sábado, 10 de julio de 2021

camiño de volta

 


cada noite ten o seu pasadizo secreto

no que se escoita un saxofón doente

 

un cabalo desbocado cara á multitude

unha pistola disparando contra a eternidade

unha ferida subterránea

iso é o frío mentres o silencio

queima na gorxa a media voz

 

na angustia desta chousa desolada

as manchas fan incertas as estremas

 

preto da alba

antes de emprender o camiño de volta

ensaio un último berro

con premeditación e aleivosía


                                   Do libro "Nas esquinas do frío"

miércoles, 16 de junio de 2021

proposicións serias

 

ti les un manual de supervivencia

para os cazadores de recompensas

mentres eu pregunto onde

enterramos os nosos xoguetes

agora que case non recoñezo

as miñas lembranzas

 

esta tarde tan só se admiten

proposicións serias

a querela dun suicida

que trae o sámago

entre os dentes

desconxelar versos do frigorífico

ou saltar pola xanela

á procura do pasado

agora que están parados

tódolos reloxos


                    Do libro "Nas esquinas do frío"

jueves, 20 de mayo de 2021

labores cotiáns

                   

 

descalzarse ó pé da letra

desconfiar dos cabos soltos

medir o peso da neve

respirar coa man no lume

esquivar as portas de emerxencia

escoitar facendo oídos xordos

esperar coma se os días tivesen présa

descifrar unha páxina en branco

calcular o sufrimento dun asteroide

rescatar un boca a boca

escribir discursos

para non quedarse nos ósos

pescudar nos efectos secundarios

exiliarse

pagar en efectivo


                        Do libro "Nas esquinas do frío"

domingo, 16 de mayo de 2021

Día das Letras Galegas: Xela Arias

 


“Só é poesía aquela que non busca victorias, só será poesía aquela que non afogue nas derrotas. Só é poeta o que busca liberarse de si mesmo. Só será poeta quen o conquira.”

Xela Arias

sábado, 17 de abril de 2021

soltar amarras

 


agora trátase de subir escaleiras

soltar amarras e enfrontarse

ás tebras co furtivismo

propio dos estranxeiros

 

as batallas perdidas deixan

un nó na boca do estómago

e cada café ten a súa historia

 

escribo coa tinta do orballo

contamínome de inquietude

tamén os cervos desconfían

dos sendeiros que saen

a campo aberto

 

a vida pasa a 24 fotogramas

por segundo

os tempos mortos

son coma unha paréntese

nos que acouga o temporal

e a poeira vaise asentando

no camiño do porvir


                      Do libro "Nas esquinas do frío"

martes, 30 de marzo de 2021

blade runner without memory

 


nin mercenarios asediando as torres

nin abelorios no pescozo

esvarando a unha órbita circular

onde as sombras se fan líquidas

 

os trasgos mudan de cor nos túneles

e o óxido deixa a súa pegada

 

un arreguizo de metal espantou ós Raios-C

e as portas de Tannhäuser

fecháronse para sempre

abandonando á súa sorte ós replicantes

 

todos os  recordos  de Roy Batty

perdéronse entre o ballón

 


é hora de calar

como artellar un poema entre tanta desmemoria?


Do libro "Nas esquinas do frío", premio Avelina Valladares, 2019.

 

sábado, 20 de febrero de 2021

Acróstico, de Lois Pereiro

 


Somentes

intentaba conseguir

deixar na terra

algo de min que me sobrevivise

 

sabendo que debería ter sabido

impedirme a min mesmo

descubrir que só fun un interludio

atroz entre dous muros de silencio

 

só puiden evitar vivindo á sombra

inocularlle para sempre a quen amaba

doses letais de amor que envelenaba

a súa alma cunha dor eterna

 

substituíndo o desexo polo exilio

iniciei a viaxe sen retorno

deixándome levar sen resistencia

ó fondo dunha interna

aniquilación chea de nostalxia.

