martes, 15 de octubre de 2019

Caer amodo


Buscar a liberdade no asfalto
é precipitarse a un abismo sen paracaídas
esnafrarse de impotencia e coas mans
se aínda quedan desfacer  laxes
guindastres e moreas de tixolos.

Nos ollos enchoupados de preguntas
derrétense as  conexións.

Agardamos un movemento
un saúdo visceral
unha atracción
pero as verbas esvaran lamacentas
foxen a cegas
e os pasos
resoan cada vez máis lonxe.

Confiamos que o día traerá a claridade
dará forza nova ós vestidos e ás campás
decisión nas encrucilladas
e outra vez as rúas serán manancial
e os muros un mar verde.

Ata que algo fai tremer o pulso
un calafrío percorre os ombreiros
axítanos, patexa, fálanos á orella
rípanos da utopía feliz
que argallamos por uns intres
e os ollos ábrense máis e máis
e comprendemos.

Daquela só esperamos
ir caendo máis amodo
o sorriso que disfraza a desgana
unha áncora, un corpo espido
o baúl dos recordos
unha sombra, un empurrón
un solpor morno
silencio
esquecemento
unha tumba.

                             Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

lunes, 30 de septiembre de 2019

Premio Avelina Valladares

Noticia do Faro de Vigo

El vigués Ramón Sandoval, Premio Avelina Valladares

Lo obtiene con su poemario "Nas esquinas do frío"

23.09.2019 | 19:23
El jurado, ayer, antes de dar a conocer su decisión. 
El vigués Ramón Sandoval Pérez suma su nombre a la nómina de ganadores del Premio de Poesía Avelina Valladares, que convoca el Concello de A Estrada en honor a la célebre poetisa de Vilancosta. Su poemario fue elegido entre los 20 que finalmente se presentaron al certamen –tres de ellos se dieron de baja– y que valoró el jurado compuesto por Ana Cabaleiro, Rosalía Morlán, David Otero, Esteban Folgar y Dolores Araújo, en calidad de secretaria.
La obra ganadora se presentó bajo el lema de Capricornio. Una vez abierta la plica se conoció el nombre del autor y también el título del poemario, Nas esquinas do frío.
El jurado se reunió esta mañana –a partir de las 12.00 horas– en la sala de juntas del consistorio estradense. Hora y media después dio a conocer su decisión. Destacó en su acta que se trata de un poemario en el que el autor "aborda conceptos sociales de contemporaneidad desde una cualitativa profundidad, acompañada de frescura y base poética".
Añaden las personas encargadas de elegir la obra ganadora de esta vigésimo tercera edición del premio estradense de poesía que "el tono de los poemas va por el pesimismo generado en la experiencia vital, donde se subraya la esperanza de no darse por vencidos". "La frescura de los versos, sin perder la profundidad de su contendido, registrado en lo literario y lo poético hace a este poemario merecedor del premio Avelina Valladares", indica el fallo.
Ramón Sandoval Pérez suma el Avelina Valladares al Premio de Poesía Victoriano Taibo, un galardón que obtuvo por su obra Territorios estraños. Este es uno de los dos títulos publicados por el autor, junto con Como una lluvia.

lunes, 23 de septiembre de 2019

Última estación


Quixera que os portais estiveran abertos
que nas miradas alumeara a paixón
que a palabra retorno fora posible
e o recendo de tardes de verán
e bicos salgados
quentaran aínda este aire de outono.

E quixera chegar ó paraíso dos seus ollos
para arrebolar un feixe de preguntas
buscando respostas que poñan
algo de sentido a esta cidade
de xeómetras e condutores aloucados.

Ó final é o desencanto
a anguria de descubrir que a realidade
e outra, máis triste, máis rota
que o pasado non volve
e que todo fica sombrío
nesta estación abandonada
a carón dun crepúsculo de falsos tótems.

                        Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"
                                                                                          A foto é de Víctor M. Peña

viernes, 13 de septiembre de 2019

Weekend: balance de domingo



Agora que sentimos o peito
burbullando de paixón
que podemos berrar sen receo
a que rachen as estrelas
que a conta bancaria  bota fume
polas fendas dos caixeiros
que aínda queda resaca
mais tamén propósito de emenda.

Agora que buscamos a liberdade
que nos negaron os mitos
as axencias de publicidade
Levi Strauss e a televisión
agora que ata a nosa pel cansa
chegou o recendo do Atlántico.

Agora que xa temos risa, fe, orgullo
un feixe de raíces célticas
sentimentos sen segredos
un latexo que vén de moi lonxe
e algunhas outras ilusións.

Agora, hoxe, un domingo calquera
tentamos, sen sorte, que o noso saldo sexa positivo.

                                    Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

jueves, 29 de agosto de 2019

Weekend: sábado noite



Deixar ca bebida esvare
na gorxa ousada e sedenta
saudar, facer amigos, sorrir
falar de cousas sen senso
ser conquistador entre as rapazas
ser filósofo na porta dos WC.

