sábado, 17 de abril de 2021

soltar amarras

 


agora trátase de subir escaleiras

soltar amarras e enfrontarse

ás tebras co furtivismo

propio dos estranxeiros

 

as batallas perdidas deixan

un nó na boca do estómago

e cada café ten a súa historia

 

escribo coa tinta do orballo

contamínome de inquietude

tamén os cervos desconfían

dos sendeiros que saen

a campo aberto

 

a vida pasa a 24 fotogramas

por segundo

os tempos mortos

son coma unha paréntese

nos que acouga o temporal

e a poeira vaise asentando

no camiño do porvir


                      Do libro "Nas esquinas do frío"

martes, 30 de marzo de 2021

blade runner without memory

 


nin mercenarios asediando as torres

nin abelorios no pescozo

esvarando a unha órbita circular

onde as sombras se fan líquidas

 

os trasgos mudan de cor nos túneles

e o óxido deixa a súa pegada

 

un arreguizo de metal espantou ós Raios-C

e as portas de Tannhäuser

fecháronse para sempre

abandonando á súa sorte ós replicantes

 

todos os  recordos  de Roy Batty

perdéronse entre o ballón

 


é hora de calar

como artellar un poema entre tanta desmemoria?


Do libro "Nas esquinas do frío", premio Avelina Valladares, 2019.

 

sábado, 20 de febrero de 2021

Acróstico, de Lois Pereiro

 


Somentes

intentaba conseguir

deixar na terra

algo de min que me sobrevivise

 

sabendo que debería ter sabido

impedirme a min mesmo

descubrir que só fun un interludio

atroz entre dous muros de silencio

 

só puiden evitar vivindo á sombra

inocularlle para sempre a quen amaba

doses letais de amor que envelenaba

a súa alma cunha dor eterna

 

substituíndo o desexo polo exilio

iniciei a viaxe sen retorno

deixándome levar sen resistencia

ó fondo dunha interna

aniquilación chea de nostalxia.

 

Lois Pereiro: “Poesía última da amor e enfermidade”

jueves, 11 de febrero de 2021

Non darnos por vencidos

 


este ceo ten a mirada triste

coma un peregrino

que vén de moi lonxe

 

o horizonte busca unha saída

detrás do ronsel

que deixan as nubes

 

polos tellados liscan

os que non queren morrer

como heroes

alí as distancias son máis curtas

ninguén pregunta polos anxos caídos

e as feridas cicatrizan antes

 

sinto a choiva

a través das pingueiras podo ver

ó neno que fun hai moito tempo

no outro lado do mundo

                                               "Do meu libro "Nas esquinas do frío", 

domingo, 7 de febrero de 2021

A nena da curva

 


As cousas van mal: ultimamente, a nena da curva a min aparecéseme ata no medio das rectas.

viernes, 15 de enero de 2021

Poemas de Irving Layton

 


EL AIRE ES ASFIXIANTE

El aire es asfixiante.

              Así es mi alma.

El café está muy amargo.

              Así mis pensamientos.

El cigarrillo sabe mal.

Ídem mis emociones.

Hay un boquete inmundo en la pared

              Otro en mi corazón.

Va a empezar a llover.

              No me podrá aliviar la lluvia.

Mi dulce amor se ha fugado con otro.

              ¿Y qué más da?

La oigo llamar quedamente a mi puerta.

              Me trae el sufrimiento.

Me jura que me quiere.

              Le juro que la adoro.

El aire es asfixiante.

              Así es mi alma.

 

 

MALENTENDIDO

Le puse

la mano

en

el muslo.

 

Por el modo

en que ella

se apartó

vi que

su entrega

a la literatura

no era

perfecta.

 

                                Poemas de Irving Layton, traducidos por Salustiano Masó.

lunes, 11 de enero de 2021

Nas esquinas do frío



 Nestes últimos días houbo varias persoas que me preguntaron onde podían mercar “Nas esquinas do frío”, un título moi axeitado para estas datas. Así que informo desde aquí de forma xeral.

