viernes, 14 de febrero de 2020

Presentación de "Nas esquinas do frío""


O 21 de febreiro, ás 20 horas, presento no Salón de Actos da Casa de Cultura de Sober o poemario "Nas esquinas do frío". Se vos apetece vémonos aí. Estades tod@s convidad@s.

domingo, 9 de febrero de 2020

Libros de poesía



Velaquí os 4 libros de poesía que máis me gustaron dos que lin nos últimos anos: "Cultivos transxénicos", de Carlos Negro; "MazinGZ", de Calros Solla; "Cráter", de Olga Novo; "Prender os fachos, compoñer os ósos", de Carlos da Aira.
E a ti, que libro de poesía che gustou máis??



lunes, 3 de febrero de 2020

Recensión de "Nas esquinas do frío"

Comparto a recensión que Xosé Lois García fixo sobre o meu poemario "Nas esquinas do frío", e que podedes ler no periódico EnComún, nº 321, 2ª quincena de xaneiro 2020. Por suposto moi agradecido, Xosé Lois.

lunes, 20 de enero de 2020

Caderno de bitácora



Soñas co mar
como cunha profecía de antigos tempos
sóñalo mentres imaxinas
que viaxas a terras lendarias
e  praias de miúda area.

Tamén ti navegante
deixas atrás Ítaca.

Todos queremos chegar
á Illa do Tesouro
e ser Jim Hawkins
neno entre piratas rudos
heroe de barco e  aventura.

Buscamos a liberdade en alta mar
e o vento salgado na cara
ser temoneiro do destino
todo o horizonte por diante
e navegar e navegar.

E que o mar bravo non fenda
o cristal dos barómetros
que a proa enfile sempre
a rota escrita nas estrelas
a bandeira ondeando no mastro
ron para a viaxe
e as noites ateigadas de luar.

E chegar así
e espertar así
un amencer calquera
na praia soñada
á carón do tesouro
nunha Arcadia feliz
no medio do océano
ó abeiro das tempestades
e o vento frío do norte
e esquecer por uns intres
que fóra está o perigo 
a resaca, os atascos
as alertas vermellas
moteis, adrenalina,  desacougo
e quilómetros e quilómetros de autoestrada.

                                  Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

miércoles, 8 de enero de 2020

Cabinas molladas




Onde o desexo é un río a calquera parte
onde se enxerga a choiva
A Rúa semellaba unha patria
que navegabamos descalzos
sen présas, contra o vento
mentres absurdas sentinelas de alcatrán
espreitaban as nosas antigas arelas
por riba da apoucada luz dos abrentes.

E puidemos facer maxia na súa xeometría
tecer bicos á beira da lei
no bosque de antenas parabólicas
na demora ritual diante do semáforo
mentres a radio esparexe un “country”
e Dolly Parton lévanos os pasteiros
ser felices entre tanta néboa.

Algún día iraste, dixéchesme
e souben que eramos corazóns sen rumbo
ó final dunha rúa sen nome.

Onde se enxerga a choiva que mergullou
o que un día foi noso
só quedan agora lembranzas da treboada
tristes pingueiras nos mármores das terrazas
fotocopias de bicos adurmiñados
cinxidos a  teimosa soidade dos náufragos
e molladas cabinas de teléfono
desde as que nunca chamaches.

martes, 31 de diciembre de 2019

martes, 24 de diciembre de 2019

Escuros presaxios




Dende a fiestra admiras
o encanto do arco da vella
e pides desexos que non se han de cumprir.

Mentres che esvara unha bágoa
escribes verbas que ninguén lerá
sobre os cristais embazados.

Segue a chama
prisioneira da túa illa
e o silencio faise azul
na quietude invernal dos estanques.

Hoxe toca descubrir o segredo
que se agocha nos oráculos
navegar a barlovento
beber a poción que nos fará máxicos
máis alá de presaxios escuros
que desafían a lei da gravidade.

Queda un misterio  furando no corpo
tatuaxes que escintilan no medio da brétema
lagoas nas que perderse a través dos séculos.

Demasiadas incógnitas para esta visión
da que só perduran borrosas imaxes.

