miércoles, 5 de diciembre de 2018

Rupi Kaur



               celos

                       onte
                       a choiva tratou de imitar as miñas mans
                       percorrendo o teu corpo
                       esgacei o ceo por permitilo.

Poema da poetisa hindú-canadiense Rupi Kaur, do seu libro The Sun and Her Flowers. Traducción de Moncho Iglesias Míguez.

jueves, 29 de noviembre de 2018

Mestres da vida


O Serafín do Pita aprendéndome
a  xogar á brisca e ó tute
mentres o gando
pacía ceibe e calmoso
na lameira da Riba
e a Sara de Cacedo
que unha tardiña de xullo
a sombra da palleira
 explicoume  o tres en raia
deixándome gañar algunhas veces.

Dona Gloria e a súa teima
pola pronunciación do francés
“Monique est partie à l'école”
e o Peteira en sétimo de EXB
dando clases de educación sexual
para abraio e sorpresa nosa
abrindo as fiestras a un mundo
excitante e descoñecido.

       Do poemario "Cartografía da infancia", incluido no libro "Zocas e decibelios"

martes, 20 de noviembre de 2018

Obxectos máxicos


 Obxectos máxicos


A bicicleta
un animal mitolóxico
ó que había que domar
buscándolle as cóxegas ó vento
desafiando o perigo das baixadas
á velocidade límite
arriscando nas curvas
e mostrando as mancadelas
dos xeonllos coma un trofeo
de valor e  ousadía.

E o balón de coiro
co que gañar os partidos
de fútbol do domingo
imaxinando que levaba ás costas
o número 9
coma un tal Santillana.

           Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

lunes, 12 de noviembre de 2018

Erosións

"hai veces
en que o único territorio
que coñezo
é o desterro"

                 Do libro Erosións, de Rafa Vilar.

sábado, 10 de noviembre de 2018

Nin Google nin Whatshapp




Na enciclopedia Álvarez
cabía todo o Google
e toda a diversión
nos xogos reunidos Geiper.

E para que mandar un whatshapp
se os meus berros e asubíos
cruzaban o lameiro da Costa
saltaban por riba do  regueiro
e chegaban á Somoza
e ós Hortos sen esforzo.

     Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

viernes, 26 de octubre de 2018

Os días que se foron


Un lampo na memoria
un relustro na acordanza
e lembro plantar unha acacia
desoíndo  consellos paternos
levantarme moi cedo unha mañá
para ver os campos cubertos de neve
o rito do pan amasado na vella artesa
o latexo hipnótico das brasas
e o olor a empanada saíndo do forno
mentres París o can que xogaba comigo
apañaba faragullas no aire.

A ousadía de ler a Dostoievski
con 10 anos no escano da cociña
ou escribir en quintillas
a historia de España
en folios soltos
que despois lle recitaba á nai
correr entre os penedos do Reboredo
buscando covas e tesouros
a brétema da tarde coma un mundo
de pantasmas desafiando aos outeiros
o bico das fadas
unha eiruga de luz nas ruínas escuras.

Símbolos dos días que se foron
na retina dun neno
que corre ás alancadas cara ó porvir.

     Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

domingo, 14 de octubre de 2018

Na tarde borrallenta


                 


                 Na tarde borrallenta
esta sede
de aprender o nome das cousas.

O pai
mentres traballaba a madeira
con mans habelenciosas
e infinita paciencia
íamas dicindo e repetindo
coma unha ladaíña
formón
trade
escoupro
gubia
aixola
rebocador
garlopa
trencha.


     Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"
      A foto é de Ermess

lunes, 10 de septiembre de 2018

Medo escolar




             “Aínda quedaban crucifixos naquela escola
             un cristo raquítico brillaba ás nove da mañá sobre a parede”.
             Olga Novo

A mañá era un incendio
de paixóns encontradas
un medo na epiderme
un temor sen nome
furando cara dentro.

Eu sentíame só sentado no pupitre
vixiado por un crucifixo
que non me quitaba ollo
rodeados doutros pequechos
ós que non coñecía
e quería estar no Lobio
xogando no meu patio
libre de todo perigo
sabendo cerca a nai.

Da parede colgaban mapas de colores
no encerado había letras que non entendía
unha nena sorríame dende a fila do lado
a mestra aloumiñábame con palabras xeitosas.

Halo pasar ben,  díxome.


Máis que todo iso
no primeiro día de escola
pesou a ausencia materna
e boteime a chorar.

          Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

            *A foto é do blog "Cavilaciones de lagartija"

jueves, 9 de agosto de 2018

Eramos tan novos


Eramos tan novos
tan loucos quizais.

