sábado, 14 de diciembre de 2019

Fóra da bruma



Non é necesario andar ás présas
para alcanzar o sendeiro que buscamos
tampouco poden atoparse nas restrebas
as cifras e as espiñas
que deteñen ós ordenadores.

Todo está escrito no péndulo dos anos
que turran por nós mentres o vento
debuxa nubes na tarde
e os paxaros xogan
a esconderse entre as árbores.

Quizais non sexa tan dura a caída
si sabemos que non é a viaxe o que importa.

É a voz a que lle bota
un pulso ás estrelas nómades
permítenos nadar contracorrente
espantar os meigallos
e quedarnos fóra da bruma
canto a liorta ameaza con estenderse
e o po do camiño
non é mais que unha escusa
para seguir utilizando os atallos
que nos levan outra vez ó punto de partida.

                         Do poemario "Cartografía da infancia", incluido no libro "Zocas e decibelios"
                        A foto é de K. Janneth F.

viernes, 6 de diciembre de 2019

Nas esquinas do frío



 "Nas esquinas do frío", Premio de Poesía Avelina Valladares, publicado por Edicións Fervenza, xa chegou ás librarías. Aí está, agardando pol@s lector@s.

sábado, 30 de noviembre de 2019

Entrega do Premio Avelina Valladares

Faro de Vigo

Entrega del Premio Avelina Valladares en la Festa da Poesía

30.11.2019 | 02:20

Bernabé/Cris M.V.

A Estrada entregó ayer una nueva edición del Premio de Poesía Avelina Valladares en el marco de la celebración de la Festa da Poesía, que contó con un numeroso número de ciudadanos -de los ámbitos educativo, político, empresarial, deportivo y cultural- para el recitado de muchos y variados poemas. En memoria de la célebre poetisa de Vilancosta, Ramón Sandoval sumó su nombre, ya de forma oficial, a la nómina de premiados con el Avelina Valladares. Lo hizo con la obra Nas esquinas do frío, que se impuso entre la veintena de poemarios presentados al certamen.

martes, 26 de noviembre de 2019

Axuste de contas


Como un golpe de mar
na metade da fronte
como un golpe de mar
cando os mariños poñen rumbo
ó corazón da noiteboa.

Polos recantos voaron bolboretas azuis
que despois se desfacían
contra as hélices dos avións
que sucaban un ceo encapotado.

Unha fumareda envolve as horas
das malditas madrugadas
nun axuste de contas comigo mesmo.

A infancia saloucando polas congostras
a infancia convertida en cinzas
coma o cadáver dun animal
sacrificado ós vellos deuses
cando os reis magos 
non puideron  chegar a tempo
porque trabucaron o camiño
e acabaron indocumentados
delirando en calquera comisaría
e a carón do presebe 
só queda o recendo da morriña
do que puido ser e non foi
e un cartel  na porta
de “Pechado por reformas”.

                                  Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios"

lunes, 18 de noviembre de 2019

Corazón de lóstrego


Alguén viaxou no tempo
buscando unha espada
alguén soubo poñerlle voz
á dor e ás pedras
á penumbra e ás máscaras.

Alguén vindo de moi lonxe
inventou a caligrafía torpe dos nenos
as carambolas a catro bandas
as apertas que non se esquecen
descubriu a cara oculta da Lúa
o mapa para chegar a Shambala
e rescatou unha tarde de decembro
unha bala sen xustificación
e unha fotografía de John Lennon.

Alguén vindo de moi dentro
fíxose corazón de lóstrego
neses días calmos
nos que o vento eternízase
e convértese en pomba
e en caricia sincera.

Nas súas mans de choiva
estaban os refuxios
as maletas, a dignidade
os ronseis das gamelas
coma un vendaval de urxencias
sobre as augas.

A súa palabra tróuxonos
alboradas máis limpas
a mirada como escuma
gabeando cara ós dedos
os dedos abrindo xanelas
no colo da paisaxe
abrindo fronteiras
e dándonos a posibilidade
de ser nós mesmos.

Alguén vindo de moi dentro
díxonos o seu nome
e non soubemos conservalo
e na dor e nas pedras
e na penumbra e nas máscaras
apagáronse os ecos
e todo quedou en silencio.

Agora a luz do cristal  borrouse
agora todo parece tan só un soño.

                               Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"
                              A foto é de Arnaitz Fernández

miércoles, 6 de noviembre de 2019

Equipaxe final





Recuperar 
as palabras gastadas
deste alfabeto 
de incerteza
as feridas 
abertas polas ondas
dun chapapote  sen compaixón
os xestos vagos e torpes
de tantos encontros perdidos
o tremor de dúas pupilas
mirando dende a fondura
dun cristal emocionado
a nudez dunhas caricias
o milagre dunha canción
abrazando os farois
unha bágoa alimentada de estigmas
de bicos e de lúas
uns peitos  abríndose á luz
unha pel
tantas lembranzas.

