martes, 4 de septiembre de 2007

TEREMOS QUE VOLTAR

Roubáronos a alba, compañeiro.
Non lles bastaba
co naufraxio dunhas veas,
os berros que estalan
baixo os uniformes,
as sebes de aramios
onde nos arrecantaron,
case descalzos, case espidos,
trémolos entre xestos acusadores
e sen máis reino
que os propios nomes
e a pel aterecida.
Non, non lles bastaba.
Tiveron que quitarnos o suor,
a resaca, os pés do chan,
o trío de ases, a dozura,
as ilusións inxenuas dos quince anos
cando todo era tan lúdico
e tan honesto,
tanta esperanza decapitada.
Tiveron que negarnos
o lume, o pan e a sal.
Tiveron que borra-la historia
onde aprendemos a resistir.
Agora só nos queda o recordo,
a rabia, a sede de orgullo,
para remozar outra vez do po,
atopa-las nosas pegadas
e outra vez loitar
contra o vento xélido
das mesmas ameazas.
Xuntos teremos que volver a erguernos.
Pouco a pouco teremos que voltar.

17 comentarios:

Suso Lista dijo...

Asi o teñamos que facer un millon de veces. Saludos raposo

RAFAEL REYES dijo...

Eu non son un loitador, seinno, mais lendo a tua "arenga" síntome capaz.
Como di Suso, como dis ti, hai qe voltar.
Apertas, Raposo.

Ra dijo...

Amén.
Le mando un abrazo, Raposo.

A Conxurada dijo...

Un poema redondo, hai cousas que non se poden esquecer, aínda que moitos se empeñen, porque moitos outros temos eses recordos gravados a lume.

Marinha de Allegue dijo...

Certamente hai cousas que non se poden consentir polo tanto hai que "loitar".

Unha aperta.
:)

paideleo dijo...

Ogallá que este texto só fose un exercicio literario.

Torreira dijo...

E con tres ases,sempre (gustei do texto...moito)

O Raposo dijo...

As que fagan falta, Suso lista.
Rafael Reyes: xa eras capaz antes, fixo.
Outra aperta para ti, Ra.
A conxurada: non se poden nin se deben esquecer.
Loitemos, pois, Marinha de Allegue.
Paideleo: non sei, pretendía ser algo mais.
Torreira: con tres ases, si, para aque non digan que vou de farol.

xurxocimadevila dijo...

Estaba pensando en actualizar o blog hoxe antes de entrar aqui.. e estaba pensando en poñer algo pero pensaba: " para que! para falar de que o mundo e moi malo, para que todos saiban o inxenuo q fun?, falar de que todo esta perdido para que todos saiban q crín cegamente nos dogmas ideoloxicos e revolucionarios? Para que mostrar o fin da inocencia e a morte quizais dun neno para ser camellor e logo leon, que diria zarazhustra? e decidin non actualizar...
Agora entro aquí e vexo q vostede na súa poesia sintetizou parte diso dun xeito grandioso, noraboa raposo! noraboa! mais eu fagome esta pregunta que un dia me dixo "ra" no meu blog "a q volver?"

P.D. desculpen o rollo.....

xurxocimadevila dijo...

a mellor forma de expresar as cousas as veces e como vostede fixo aco, cunha poesía, porque a poesia como dixo celaya "é unha arma cargada de futuro" grande poesia e sublime!

Mrs.Doyle dijo...

E como dixo aquel... Se hai que voltar, vóltase...

O Raposo dijo...

Xurxocimadevila: Grazas polas verbas, quizais inmerecidas. E Celaya tiña razón, que conste.
Mrs.Doyle: Voltemos, pois.

Comandante Clelia dijo...

Ás veces eskézome de calkera pode atopar o meu blog, e kédome fría, pq unha éspese virtualmente case sen decatarse!

Todo ten algo que ver con todo, non confíes.

Bikos farrapeiros!

Ex Traño dijo...

Por desgracia demasiado actual.
Lleno de ira y sed de venganza... con mucha fuerza,muy evocador...
felicidades por su facilidad para crear paisajes en el aire.

moucho branco dijo...

se nos queda a raiba e o orgullo xa nos queda algo.... cagonsandiós!.... moi fermoso.

Doutora Seymour dijo...

Velaquí estamos, volvendo de onde nunca imos marchar.

O Raposo dijo...

Grazas pola visita, comandante clelia.
Grazas polos eloxios, ex traño.
Grazas por ese cagonsandios, moucho branco; queda ben.
grazas por estar e volver, doutora seymour.
GRAZAS.