                                 Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios".

sábado, 14 de diciembre de 2019

Fóra da bruma



Non é necesario andar ás présas
para alcanzar o sendeiro que buscamos
tampouco poden atoparse nas restrebas
as cifras e as espiñas
que deteñen ós ordenadores.

Todo está escrito no péndulo dos anos
que turran por nós mentres o vento
debuxa nubes na tarde
e os paxaros xogan
a esconderse entre as árbores.

Quizais non sexa tan dura a caída
si sabemos que non é a viaxe o que importa.

É a voz a que lle bota
un pulso ás estrelas nómades
permítenos nadar contracorrente
espantar os meigallos
e quedarnos fóra da bruma
canto a liorta ameaza con estenderse
e o po do camiño
non é mais que unha escusa
para seguir utilizando os atallos
que nos levan outra vez ó punto de partida.

                         Do poemario "Cartografía da infancia", incluido no libro "Zocas e decibelios"
                        A foto é de K. Janneth F.

viernes, 6 de diciembre de 2019

Nas esquinas do frío



 "Nas esquinas do frío", Premio de Poesía Avelina Valladares, publicado por Edicións Fervenza, xa chegou ás librarías. Aí está, agardando pol@s lector@s.

sábado, 30 de noviembre de 2019

Entrega do Premio Avelina Valladares

Faro de Vigo

Entrega del Premio Avelina Valladares en la Festa da Poesía

30.11.2019 | 02:20

Bernabé/Cris M.V.

A Estrada entregó ayer una nueva edición del Premio de Poesía Avelina Valladares en el marco de la celebración de la Festa da Poesía, que contó con un numeroso número de ciudadanos -de los ámbitos educativo, político, empresarial, deportivo y cultural- para el recitado de muchos y variados poemas. En memoria de la célebre poetisa de Vilancosta, Ramón Sandoval sumó su nombre, ya de forma oficial, a la nómina de premiados con el Avelina Valladares. Lo hizo con la obra Nas esquinas do frío, que se impuso entre la veintena de poemarios presentados al certamen.

martes, 26 de noviembre de 2019

Axuste de contas


Como un golpe de mar
na metade da fronte
como un golpe de mar
cando os mariños poñen rumbo
ó corazón da noiteboa.

Polos recantos voaron bolboretas azuis
que despois se desfacían
contra as hélices dos avións
que sucaban un ceo encapotado.

Unha fumareda envolve as horas
das malditas madrugadas
nun axuste de contas comigo mesmo.

A infancia saloucando polas congostras
a infancia convertida en cinzas
coma o cadáver dun animal
sacrificado ós vellos deuses
cando os reis magos 
non puideron  chegar a tempo
porque trabucaron o camiño
e acabaron indocumentados
delirando en calquera comisaría
e a carón do presebe 
só queda o recendo da morriña
do que puido ser e non foi
e un cartel  na porta
de “Pechado por reformas”.

                                  Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios"

lunes, 18 de noviembre de 2019

Corazón de lóstrego


Alguén viaxou no tempo
buscando unha espada
alguén soubo poñerlle voz
á dor e ás pedras
á penumbra e ás máscaras.

Alguén vindo de moi lonxe
inventou a caligrafía torpe dos nenos
as carambolas a catro bandas
as apertas que non se esquecen
descubriu a cara oculta da Lúa
o mapa para chegar a Shambala
e rescatou unha tarde de decembro
unha bala sen xustificación
e unha fotografía de John Lennon.

Alguén vindo de moi dentro
fíxose corazón de lóstrego
neses días calmos
nos que o vento eternízase
e convértese en pomba
e en caricia sincera.

Nas súas mans de choiva
estaban os refuxios
as maletas, a dignidade
os ronseis das gamelas
coma un vendaval de urxencias
sobre as augas.

A súa palabra tróuxonos
alboradas máis limpas
a mirada como escuma
gabeando cara ós dedos
os dedos abrindo xanelas
no colo da paisaxe
abrindo fronteiras
e dándonos a posibilidade
de ser nós mesmos.

Alguén vindo de moi dentro
díxonos o seu nome
e non soubemos conservalo
e na dor e nas pedras
e na penumbra e nas máscaras
apagáronse os ecos
e todo quedou en silencio.