O libro está nas principais librarías de Galicia. Por exemplo, en Vigo podédelo atopar nas librarías Cartabón, Versus, Librouro; Nobel, en Pontevedra; Espacio Lector Nobel, en Ourense; Libraria Lume na Coruña; Follas Novas en Santiago; Trama e Biblos en Lugo; en Monforte, na libraría Agrasar; etc. Tamén se pode mercar por Internet desde Amazon, por exemplo. En calquera caso, se alguén ten dificultades para conseguilo que se poña en contacto comigo e xa vexo de facerllo chegar.

sábado, 9 de enero de 2021

Camuflaxe

 

aproveitar as horas

mudar de cidade

e esquecer o pasado

escribir un epitafio

para cando espertemos

barallar os naipes

coa habilidade dun croupier

neste casino de fábricas pechadas

borrar o rastro

coa perseveranza dun ourive

camuflarse entre a brétema

facer autostop cando os taxis

están fóra de servizo

afastarse da primeira liña de fogo

e abandonar a escena do crime

coas mans nos petos da cazadora vaqueira


                               Do libro "Nas esquinas do frío"

viernes, 1 de enero de 2021

En primera persona, de Mario Benedetti

 


EN PRIMERA PERSONA

Un cielo melancólico acompañó mi infancia

dios era una entelequia de misa y sacristía

con siete padrenuestros y alguna avemaría

me otorgaba perdones su divina jactancia

 

luego poquito a poco fue tomando distancia

y un día me hallé lejos de aquella eucaristía

vi tantas injusticias y tanta porquería

que dios ya no era dios sino una circunstancia

 

se agravó mi conciencia maravillosamente

y cada vez son menos las cosas en que creo

cuando interpelo a dios se va por la tangente

 

los milagros se venden de nuevo al menudeo

y así me fui cambiando de buen a mal creyente

de mal creyente a agnóstico y de agnóstico a ateo.

 

Do libro “La vida ese paréntesis”, de  Mario Benedetti

martes, 22 de diciembre de 2020

escribir sobre o frío

 


 
 

hoxe debería escribir sobre o frío

atopar o ángulo exacto onde morren

por conxelación as libélulas                       

despexar a fórmula pola que a xeada

queima os gromos dos recordos

e pon unha pista de patinaxe

nas lagas onde se lavaba a roupa

antes da aparición das lavadoras

cos seus programas de aclarado   centrifugado

antimanchas   prancha fácil   delay timer

 

debería escribir sobre o frío

ese que se nota nas salas mortuorias dos tanatorios

na mirada estrañada dos ciclopes

nos espantallos entre o millo

nos que piden ás portas dos supermercados

e que xa hai tempo que se deron por vencidos

nos traxes que se murchan nas maletas

dos emigrantes retornados

cheas de preguntas e de invernos

 

escribir sobre o frío

para espantar as bufandas a cadros

e os calcetíns de la que zurcen as nais

escribir coma un exorcismo

para derreter a arquitectura do carambelo

que non deixa alzar a voz

nos días que pasan lentos e boca abaixo

 

o frío

o espasmo das engurras

as barcas que podrecen no fondo dos encoros

o veleno da Torre de Babel

Clark Kent agardando nun quirófano

o graínzo sobre as almofadas

a memoria de perfil

desangrándose gota a gota polos costados


o frío

un meteorito estrelándose contra o corazón da terra prometida


                                             Do libro "Nas esquinas do frío", premio Avelina Valladares 2019


jueves, 15 de octubre de 2020

Presentación cancelada


 Debido ó covid 19, os organizadores cancelaron o evento. Xa virán tempos mellores.

martes, 13 de octubre de 2020

Presentación libro


 Este sábado, 17 de outubro, presento no Casino Ateneo de Monforte de Lemos o meu último libro "Nas esquinas do frío".  Por se vos apetece pasar.

viernes, 21 de agosto de 2020

O POETA E A VIOLENCIA

Se me vas zoscar zóscame, pero que sexa unha hostia en verso.

martes, 28 de julio de 2020

Conta atrás







10:
Cando o mar  nos deixe en testamento
unha manchea de homes sen raíces
entregados ós ventos furtivos
que ispen a pel das meigas
cando xa non queden peixes nin corais
cando a súa triste inmensidade
non garde os tesouros dos vellos piratas
senón bidóns radioactivos
naufragando co abalo dos ondas
na area, xa contaminada, de calquera praia.

9:
Cando o aire torne irrespirable
de tanto acariñar a cinsa
o lume alampando polos montes
o bafo tóxico das chemineas
borrando o azul do ceo
cando poña un nó de crepúsculos
na mirada das aguias
que descolgan as ás impotentes
ante tanta loucura desatada na chaira.

Daquela a terra berrará
berrará con voz de cántaro.

8:
Cando as cidades sintan vertixe
ó mirarse nos charcos
e  se abracen unhas as outras
para manter en pé as ruínas
dos desaforados rañaceos
cando entre gretas e entullos
non quede solo para que medren
as flores dunha nova primavera.

7:
Cando os humanos  se comporten como robots
encadeados a unha forza superior
que  se lles escapa das mans
falen unha linguaxe incomprensible
e xa non se atopen heroes
que defendan os refuxios
fronte a turbas sen destino.

