
y que un eclipse de luna equivoca a las flores
y adelanta el reloj de los pájaros.

Ninguno comprendíamos nada:
ni por qué nuestros dedos eran de tinta china
y la tarde cerraba compases para al alba abrir libros.
Solo sabíamos que una recta, si quiere, puede ser curva o quebrada
y que las estrellas errantes son niños que ignoran la aritmética.
(Sobre los ángeles, 1929)

ENSEÑANZAS BÁSICAS

2009-10-20T01:19:00.002+02:00

Co paso do tempo un acaba por aprender certas cousas. A saber:
Que “lo bueno de los años es que curan heridas, lo malo de los besos es que crean adicción”, Joaquín Sabina dixit.
Que “solo se tiene la salud que se malogra y el dinero que se gasta”, Jose Luís Alvite.
Que “os que non temos plans para o futuro non nos veremos sorprendidos o día que o futuro non teña plans para nós”, Carlos G. Reigosa.
E que (esto dígoo eu) hai certas horas da noite nas que a preocupación mais importante, e quizais a única, que ten que ter un home é a de manter a bo nivel a súa mala reputación.

MOTIVOS PERSOAIS

2009-10-14T22:55:00.003+02:00

No número 14 da Travesía de Vigo hai unha cervexería, “La Poesía del Maestro”, que debeu pechar fai pouco. Hoxe pasei por aí e non puiden resistir a tentación de sacarlle unhas fotos co móbil ( a calidade non é moi boa) os carteis que ten posto con motivo do peche.
Podedes premer nas fotos para amplialas e ler mellor.
A poesía está copiada dun soneto de Sabina, titulado “Puntos Suspensivos”, que figura incluído no libro “Ciento Volando de Catorce” que o de Úbeda publicou no 2001.
Agora ben, as aberrantes faltas de ortografía corren a cargo do dono do local, un tal Moncho supoño.