Agora a luz do cristal  borrouse
agora todo parece tan só un soño.

                               Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"
                              A foto é de Arnaitz Fernández

miércoles, 6 de noviembre de 2019

Equipaxe final





Recuperar 
as palabras gastadas
deste alfabeto 
de incerteza
as feridas 
abertas polas ondas
dun chapapote  sen compaixón
os xestos vagos e torpes
de tantos encontros perdidos
o tremor de dúas pupilas
mirando dende a fondura
dun cristal emocionado
a nudez dunhas caricias
o milagre dunha canción
abrazando os farois
unha bágoa alimentada de estigmas
de bicos e de lúas
uns peitos  abríndose á luz
unha pel
tantas lembranzas.

Xemer un instante na arxila
que modela os nosos rostros
sentir a marea dun cabalo salvaxe
galopando os máis íntimos recordos
romper o vello sortilexio
do que nunca fun e ser agora
gota, lume, crepúsculo
folla, ponte, latexo
e durmirme paseniño
como intentando esperar.

jueves, 31 de octubre de 2019

Escribir para a cinsa



Hai días en que custa abrir as pálpebras
para camiñar de novo
sei que teño que loitar
pero fico deitado na alfombra
escoitando ó vello Dylan
e mascando chicle
mentres  alguén chora ou morre
e a desidia escorrega
polo regato da indiferenza.

Porque hai días
que esconden tesoiras entre o orballo
caixeiros fóra de servizo
corazóns fechados como petos
cavorcos que non teñen saída
latexos ou imaxes que son como ameazas
porque hai días
perigosamente cargados de fastío
porque hai un tempo
no que agroma pesaroso o desánimo
hoxe esta presada de terra feita home
escribirá para a cinsa, esa cinsa
na que medrarán novos folgos
na brincadeira luz doutras mañás.

                   Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios"


miércoles, 23 de octubre de 2019

Pesadelo asfáltico



Non berredes máis, irmáns, non berredes
que o asfalto zugaravos ata os miolos
a cada golpe seredes máis pequenos.

Monicreques dun castelo de naipes
autómatas en cidades sen alma
deixaredes anacos de  vida
en cada recuncho
da pel das baldosas
beberedes fume e po
para cuspilo despois
trousando tristura  pola boca.

As eirugas de metal esmagarán os corpos
coas poutas enchidas de veleno
as lesmas de metal chucharanvos
ata a derradeira gota de vida.

Non busquedes aliados, non os hai
non, non hai piedade
entre o cemento e o bruído
non hai lugar para a súplica e a esperanza.

Os brazos ensanguentados emerxerán
enarborando bandeiras rotas
entre treboadas de morte e destrución
manarán os ollos regueiros de bágoas
que xa nada valen
buscando entre saloucos a luz infinda.

Xa non haberá tempo
non haberá tempo para esconderse
non haberá tempo para fuxir
non haberá tempo para volver atrás.

O último paso xa foi dado
e con el a caída inevitable
e non berredes, irmáns, non berredes
que non hai piedade entre o asfalto.

                                         Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

martes, 15 de octubre de 2019

Caer amodo


Buscar a liberdade no asfalto
é precipitarse a un abismo sen paracaídas
esnafrarse de impotencia e coas mans
se aínda quedan desfacer  laxes
guindastres e moreas de tixolos.

Nos ollos enchoupados de preguntas
derrétense as  conexións.

Agardamos un movemento
un saúdo visceral
unha atracción
pero as verbas esvaran lamacentas
foxen a cegas
e os pasos
resoan cada vez máis lonxe.

Confiamos que o día traerá a claridade
dará forza nova ós vestidos e ás campás
decisión nas encrucilladas
e outra vez as rúas serán manancial
e os muros un mar verde.

Ata que algo fai tremer o pulso
un calafrío percorre os ombreiros
axítanos, patexa, fálanos á orella
rípanos da utopía feliz
que argallamos por uns intres
e os ollos ábrense máis e máis
e comprendemos.

Daquela só esperamos
ir caendo máis amodo
o sorriso que disfraza a desgana
unha áncora, un corpo espido
o baúl dos recordos
unha sombra, un empurrón
un solpor morno
silencio
esquecemento
unha tumba.

                             Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"