miércoles, 29 de enero de 2014

TREN

O tren fura a noite a velocidade constante. En sentido contrario, os recordos do pasaxeiro tamén van furando cara atrás no tempo á procura desa primeira estación na que sacou un billete de ida sen destino fixado.

3 comentarios:

mariola dijo...

O que nos depara a vida é sempre un enigma, pero hay que ir avanzando e construindo o noso futuro.
Gustei do texto.
un abrazo.

Chousa da Alcandra dijo...

Eu debo ser un viaxeiro estraño, pq sempre penso na estación que vai vir...

Concha L. F. dijo...

É importante andar cara adiante, pero sen perder de vista o que vai quedando atrás...