Berrarlle os escaparates
que venden mellor e máis barato
e despois fuxir do acoso
das fiestras alumeadas
camiñar ledo e sen vergoña
e cambalear de cando en vez.

E máis tarde co apuro
do albor sobre as costas
cando xa toquen fondo diñeiro e tabaco
cando o cansazo suba polas pernas
e navegue polos ollos
cando a luz dea medo
e o centro de gravidade non exista
acercarse ó derradeiro garito aberto
para seguir bebendo o necesario alcol
que faga realidade o naufraxio
dun sábado calquera pola noite.

                             Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

domingo, 25 de agosto de 2019

Weekend: febre do venres




O venres ten a pel húmida
de choiva e despedidas.

O venres ten un certo sabor
a raia medianeira
a fotografías mergulladas no pasado
a palabras aboiando
entre  D’js, bafo e poliéster.

O venres ten
bicos gastados e horas lentas
como se esperara
o retorno dos anxos
para poder dicir amigo, cubata
alento, orgullo, sexo, suor
antes de que estoupe o amencer.

                                     Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

jueves, 8 de agosto de 2019

Heroes dos suburbios


               

Heroes con promesas de autoestradas
e de agullas hipodérmicas.

Heroes que emerxen de noxentos
sumidoiros fumando Lucky Strike
e din que son americanos orixinais.

Heroes bébedos de Bacardí con Coca-Cola
e cicatrices de asfalto polos brazos
batuxados de marxinación
e doutorados na lei dos coitelos.

Heroes de garaxe e acelerador
música  dos Stones e coiro negro
que fan o amor nos asentos traseiros
de coches que liscan a 180 km/h.

Heroes esquecidos, fillos dun billar
e dunha estación do metro
perdedores a miúdo no xogo da vida
hóspedes de cuartos poeirentos
sen máis equipaxe cá derrota
e un silencio pendurado decote da mirada.

Heroes no berce dos suburbios
na orela do esquecemento
ó pé  da morte.

              Do poemario "A pel no asfalto,incluido no libro "Zocas e decibelios"

                                                          

martes, 30 de julio de 2019

In dubio pro reo



Bate co puño nas paredes
bebe ron ata sentir a vertixe
lamenta que a moza te abandonara
entre o bruído dunha noite de sábado.

Conta polos soportais a túa condena
a teima de ir dando pasos en falso
e de perder sempre ó póker
e comproba como se paran os viandantes.

Camiña co xesto fendido polas travesías
e fíxate como enmudecen os farois.
Faite notar, pelexa, cuspe, maldí
deixa que te firan, que te nomeen.

Aínda así non poderás dicir que estás vivo
e terás dúbidas ó fitar a vista no espello.

                      Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios"

sábado, 27 de julio de 2019

Rutger Hauer, in memorian


"Yo he visto cosas que vosotros no creeríais. Atacar naves en llamas más allá de Orión. He visto rayos-C brillar en la oscuridad cerca de la Puerta de Tannhäuser. Todos esos momentos se perderán en el tiempo, como lágrimas en la lluvia. Es hora de morir."

Roy Batty, en Blade Runner



martes, 23 de julio de 2019

Naúfragos das cidades


Todo o pasado cóllelles nas mans
falo dos sorrisos azuis dos nenos
dos soños que non coñecían as engurras
da ilusión que coma miúda poalleira
nas paredes da infancia se pousaba.

Todo o pasado cóllelles nas mans
falo do amor e da maxia da carne
falo da amizade, sedutora, bébeda
e de espertar  sentíndose donos
do sol, do monte e das raíces.

Todo o futuro cóllelles nas mans
tamén as feridas sen curar
o barro que enchoupará os días
as urbes que irán abandonando
coa herdanza de débedas e sobresaltos
a xenreira, o vómito, o cansazo
a pistola que un día levantará
a tampa asustada dos seus miolos.

Porque
levan moito tempo
con laios nos beizos
pisando alcatrán húmido
moito tempo suando sangue
no campo de batalla
baixo a alongada sombra
dos rañaceos e teñen
unha dor que fica estancada
coma unha tatuaxe no peito.

Son, certamente, rebeldes
con causa erguendo bandeiras
no medio de páramos desolados.

Por iso, ás veces, hai demasiado ferro
no cerne das súas verbas.
Por iso, ás veces, rúbricas ardentes
poñen punto final ós seus nomes.

Porque
non son fillos de deuses
nos seus  xenes milenarios
amoréase a cobiza, o desacougo
o medo á soidade da noite
cando as árbores eran fogar e refuxio
e a choiva tiña un arrecendo a misterio.

Non forman parte das lendas,
non hai milagres na súa biografía
os nenos non  aprenderán os seus nomes.

Amósalles o espello unha face gris
                  a ollada perdida en ningures
detrás das reixas dunha gaiola
de inquedanza e monotonía.