 

Lois Pereiro: “Poesía última da amor e enfermidade”

jueves, 11 de febrero de 2021

Non darnos por vencidos

 


este ceo ten a mirada triste

coma un peregrino

que vén de moi lonxe

 

o horizonte busca unha saída

detrás do ronsel

que deixan as nubes

 

polos tellados liscan

os que non queren morrer

como heroes

alí as distancias son máis curtas

ninguén pregunta polos anxos caídos

e as feridas cicatrizan antes

 

sinto a choiva

a través das pingueiras podo ver

ó neno que fun hai moito tempo

no outro lado do mundo

                                               "Do meu libro "Nas esquinas do frío", 

domingo, 7 de febrero de 2021

A nena da curva

 


As cousas van mal: ultimamente, a nena da curva a min aparecéseme ata no medio das rectas.

viernes, 15 de enero de 2021

Poemas de Irving Layton

 


EL AIRE ES ASFIXIANTE

El aire es asfixiante.

              Así es mi alma.

El café está muy amargo.

              Así mis pensamientos.

El cigarrillo sabe mal.

Ídem mis emociones.

Hay un boquete inmundo en la pared

              Otro en mi corazón.

Va a empezar a llover.

              No me podrá aliviar la lluvia.

Mi dulce amor se ha fugado con otro.

              ¿Y qué más da?

La oigo llamar quedamente a mi puerta.

              Me trae el sufrimiento.

Me jura que me quiere.

              Le juro que la adoro.

El aire es asfixiante.

              Así es mi alma.

 

 

MALENTENDIDO

Le puse

la mano

en

el muslo.

 

Por el modo

en que ella

se apartó

vi que

su entrega

a la literatura

no era

perfecta.

 

                                Poemas de Irving Layton, traducidos por Salustiano Masó.

lunes, 11 de enero de 2021

Nas esquinas do frío



 Nestes últimos días houbo varias persoas que me preguntaron onde podían mercar “Nas esquinas do frío”, un título moi axeitado para estas datas. Así que informo desde aquí de forma xeral.

O libro está nas principais librarías de Galicia. Por exemplo, en Vigo podédelo atopar nas librarías Cartabón, Versus, Librouro; Nobel, en Pontevedra; Espacio Lector Nobel, en Ourense; Libraria Lume na Coruña; Follas Novas en Santiago; Trama e Biblos en Lugo; en Monforte, na libraría Agrasar; etc. Tamén se pode mercar por Internet desde Amazon, por exemplo. En calquera caso, se alguén ten dificultades para conseguilo que se poña en contacto comigo e xa vexo de facerllo chegar.

sábado, 9 de enero de 2021

Camuflaxe

 

aproveitar as horas

mudar de cidade

e esquecer o pasado

escribir un epitafio

para cando espertemos

barallar os naipes

coa habilidade dun croupier

neste casino de fábricas pechadas

borrar o rastro

coa perseveranza dun ourive

camuflarse entre a brétema

facer autostop cando os taxis

están fóra de servizo

afastarse da primeira liña de fogo

e abandonar a escena do crime

coas mans nos petos da cazadora vaqueira


                               Do libro "Nas esquinas do frío"

viernes, 1 de enero de 2021

En primera persona, de Mario Benedetti

 


EN PRIMERA PERSONA

Un cielo melancólico acompañó mi infancia

dios era una entelequia de misa y sacristía

con siete padrenuestros y alguna avemaría

me otorgaba perdones su divina jactancia

 

luego poquito a poco fue tomando distancia

y un día me hallé lejos de aquella eucaristía

vi tantas injusticias y tanta porquería

que dios ya no era dios sino una circunstancia

 

se agravó mi conciencia maravillosamente

y cada vez son menos las cosas en que creo

cuando interpelo a dios se va por la tangente

 

los milagros se venden de nuevo al menudeo

y así me fui cambiando de buen a mal creyente

de mal creyente a agnóstico y de agnóstico a ateo.

 

Do libro “La vida ese paréntesis”, de  Mario Benedetti