jueves, 8 de agosto de 2019

Heroes dos suburbios


               

Heroes con promesas de autoestradas
e de agullas hipodérmicas.

Heroes que emerxen de noxentos
sumidoiros fumando Lucky Strike
e din que son americanos orixinais.

Heroes bébedos de Bacardí con Coca-Cola
e cicatrices de asfalto polos brazos
batuxados de marxinación
e doutorados na lei dos coitelos.

Heroes de garaxe e acelerador
música  dos Stones e coiro negro
que fan o amor nos asentos traseiros
de coches que liscan a 180 km/h.

Heroes esquecidos, fillos dun billar
e dunha estación do metro
perdedores a miúdo no xogo da vida
hóspedes de cuartos poeirentos
sen máis equipaxe cá derrota
e un silencio pendurado decote da mirada.

Heroes no berce dos suburbios
na orela do esquecemento
ó pé  da morte.

              Do poemario "A pel no asfalto,incluido no libro "Zocas e decibelios"

                                                          

martes, 30 de julio de 2019

In dubio pro reo



Bate co puño nas paredes
bebe ron ata sentir a vertixe
lamenta que a moza te abandonara
entre o bruído dunha noite de sábado.

Conta polos soportais a túa condena
a teima de ir dando pasos en falso
e de perder sempre ó póker
e comproba como se paran os viandantes.

Camiña co xesto fendido polas travesías
e fíxate como enmudecen os farois.
Faite notar, pelexa, cuspe, maldí
deixa que te firan, que te nomeen.

Aínda así non poderás dicir que estás vivo
e terás dúbidas ó fitar a vista no espello.

                      Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios"

sábado, 27 de julio de 2019

Rutger Hauer, in memorian


"Yo he visto cosas que vosotros no creeríais. Atacar naves en llamas más allá de Orión. He visto rayos-C brillar en la oscuridad cerca de la Puerta de Tannhäuser. Todos esos momentos se perderán en el tiempo, como lágrimas en la lluvia. Es hora de morir."

Roy Batty, en Blade Runner



martes, 23 de julio de 2019

Naúfragos das cidades


Todo o pasado cóllelles nas mans
falo dos sorrisos azuis dos nenos
dos soños que non coñecían as engurras
da ilusión que coma miúda poalleira
nas paredes da infancia se pousaba.

Todo o pasado cóllelles nas mans
falo do amor e da maxia da carne
falo da amizade, sedutora, bébeda
e de espertar  sentíndose donos
do sol, do monte e das raíces.

Todo o futuro cóllelles nas mans
tamén as feridas sen curar
o barro que enchoupará os días
as urbes que irán abandonando
coa herdanza de débedas e sobresaltos
a xenreira, o vómito, o cansazo
a pistola que un día levantará
a tampa asustada dos seus miolos.

Porque
levan moito tempo
con laios nos beizos
pisando alcatrán húmido
moito tempo suando sangue
no campo de batalla
baixo a alongada sombra
dos rañaceos e teñen
unha dor que fica estancada
coma unha tatuaxe no peito.

Son, certamente, rebeldes
con causa erguendo bandeiras
no medio de páramos desolados.

Por iso, ás veces, hai demasiado ferro
no cerne das súas verbas.
Por iso, ás veces, rúbricas ardentes
poñen punto final ós seus nomes.

Porque
non son fillos de deuses
nos seus  xenes milenarios
amoréase a cobiza, o desacougo
o medo á soidade da noite
cando as árbores eran fogar e refuxio
e a choiva tiña un arrecendo a misterio.

Non forman parte das lendas,
non hai milagres na súa biografía
os nenos non  aprenderán os seus nomes.

Amósalles o espello unha face gris
                  a ollada perdida en ningures
detrás das reixas dunha gaiola
de inquedanza e monotonía.

Porque non son fillos de deuses
non quedará lembranza do seu paso
a historia borraraos coma o tempo
borra as pegadas na neve
venceraos o vento coma unha folla murcha
e irán caendo sen moito balbordo
no derradeiro pozo escuro do esquecemento
onde rematan por esfacharse os soños
                 que non teñen terreo de esperanza ó que termarse.

                                           Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios".
                                            Premiado no Certame de poesía Feliciano Rolán, 2017.

sábado, 6 de julio de 2019

Remanente



Hai unha choiva que afunde os castelos
muros de tixolos que esmagan
os carballos teimosos do horizonte
un mundo orfo de panxoliñas e lareiras
onde agora medran antenas e parafusos.

Hai unha desorde de vagalumes
alén dos taxis e do solpor
alén  da carne e dos arames.

Hai un iceberg que fixa o límite
para esta catedral de areas movedizas.