Xemer un instante na arxila
que modela os nosos rostros
sentir a marea dun cabalo salvaxe
galopando os máis íntimos recordos
romper o vello sortilexio
do que nunca fun e ser agora
gota, lume, crepúsculo
folla, ponte, latexo
e durmirme paseniño
como intentando esperar.

jueves, 31 de octubre de 2019

Escribir para a cinsa



Hai días en que custa abrir as pálpebras
para camiñar de novo
sei que teño que loitar
pero fico deitado na alfombra
escoitando ó vello Dylan
e mascando chicle
mentres  alguén chora ou morre
e a desidia escorrega
polo regato da indiferenza.

Porque hai días
que esconden tesoiras entre o orballo
caixeiros fóra de servizo
corazóns fechados como petos
cavorcos que non teñen saída
latexos ou imaxes que son como ameazas
porque hai días
perigosamente cargados de fastío
porque hai un tempo
no que agroma pesaroso o desánimo
hoxe esta presada de terra feita home
escribirá para a cinsa, esa cinsa
na que medrarán novos folgos
na brincadeira luz doutras mañás.

                   Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios"


miércoles, 23 de octubre de 2019

Pesadelo asfáltico



Non berredes máis, irmáns, non berredes
que o asfalto zugaravos ata os miolos
a cada golpe seredes máis pequenos.

Monicreques dun castelo de naipes
autómatas en cidades sen alma
deixaredes anacos de  vida
en cada recuncho
da pel das baldosas
beberedes fume e po
para cuspilo despois
trousando tristura  pola boca.

As eirugas de metal esmagarán os corpos
coas poutas enchidas de veleno
as lesmas de metal chucharanvos
ata a derradeira gota de vida.

Non busquedes aliados, non os hai
non, non hai piedade
entre o cemento e o bruído
non hai lugar para a súplica e a esperanza.

Os brazos ensanguentados emerxerán
enarborando bandeiras rotas
entre treboadas de morte e destrución
manarán os ollos regueiros de bágoas
que xa nada valen
buscando entre saloucos a luz infinda.

Xa non haberá tempo
non haberá tempo para esconderse
non haberá tempo para fuxir
non haberá tempo para volver atrás.

O último paso xa foi dado
e con el a caída inevitable
e non berredes, irmáns, non berredes
que non hai piedade entre o asfalto.

                                         Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

martes, 15 de octubre de 2019

Caer amodo


Buscar a liberdade no asfalto
é precipitarse a un abismo sen paracaídas
esnafrarse de impotencia e coas mans
se aínda quedan desfacer  laxes
guindastres e moreas de tixolos.

Nos ollos enchoupados de preguntas
derrétense as  conexións.

Agardamos un movemento
un saúdo visceral
unha atracción
pero as verbas esvaran lamacentas
foxen a cegas
e os pasos
resoan cada vez máis lonxe.

Confiamos que o día traerá a claridade
dará forza nova ós vestidos e ás campás
decisión nas encrucilladas
e outra vez as rúas serán manancial
e os muros un mar verde.

Ata que algo fai tremer o pulso
un calafrío percorre os ombreiros
axítanos, patexa, fálanos á orella
rípanos da utopía feliz
que argallamos por uns intres
e os ollos ábrense máis e máis
e comprendemos.

Daquela só esperamos
ir caendo máis amodo
o sorriso que disfraza a desgana
unha áncora, un corpo espido
o baúl dos recordos
unha sombra, un empurrón
un solpor morno
silencio
esquecemento
unha tumba.

                             Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

lunes, 30 de septiembre de 2019

Premio Avelina Valladares

Noticia do Faro de Vigo

El vigués Ramón Sandoval, Premio Avelina Valladares

Lo obtiene con su poemario "Nas esquinas do frío"