Daquela a terra berrará
berrará con voz de cántaro.

6:
Cando a natureza agonice
atrapada polas redes do diñeiro
os soños se escagallen coma pedras
na fronteira do desterro
e os cans fuxan desorientados
por carreiros que levan a ningures.

5:
Cando a lembranza sexa pavor
a soidade non teña apelidos
as promesas se afoguen en desertos
un amencer poida ser o derradeiro amencer
sen máis testemuñas que un sol bañado en sangue.

Daquela a terra berrará
berrará con voz de cántaro.

4:
Cando a morte veña fachendosa
a encher os espazos baleiros
e unha paisaxe de sepulturas
faga palidecer á lúa chea.

3:
Cando o ruído do silencio non se ature
cando os ollos se pechen para sempre
orfos e asolagados de bágoas.

Daquela a terra berrará
berrará con voz de cántaro.

2:
Cando o futuro semelle un manto negro
envolto nunha conta atrás sen epílogo.

1:
Cando ti, eu, todos, non sexamos máis que espectros.

Daquela a terra berrará
berrará con voz de cántaro.

Berrará con voz de cántaro.

                      Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios".

sábado, 25 de julio de 2020

sábado, 20 de junio de 2020

Dereito ó silencio




Non teño máis palabras que ofrecer
non vos  estrañe, pois
que non mida os pasos
nin ensine o que agocho nos bolsos.

Tampouco vos sorprendades
se baixo a vista
se arelo as sombras
se disimulo as mancaduras
se me esquezo de cousas que nunca coñecín
se busco o teléfono dos perdedores
nas páxinas marelas  do purgatorio
e se me refuxio acotío no meu tobo unipersoal.

Simplemente é que camiño
deste modo pola vida
e ante as portas que se pechan
e as gallas que me estorban
non esperedes berros nin reproches.

Desde o berce do solitario
reclamo o meu dereito ó silencio.

                                    Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

jueves, 14 de mayo de 2020

Outra vez a ausencia



Quizais sexa este vento quen me arrastra
ó fondo  dun absurdo precipicio
e non saber que fago aquí
porqué sigo pisando sen rumbo
que memoria me mantén suxeito
a esta raiola, esta batalla
este labirinto de beirarrúas.

Pouco importa co desexo
teña nomes e apelidos
que berre e contesten ó lonxe
que esta loita atafegada de incerteza
vaia máis alá do tráfico
e dos decibelios deste caótico Vigo
da deprimente oficina
ou das tardes inútiles.

Ó final todo o que queda
son imaxes atrapadas
no flash da derrota
rostros que nada saben da tenrura
un pasado do que volto
coas alforxas baleiras
e un sabor de pirámide que fuxe
para sempre dos meus beizos.

                           Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"
                                                                    * A foto saqueina do blog "Godivaciones".

domingo, 19 de abril de 2020

Plan de evasión



Agora
cando xa non quedan cómplices na barricada
nin un ás na manga agochado
cando os paraísos están extinguíndose
nesta terra  dominada pola avaricia
neste caos de máscaras e sumidoiros
de chemineas, velenos
buguinas entolecidas
cordilleiras de cemento
ascensores da frustración
agora, digo
vestireime de escuro
e sen billete de volta
sairei a esgazar o solsticio de inverno
buscarei devagar
as estradas máis estreitas
as aldeas máis illadas
e nalgún lugar arredado
onde ninguén me coñeza
onde para todos sexa un estraño
unha sombra, apenas iso
un murmurio, apenas nada
quizais poda atopar un recanto
no que por un intre
sexa  un pouco feliz.
                               Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios"

domingo, 12 de abril de 2020

Izan o da saca



Recomendación literaria de hoxe: “Izan o da saca”, de Xavier Quiroga. Se ledes o título ó revés é “A casa do nazi”, o que xa nos indica por onde van os tiros.
Xavier Quiroga, nado en Escairón, é o meu modo de ver unha das plumas máis importantes e representativas da narrativa galega actual.
Neste libro, no que se mestura realidade e ficción, o autor achégase ó noso pasado recente, á época da guerra civil e os anos posteriores, e a un feito histórico pouco coñecido como é a presenza dos nazis en Galicia.
Pasado e presente danse a man cun ritmo trepidante, un bo pulso narrativo e unha trama na que pouco a pouco van encaixando tódalas pezas.
Outras obras súas son: “Atuado na braña”, “O cabo do mundo”, “Zapatillas rotas”, “Se buscabas un deus”.