Hai fachos que tecen e destecen
o noso alento
sandalias que buscan
esquecidas follas de outono
coma o amencer busca o orballo
unha frase feita pomba na parede
unha rebeldía que gatea  polas canelas
polo ventre ata a fronte.

O demais é deserto
o demais é silencio.

              Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios"

martes, 18 de junio de 2019

Os que estamos malditos


Os que estamos malditos
percorremos as rúas
coas roupas dun mércores calquera
unha canción de Bruce Springsteen nos beizos
e un desexo de esnaquizar escaparates
porque a liberdade verdadeira
foise esgotando ó longo dos séculos
e o amor é unha páxina en branco
esquecida nos diarios.

Os que estamos malditos
camiñamos polo gume da navalla
levando nos pés as úlceras
doentes dos marxinados
embebidos de música e de luz
asoballados por pantasmas de fría morte
que nos arredan de nós mesmos
cando a única voz que nos chega
é a dun contestador automático.

Os que estamos malditos
loitamos contra o desterro
o afogo e a tensión dunha sociedade
que nos puxo ás costas
unha inquedanza de horóscopos
unha orde de busca e captura
por ter sido tan sinceros
e tan rebeldes e rexeitar as trécolas
que nos impoñen cada día.

Os que estamos malditos
sentimos a anguria do presente
baixo a ameaza dun nó corredizo
e ninguén preguntará pola xiringa
que pon lume na veas
o tanque que esmaga as vísceras
eses silencios longos
ou a desesperanza que abeira
como un xinete máis da apocalipses.

Os que estamos malditos
buscamos o alcol que nos tatúe a fronte
as palabras que vencen ós uniformes
a noite e as princesas urbanas
e con todo seguimos mordendo o po
vexados e consumidos coma cans
de palleiro e cunha equipaxe
de estragadas nostalxias nos bolsos
sen fondo da nosa alma.

Os que estamos malditos
percorremos as rúas
e sempre atoparemos un último refuxio
para as nosas pisadas
unha última lenda que nos dea pasaporte
un último golpe de loucura
que nos leve máis alá
e saber que seguimos vivos
e saber que aínda non morremos de todo.

           Premiado no VII Concurso Literario "Rosa de Cen Follas", Santiago 2014
           Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios".

viernes, 24 de mayo de 2019

Malos tempos



Malos tempos
para medrar tan amodo.

Espertas e atopas este barullo
de formigón e automóbiles
este cárcere de neon que agachou
a herba, a alquimia dun sorriso
entre tanto monóxido de carbono.

O medo alampa polas rúas
Magnuns-45 acubíllanse na cintura
hai flores de plástico radioactivo
e avións supersónicos sementando
un cheirume a morte no serán
dun ceo contaminado.

Espertas e descobres
que a realidade só vive
nas tarxetas de crédito
e que as portas dun videoclub
dan sen rodeos no inferno.

Esmorece a cidade no espello
retrovisor dun coche suicida.

Hai corpos que se cinguen
a fíos de sangue
condenados que agardan
a orde derradeira
animais en extinción
telelixo
louras cibernéticas
e só trinta mortos
na operación saída.

Espertas e preguntas
que está a pasar aquí.
Síntoo: son malos tempos
para medrar tan amodo.

                       Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios".

martes, 14 de mayo de 2019

Ós antigos deuses



Ós antigos deuses
non lles faledes
destas frías metrópoles
onde camiñar é utopía
e a palabra unha maquillaxe
deste vivir sen alento
á beira dos mares contaminados
dos mísiles apuntando
ó centro da nosa soidade
de boy-scouts e comida requentada.

Ós antigos deuses
non lles faledes
do engano do dólar, o despacho
o aumento de soldo
as feridas da capa de ozono
o desexo a prazo fixo
a ameaza rabuñando nos cristais
o tiro na caluga
a cobiza negociando nos mercados
co día a día dos homes.

Ós antigos deuses
deixádeos no seu mundo
de feitizos e fogueiras
preto das submisas tribos
que lles gaban as fazañas
non lles mostredes o futuro
por eles inventado
este absurdo lugar
de loucuras e vertixes
chamado século XXI.

                               Do poemario "A pel no asfalto, incluído no libro "Zocas e decibelios"

sábado, 6 de abril de 2019

Cando eramos máis novos


Un día atopas  os bolsos
orfos de cromos e de pesetas
de tigretóns e phoskitos
botas en falta o balón dos recreos
o xogo das bolas
e as novelas
de Marcial Lafuente Estefanía.

Nada queda das tardes de aventura
da busca de niñadas e zarrotes
o ditado,  a táboa de multiplicar estrelas
e os afluentes do Duero
que recitabas de memoria
diante do estrito encerado 
da primeira escola.