Porque non son fillos de deuses
non quedará lembranza do seu paso
a historia borraraos coma o tempo
borra as pegadas na neve
venceraos o vento coma unha folla murcha
e irán caendo sen moito balbordo
no derradeiro pozo escuro do esquecemento
onde rematan por esfacharse os soños
                 que non teñen terreo de esperanza ó que termarse.

                                           Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios".
                                            Premiado no Certame de poesía Feliciano Rolán, 2017.

sábado, 6 de julio de 2019

Remanente



Hai unha choiva que afunde os castelos
muros de tixolos que esmagan
os carballos teimosos do horizonte
un mundo orfo de panxoliñas e lareiras
onde agora medran antenas e parafusos.

Hai unha desorde de vagalumes
alén dos taxis e do solpor
alén  da carne e dos arames.

Hai un iceberg que fixa o límite
para esta catedral de areas movedizas.

Hai fachos que tecen e destecen
o noso alento
sandalias que buscan
esquecidas follas de outono
coma o amencer busca o orballo
unha frase feita pomba na parede
unha rebeldía que gatea  polas canelas
polo ventre ata a fronte.

O demais é deserto
o demais é silencio.

              Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios"

martes, 18 de junio de 2019

Os que estamos malditos


Os que estamos malditos
percorremos as rúas
coas roupas dun mércores calquera
unha canción de Bruce Springsteen nos beizos
e un desexo de esnaquizar escaparates
porque a liberdade verdadeira
foise esgotando ó longo dos séculos
e o amor é unha páxina en branco
esquecida nos diarios.

Os que estamos malditos
camiñamos polo gume da navalla
levando nos pés as úlceras
doentes dos marxinados
embebidos de música e de luz
asoballados por pantasmas de fría morte
que nos arredan de nós mesmos
cando a única voz que nos chega
é a dun contestador automático.

Os que estamos malditos
loitamos contra o desterro
o afogo e a tensión dunha sociedade
que nos puxo ás costas
unha inquedanza de horóscopos
unha orde de busca e captura
por ter sido tan sinceros
e tan rebeldes e rexeitar as trécolas
que nos impoñen cada día.

Os que estamos malditos
sentimos a anguria do presente
baixo a ameaza dun nó corredizo
e ninguén preguntará pola xiringa
que pon lume na veas
o tanque que esmaga as vísceras
eses silencios longos
ou a desesperanza que abeira
como un xinete máis da apocalipses.

Os que estamos malditos
buscamos o alcol que nos tatúe a fronte
as palabras que vencen ós uniformes
a noite e as princesas urbanas
e con todo seguimos mordendo o po
vexados e consumidos coma cans
de palleiro e cunha equipaxe
de estragadas nostalxias nos bolsos
sen fondo da nosa alma.

Os que estamos malditos
percorremos as rúas
e sempre atoparemos un último refuxio
para as nosas pisadas
unha última lenda que nos dea pasaporte
un último golpe de loucura
que nos leve máis alá
e saber que seguimos vivos
e saber que aínda non morremos de todo.

           Premiado no VII Concurso Literario "Rosa de Cen Follas", Santiago 2014
           Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios".

viernes, 24 de mayo de 2019

Malos tempos



Malos tempos
para medrar tan amodo.

Espertas e atopas este barullo
de formigón e automóbiles
este cárcere de neon que agachou
a herba, a alquimia dun sorriso
entre tanto monóxido de carbono.

O medo alampa polas rúas
Magnuns-45 acubíllanse na cintura
hai flores de plástico radioactivo
e avións supersónicos sementando
un cheirume a morte no serán
dun ceo contaminado.

Espertas e descobres
que a realidade só vive
nas tarxetas de crédito
e que as portas dun videoclub
dan sen rodeos no inferno.

Esmorece a cidade no espello
retrovisor dun coche suicida.

Hai corpos que se cinguen
a fíos de sangue
condenados que agardan
a orde derradeira
animais en extinción
telelixo
louras cibernéticas
e só trinta mortos
na operación saída.

Espertas e preguntas
que está a pasar aquí.
Síntoo: son malos tempos
para medrar tan amodo.

                       Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios".

martes, 14 de mayo de 2019

Ós antigos deuses



Ós antigos deuses
non lles faledes
destas frías metrópoles
onde camiñar é utopía
e a palabra unha maquillaxe
deste vivir sen alento
á beira dos mares contaminados
dos mísiles apuntando
ó centro da nosa soidade
de boy-scouts e comida requentada.

Ós antigos deuses
non lles faledes
do engano do dólar, o despacho
o aumento de soldo
as feridas da capa de ozono
o desexo a prazo fixo
a ameaza rabuñando nos cristais
o tiro na caluga
a cobiza negociando nos mercados
co día a día dos homes.

Ós antigos deuses
deixádeos no seu mundo
de feitizos e fogueiras
preto das submisas tribos
que lles gaban as fazañas
non lles mostredes o futuro
por eles inventado
este absurdo lugar
de loucuras e vertixes
chamado século XXI.

                               Do poemario "A pel no asfalto, incluído no libro "Zocas e decibelios"