23.09.2019 | 19:23
El jurado, ayer, antes de dar a conocer su decisión. 
El vigués Ramón Sandoval Pérez suma su nombre a la nómina de ganadores del Premio de Poesía Avelina Valladares, que convoca el Concello de A Estrada en honor a la célebre poetisa de Vilancosta. Su poemario fue elegido entre los 20 que finalmente se presentaron al certamen –tres de ellos se dieron de baja– y que valoró el jurado compuesto por Ana Cabaleiro, Rosalía Morlán, David Otero, Esteban Folgar y Dolores Araújo, en calidad de secretaria.
La obra ganadora se presentó bajo el lema de Capricornio. Una vez abierta la plica se conoció el nombre del autor y también el título del poemario, Nas esquinas do frío.
El jurado se reunió esta mañana –a partir de las 12.00 horas– en la sala de juntas del consistorio estradense. Hora y media después dio a conocer su decisión. Destacó en su acta que se trata de un poemario en el que el autor "aborda conceptos sociales de contemporaneidad desde una cualitativa profundidad, acompañada de frescura y base poética".
Añaden las personas encargadas de elegir la obra ganadora de esta vigésimo tercera edición del premio estradense de poesía que "el tono de los poemas va por el pesimismo generado en la experiencia vital, donde se subraya la esperanza de no darse por vencidos". "La frescura de los versos, sin perder la profundidad de su contendido, registrado en lo literario y lo poético hace a este poemario merecedor del premio Avelina Valladares", indica el fallo.
Ramón Sandoval Pérez suma el Avelina Valladares al Premio de Poesía Victoriano Taibo, un galardón que obtuvo por su obra Territorios estraños. Este es uno de los dos títulos publicados por el autor, junto con Como una lluvia.

lunes, 23 de septiembre de 2019

Última estación


Quixera que os portais estiveran abertos
que nas miradas alumeara a paixón
que a palabra retorno fora posible
e o recendo de tardes de verán
e bicos salgados
quentaran aínda este aire de outono.

E quixera chegar ó paraíso dos seus ollos
para arrebolar un feixe de preguntas
buscando respostas que poñan
algo de sentido a esta cidade
de xeómetras e condutores aloucados.

Ó final é o desencanto
a anguria de descubrir que a realidade
e outra, máis triste, máis rota
que o pasado non volve
e que todo fica sombrío
nesta estación abandonada
a carón dun crepúsculo de falsos tótems.

                        Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"
                                                                                          A foto é de Víctor M. Peña

viernes, 13 de septiembre de 2019

Weekend: balance de domingo



Agora que sentimos o peito
burbullando de paixón
que podemos berrar sen receo
a que rachen as estrelas
que a conta bancaria  bota fume
polas fendas dos caixeiros
que aínda queda resaca
mais tamén propósito de emenda.

Agora que buscamos a liberdade
que nos negaron os mitos
as axencias de publicidade
Levi Strauss e a televisión
agora que ata a nosa pel cansa
chegou o recendo do Atlántico.

Agora que xa temos risa, fe, orgullo
un feixe de raíces célticas
sentimentos sen segredos
un latexo que vén de moi lonxe
e algunhas outras ilusións.

Agora, hoxe, un domingo calquera
tentamos, sen sorte, que o noso saldo sexa positivo.

                                    Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

jueves, 29 de agosto de 2019

Weekend: sábado noite



Deixar ca bebida esvare
na gorxa ousada e sedenta
saudar, facer amigos, sorrir
falar de cousas sen senso
ser conquistador entre as rapazas
ser filósofo na porta dos WC.

Berrarlle os escaparates
que venden mellor e máis barato
e despois fuxir do acoso
das fiestras alumeadas
camiñar ledo e sen vergoña
e cambalear de cando en vez.

E máis tarde co apuro
do albor sobre as costas
cando xa toquen fondo diñeiro e tabaco
cando o cansazo suba polas pernas
e navegue polos ollos
cando a luz dea medo
e o centro de gravidade non exista
acercarse ó derradeiro garito aberto
para seguir bebendo o necesario alcol
que faga realidade o naufraxio
dun sábado calquera pola noite.

                             Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

domingo, 25 de agosto de 2019

Weekend: febre do venres




O venres ten a pel húmida
de choiva e despedidas.

O venres ten un certo sabor
a raia medianeira
a fotografías mergulladas no pasado
a palabras aboiando
entre  D’js, bafo e poliéster.

O venres ten
bicos gastados e horas lentas
como se esperara
o retorno dos anxos
para poder dicir amigo, cubata
alento, orgullo, sexo, suor
antes de que estoupe o amencer.

                                     Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

jueves, 8 de agosto de 2019

Heroes dos suburbios


               

Heroes con promesas de autoestradas
e de agullas hipodérmicas.

Heroes que emerxen de noxentos
sumidoiros fumando Lucky Strike
e din que son americanos orixinais.

Heroes bébedos de Bacardí con Coca-Cola
e cicatrices de asfalto polos brazos
batuxados de marxinación
e doutorados na lei dos coitelos.

Heroes de garaxe e acelerador
música  dos Stones e coiro negro
que fan o amor nos asentos traseiros
de coches que liscan a 180 km/h.

Heroes esquecidos, fillos dun billar
e dunha estación do metro
perdedores a miúdo no xogo da vida
hóspedes de cuartos poeirentos
sen máis equipaxe cá derrota
e un silencio pendurado decote da mirada.

Heroes no berce dos suburbios
na orela do esquecemento
ó pé  da morte.

              Do poemario "A pel no asfalto,incluido no libro "Zocas e decibelios"