O mundo parecíanos pequeno
desafiabamos as leis da física
e os nosos pés
corrían máis cas estradas.

Moitos medos
xa quedaran atrás
a auga non nos mollaba
e polas claras noites de verán
xogabamos a apañar
estrelas fugaces
e pregabamos desexos
difíciles de cumprir.

         Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

lunes, 9 de julio de 2018

Desencanto


Houbo algún Nadal
en que os Reis Magos non viñeron
desorientados quizais pola escuridade
duns camiños sen asfaltar
e sen alumeado público.

Como localizar A Riba sen Tom Tom
unha aldea perdida
a desmán de calquera lado.

E así
xa daquela aprendín a desconfiar
dos finais felices
dos contos de fadas.

         Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

jueves, 21 de junio de 2018

O home do saco




De cando en vez
os vellos
falaban  do home do saco
un ser escuro
silente e fuxidío
que habitaba nas sombras
e raptaba os nenos
túzaros e desobedientes.

Eu non o era
abofé que non o era
aínda así esa noite
agochábame inquedo entre as sabas
tremía cos ruídos do faiado
e imaxinaba que tiña na man
a pistola de John Wayne
coa que defenderme
dese home escuro e malencarado
que habitaba nas sombras
e raptaba os nenos
túzaros e desobedientes.

      Do poemario "Cartografía da infancia", incluído no libro "Zocas e decibelios"

martes, 12 de junio de 2018

Uxío Novoneyra: A agonía do mundo rural




"A agonía do mundo rural aínda segue sendo a ferida máis quente de Galicia. A ferida máis grande. E ninguén fala diso. É o silencio máis doroso. Estamos deixando perder unha memoria".

"A xente aceptou a agonía do rural. E o goberno aceptou a agonía do rural dicindo que é irreversible. Acéptana cunha tranquilidade pavorosa, sen saber que se vai o sentido fundamental do noso pobo. Eí estaba a reserva última da nosa lingua".

Uxío Novoneyra, 1998

martes, 5 de junio de 2018

Fazañas bélicas



                        “Compañeiros de xogos e trasnadas,
                        irmáns nas molladuras”.
                        Xosé Neira Vilas

Un exército de afouta rapazada
alanca  entre os resíos das casas
e invade  corgas e  lameiros.

Os merlos estremécense
nas pólas da figueira
os cristais
pechan as contras asustados
medorentos os gatos miañan
agochados baixo os carros
e os cans liscan espavorecidos
co rabo entre as pernas.

Nin rastro do escaravello da pataca.

Fentos e silvas réndense
ó paso triunfal das zocas militares.

Ninguén está a salvo
tendo en conta
que compartimos unha amizade
de pedra e campo aberto
e portamos temibles armas
de destrución masiva
frechas e tiracoios.

             Do libro "Cartografía da infancia"

sábado, 5 de mayo de 2018

Inutilidade poética



desaparecen as civilizacións, as especies, as culturas,os impe-
rios; pero, contra toda lóxica, a poesía sobrevive a súa propia 
                                   "inutilidade"

 Do libro "Poesía en ruta" de  Xerardo Quintiá

jueves, 3 de mayo de 2018

Herdanza da memoria


Do avó aprendín refráns
e o pouso da historia
a lembranza dos familiares
emigrados escapando da fame
buscando alén do mar
a liberdade e a fortuna
que nesta ourela tanto escaseaban
os relatos dos fuxidos da guerra
o cheiro das cunetas ó medo e á morte
cando ser de esquerdas era delito
e a vida valía ben pouco
neses anos de odio e loucura.

O pai coñecía a forza primitiva
das trabes de castiñeiro
a maña para domear a madeira
a suor da seitura en Castela
en días longos e chairas sen fin
e a alquimia dos augardenteiros
en terras pontevedresas.

Miña nai sabía multiplicar o pan
os peixes e o cariño
e aprendín a ser feliz
no agarimo do seu colo
protexido das tormentas
e da febre dos catarros
mentres me peiteaba os soños
cos seus dedos de costureira.

Todo isto aconteceu nun tempo
que gardo con orgullo na memoria.

                                         Do libro "Cartografía da infancia"

jueves, 19 de abril de 2018

Soños


Os  soños eran limpos
e sen fronteiras.

Nada que temer do futuro
nin nubeiros no horizonte.

Soñaba cun mundo
de cabaleiros valentes
de princesas fermosísimas
de castelos encantados
onde o dragón de ollos de lume
mordía o po ferido de morte
pola miña espada de madeira.

                    Do libro "Cartografía da infancia"