viernes, 1 de febrero de 2019

Primeiro amor


                     “Ela ten os ollos da cor da infancia”.
                         Pedro Rielo

Empezoume a gustar
e non lembro cando.

Foi quizais un lóstrego
un asombro de quentura
subindo ata o peito
un indicio de cóxegas
un instinto básico levedando na arxila.

Ela era unha nena de cara redonda
de ollos limpos e risa sincera
unha noite soñei que bicaba
os seus cabelos
sabían a azucre
nun campo de flores.

Mirábaa ás agachadas
escribía o seu nome en  follas secretas
e fun feliz cando a mestra
nos puxo no mesmo  banco.

Quíxena como só saben querer os nenos.

Non lembro cando me deixou de gustar
nunca nada lle dixen
o primeiro amor foi tamén
o primeiro segredo.

                   Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

miércoles, 23 de enero de 2019

Nada sabía da morte


Nada sabía da morte
pero ás veces a aldea
estaba como en silencio
un manto de tristura
pousábase nos tellados
falábase máis quedo
e gardábanse díxomes
que ninguén ousaba repetir.

As campás repenicaban
o seu son aflixido
polo val estendíase
a sombra da ausencia
e as palabras pesaban
coma chumbo nas mans.

Así foi como unha tarde
ó volver da escola
souben que nunca máis
vería á avoa Teresa
e que mamá ía vestir
algún tempo de negro.

            Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"



lunes, 14 de enero de 2019

Canto Barantes na memoria


“Poemas para un reencontro co que salvarnos
recadando ausencias que impulsen
todo aquilo que nos precedeu
a familia, os veciños, a parroquia”.
Xerardo Quintiá

Canto Barantes na memoria
cando era o embigo do mundo
a perspectiva inmutable
o cordón umbilical ó que agarrarse
e saciar a secura dun tempo de cristal
ese útero de estrelas ateigado de devezos
unha luzada enchoupando os valados
o lugar onde confluían as sementes
mentres medrabamos silandeiramente
coma o fento e a carriza
baixo un ceo de fouce e aixada.

Ese minifundio ordenado
protexido por marcos e usos ancestrais
ese mundo de pedra batendo nos camiños
esa cartografía da infancia cosida 
con fíos do recordo ó corazón.

Cando agromaban as palabras coma xermolos
lousa, chavella
vacaloura,  peneira,  pantrigo
treitoira,  bulló.

Cando cos meus poucos anos
escoitaba cantar á filla do Pepe Barril
na escabulla da millo
e tiña un medo cerval e  atávico
ó pasar por diante da  casa da Rosa
metade bruxa,  metade tola
e a saber que misterios se agochaban
entre aquelas catro paredes.

E as mulleres cos mandís
na laga do Amendo
as zocas
o Manuel do Novo
a tenrura da  señora Asunción
o esplendor daqueles días
cando tódalas chemineas fumegaban
contra o frío da tarde.

E os bocadillos de Nocilla
ó regresar da escola
e os discos dedicados
na vella radio Telefunken.

Canto Barantes na memoria
agora que os camiños están orfos
a metade das casas baleiras
as fincas a morón
e a  miña aldea esmorece
devalando inexorablemente
cara ó silencio e o esquecemento.

          Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

jueves, 3 de enero de 2019

Renxen os carros


*Carros do país


Renxen os carros
subindo  as congostras

Polas rodeiras centenarias
labradas ano a ano
sobre as pedras
deixan o seu peso
de esterco ou de patacas.

Turran con forza
a Castaña e a Marela
baixo a ameaza
das picaduras da aguillada
do home da pucha
cun pito nos beizos.

        Do poemario "Cartografía da infancia, incluído no libro "Zocas e decibelios"

martes, 25 de diciembre de 2018

Tempo de inverno



E chegaba  o inverno
abrindo as pálpebras da xeada
coma un vello anicado
bafexando nos cristais
e nas gavelas de toxos
e moitas veces albiscábase
a neve na Cabeza da Meda.

Ese olor a mazá
demorado nos cuartos
eses días curtos
engulidos polas sombras
na lentitude transparente
dun campo sen follaxe.

E chegaban as matanzas
baixo inhóspitos tellados de uralita
unha orxía ancestral
de vísceras e sangue
o destino do porco
a morrer a coitelo
no cabezallo do carro
o lavado das tripas
no regueiro de sempre
encher as vexigas
superando o noxo
e facer os chourizos
con olor a fresquío e pemento.

E  para cear  as febras
polbo con cachelos
filloas con mel
turrón duro e brando
e despois a brisca
e chiscar o ollo con disimulo
cando tiñas o tres.

             Do poemario "Cartografía da infancia, incluído no libro "Zocas e decibelios"

viernes, 14 de diciembre de 2018

Cando Deus era un camiño


Cando Deus
aínda era un camiño
unha fe agromando
na delgada epiderme
eu lía o catecismo
co debido respecto
e aprendín o nosopai
o credo e a avemaría
e a rezar baixiño
coma un esconxuro
que fixera de manto protector
de toda a familia.

E entraba na igrexa
paseniño e en  silencio
e sentíame xa home
participando coa veciñanza
dos ritos sagrados
da liturxia cristián.

Foi moito máis tarde
cando souben
da hipocrisía do Vaticano
do lado escuro da relixión
dos abusos da sancristía
tantas sotanas negras
cheirando a auga podre
o desfalecemento da fe
e os anos da serpente
furando sen remedio
no escepticismo
que agora profeso.

Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

miércoles, 5 de diciembre de 2018

Rupi Kaur



               celos

                       onte
                       a choiva tratou de imitar as miñas mans
                       percorrendo o teu corpo
                       esgacei o ceo por permitilo.

Poema da poetisa hindú-canadiense Rupi Kaur, do seu libro The Sun and Her Flowers. Traducción de Moncho Iglesias Míguez.

jueves, 29 de noviembre de 2018

Mestres da vida


O Serafín do Pita aprendéndome
a  xogar á brisca e ó tute
mentres o gando
pacía ceibe e calmoso
na lameira da Riba
e a Sara de Cacedo
que unha tardiña de xullo
a sombra da palleira
 explicoume  o tres en raia
deixándome gañar algunhas veces.

Dona Gloria e a súa teima
pola pronunciación do francés
“Monique est partie à l'école”
e o Peteira en sétimo de EXB
dando clases de educación sexual
para abraio e sorpresa nosa
abrindo as fiestras a un mundo
excitante e descoñecido.

       Do poemario "Cartografía da infancia", incluido no libro "Zocas e decibelios"

martes, 20 de noviembre de 2018

Obxectos máxicos


 Obxectos máxicos


A bicicleta
un animal mitolóxico
ó que había que domar
buscándolle as cóxegas ó vento
desafiando o perigo das baixadas
á velocidade límite
arriscando nas curvas
e mostrando as mancadelas
dos xeonllos coma un trofeo
de valor e  ousadía.

E o balón de coiro
co que gañar os partidos
de fútbol do domingo
imaxinando que levaba ás costas
o número 9
coma un tal Santillana.

           Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

lunes, 12 de noviembre de 2018

Erosións

"hai veces
en que o único territorio
que coñezo
é o desterro"

                 Do libro Erosións, de Rafa Vilar.

sábado, 10 de noviembre de 2018

Nin Google nin Whatshapp




Na enciclopedia Álvarez
cabía todo o Google
e toda a diversión
nos xogos reunidos Geiper.

E para que mandar un whatshapp
se os meus berros e asubíos
cruzaban o lameiro da Costa
saltaban por riba do  regueiro
e chegaban á Somoza
e ós Hortos sen esforzo.

     Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

viernes, 26 de octubre de 2018

Os días que se foron


Un lampo na memoria
un relustro na acordanza
e lembro plantar unha acacia
desoíndo  consellos paternos
levantarme moi cedo unha mañá
para ver os campos cubertos de neve
o rito do pan amasado na vella artesa
o latexo hipnótico das brasas
e o olor a empanada saíndo do forno
mentres París o can que xogaba comigo
apañaba faragullas no aire.

A ousadía de ler a Dostoievski
con 10 anos no escano da cociña
ou escribir en quintillas
a historia de España
en folios soltos
que despois lle recitaba á nai
correr entre os penedos do Reboredo
buscando covas e tesouros
a brétema da tarde coma un mundo
de pantasmas desafiando aos outeiros
o bico das fadas
unha eiruga de luz nas ruínas escuras.

Símbolos dos días que se foron
na retina dun neno
que corre ás alancadas cara ó porvir.

     Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

domingo, 14 de octubre de 2018

Na tarde borrallenta


                 


                 Na tarde borrallenta
esta sede
de aprender o nome das cousas.

O pai
mentres traballaba a madeira
con mans habelenciosas
e infinita paciencia
íamas dicindo e repetindo
coma unha ladaíña
formón
trade
escoupro
gubia
aixola
rebocador
garlopa
trencha.


     Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"
      A foto é de Ermess

lunes, 10 de septiembre de 2018

Medo escolar




             “Aínda quedaban crucifixos naquela escola
             un cristo raquítico brillaba ás nove da mañá sobre a parede”.
             Olga Novo

A mañá era un incendio
de paixóns encontradas
un medo na epiderme
un temor sen nome
furando cara dentro.

Eu sentíame só sentado no pupitre
vixiado por un crucifixo
que non me quitaba ollo
rodeados doutros pequechos
ós que non coñecía
e quería estar no Lobio
xogando no meu patio
libre de todo perigo
sabendo cerca a nai.

Da parede colgaban mapas de colores
no encerado había letras que non entendía
unha nena sorríame dende a fila do lado
a mestra aloumiñábame con palabras xeitosas.

Halo pasar ben,  díxome.


Máis que todo iso
no primeiro día de escola
pesou a ausencia materna
e boteime a chorar.

          Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

            *A foto é do blog "Cavilaciones de lagartija"

jueves, 9 de agosto de 2018

Eramos tan novos


Eramos tan novos
tan loucos quizais.

O mundo parecíanos pequeno
desafiabamos as leis da física
e os nosos pés
corrían máis cas estradas.

Moitos medos
xa quedaran atrás
a auga non nos mollaba
e polas claras noites de verán
xogabamos a apañar
estrelas fugaces
e pregabamos desexos
difíciles de cumprir.

         Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

lunes, 9 de julio de 2018

Desencanto


Houbo algún Nadal
en que os Reis Magos non viñeron
desorientados quizais pola escuridade
duns camiños sen asfaltar
e sen alumeado público.

Como localizar A Riba sen Tom Tom
unha aldea perdida
a desmán de calquera lado.

E así
xa daquela aprendín a desconfiar
dos finais felices
dos contos de fadas.

         Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"