O río Sil alá abaixo
perdeu esa aura  de misterio
e a bicicleta BH para pedalear ós días
está arrombada e oxidada
no fondo da palleira.

Tamén se foron os monecos de neve
os heroes dos cómics
derrotando ós malvados
e as bolboretas  cravadas
nos alfinetes da inocencia.


Achas  en troques
máis engurras na faciana
alarmas brancas  entre o pelo
e os xestos coma cansados
á beira dun abismo.

Amólante  as tarxetas bancarias case sen fondos
a caixa do correo ateigada de publicidade
a cita co oftalmólogo
a comunidade de veciños,  os atascos
tantas revolucións perdidas
e o espertar desganado da túa compañeira.

Daquela  decátaste 
de que a  infancia quedou xa atrás
que o barco pirata naufragou hai  moito tempo
e que o  Capitán Trueno
xamais acudirá
a rescatar á princesa.

                             Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

jueves, 21 de marzo de 2019

Urxencia por medrar


Había unha urxencia por medrar
por ser árbore, escada
raio de luz dende a fondura avesa
por saír da cova a enfrontarse
cos días azuis e o vento do norte.

Tiñamos tanto polo que gabear
dende a poderosa voz das raiceiras
na terra estrelecida
dende as xeracións de suor e sangue
que nos precederon polos séculos escuros.

E apuramos o paso
botando sobre os ombreiros
todo o peso da vida
que nos quedaba por diante.

                         Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

sábado, 9 de marzo de 2019

Á beira da tarde


Estaba sentado á beira da tarde
unha  tarde calquera nunha aldea pequena.

Xa aprendera a quedarme a soas
sabía que a fraga remataba nalgunha nube
que na sobreira alguén gravara unhas iniciais
que as escaleiras non entendían de calendarios
que os faios gardaban misterios
que os paraugas predicían  a choiva
que a terra semellaba redonda
que as cartas sempre chegaban con retraso
e  que o mar era unha postal engurrada
que tardaría moitos veráns aínda en coñecer.

                             Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

domingo, 3 de marzo de 2019

Xornadas do estío


De risas e xarope
eran as xornadas do verán
medas de palla en máxicos equilibrios
o rebumbio da aira o día da malla
e mulleres debruzadas
entre os sucos do millo.

Nun desafío á intemperie
explorabamos as devesas
gabeando ó máis alto dos carballos
agochabamos segredos
nas caracochas dos castiñeiros
e perseguiamos ós pardais a cantazos
con moi pouca puntería.

Non tiñamos presa nin horarios
nin un móbil de melodía estridente
nin axendas de peto
nas que marcar as citas.

Levantabámonos co sol
vibrando cun latir secreto
e volviamos á casa
cando xa escurecía
cos brazos cheos de rabuñaduras.
    
               Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios".

viernes, 1 de marzo de 2019

En festas


Un estrondo de foguetes
linguas de vagalumes
subindo ó ceo.

O folión
esa estraña mestura
de maxia e violencia
 era o sinal avisando á contorna
do inicio das festas de San Xoán.

E había que limpar os cuartos
coa calma da decencia
matar o año
facer  o roscón
ter o mellor viño para os invitados.

E presumir estreando roupa
encherse de doces e lambonadas
explotar bombas contra as pedras
compartir xogos e Mirindas
e quedarse na verbena
todo fachendoso  no tiro de pichón.

                Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

martes, 19 de febrero de 2019

Tradición oral


“O avó tizaba o lume cos recordos”.

Xabier Xil Xardón

 

Era polas noites
noites escuras coma boca de lobo
noites de inverno
co vento zoando entre as tellas
con sinistra ameaza
cando o avó
enfiaba  o  libro dos  recordos.
 
Rematada a cea sacaba
o tabaco de picadura e o librillo
e leaba un cigarro coa habilidade
de mans calosas  pero  expertas.
 
Despois con voz pausada
agraria e mineral
deixábase perder polos labirintos
do tempo e as palabras resoaban
fondas na cociña mentres no neno
gurgullaba a imaxinación
coma un foguete a piques de estourar.
 
Así foi como coñecín
as historias do Taboada
home chistoso e retranqueiro
que disimulaba a pobreza
con altas doses de argucia
do Luciano ó que na guerra incivil
perseguiron con saña pola ribeira
dos afogados do río
do suicidio do Meiladas
que apareceu colgado na palleira
da súa casa de Barreiros
das falcatruadas do ferreiro de Veliños
das pelexas  entre parroquias
cando os mozos eran bravos
e levaban escopetas ás festas.
 
O que daría  
por volver escoitar agora
avó
na túa voz pausada
agraria e mineral
todas esas historias
que co paso do anos
fun esquecendo.

                                                    Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"