lunes, 28 de julio de 2014

DE VIAXE


Pasaporte, libras, paraugas, slogan reinvindicativo: xa teño todo preparado para ir a Londres.

domingo, 29 de junio de 2014

A PERDA

Nalgún punto  desta noite
desapareceume un soño.
Era cálido,
fermoso,
ti estabas  polo medio.
Tentado estou de preguntar
na oficina de desexos perdidos.

                                               Do libro "Territorios estraños"

sábado, 21 de junio de 2014

TOCANDO FONDO


Estes ollos
que tentan descifrar o mañá cando
nin  sequera os espellos devolven a mirada.
Esta boca
que nos momentos importantes 
xamais atopa as verbas axeitadas.
Estes pulmóns
abafados polo recordo
do fume de tantos cigarros negros.
Este fígado
que encaixa mal os golpes baixos da vida
e ben os licores altos de graduación.
Estas mans
que escriben a crónica dos perdedores
coa tinta gastada que deixan as derrotas.
Estas pernas
que se obstinan en seguir pegadas
que dan rodeos para chegar a ningures.
Este corazón
canso, cun contaquilómetros trucado
nun taller de dubidosa  reputación.
                                                             Do libro "Territorios estraños"

lunes, 9 de junio de 2014

CÍRCULOS VICIOSOS



A vella pitonisa descifra nas cartas sagradas
o tumultuoso futuro do cabo furriel.
O cabo furriel entra nun bar
e pide un chupito mentres
mira de esguello  á rapaza loura  
recostada ó fondo do mostrador.
A rapaza loura de tacón alto
garda o móbil no bolso e sae
abrazada ó seu mozo.
O mozo despídese sen moito interese
e antes de subir á Yamaha espanta o can
que ulisca no vertedoiro do lixo.
O can escapa  rúa abaixo
e líbrase por pouco das gadoupas
do autobús da liña 8 que pasa fungando.
Ó conductor do autobús da liña 8
gústalle derrapar nas curvas
e frea con desgana ante o paso de peóns
mentres pasa de vagar a muller preñada.
A muller preñada camiña pachorrenta
pola beirarrúa, olla os escaparates,
detense diante dun portal
e despois duns intres de dúbida
pulsa o timbre da vella pitonisa
que está a piques de descifrar
nas cartas sagradas
o tumultuoso futuro do cabo furriel.


Do libro “Territorios estraños”

sábado, 10 de mayo de 2014

A NOITE DO PERDEDOR

Hai noites así, pesadas coma chumbo,
nas que os recordos queiman e as paredes
están cargadas de electricidade estática;
un síntese outsider e o desarraigo
medra polo carné de identidade.
Hai noites así, nas que nada nos ata á cordura,
nas que o cotián é estraño
e cómpre saír buscar a redención das catedrais
nas mans dalgún borracho moribundo.
Hai noites así, que son coma unha coitelada
no medio da fronte, coma gorrións
petiscando a friaxe das sombras.
Un coche derrapa no cruce da avenida
e unha arcada de melancolía azul
parece esperar por nós á beira dos portais
onde os catálogos de abrazos teñen un prezo.
Hai noites así, coma gotas de mercurio,
coma espazos en branco, coma úlceras sangrantes
mentres unha muller baila dentro do cristal das túas bágoas.
En noites coma estas hai que investir en cicatrices,
en amores de contrabando, en alcohol de garrafón,
en astrólogos de madrugada.
Din que convén pisar o inferno
para ser algunha vez merecedores do paraíso.

Do libro "Territorios estraños"

jueves, 17 de abril de 2014

QUERENZAS (SEN DESVARÍOS)


Graffiti que os nen@s de Sober fixeron co gallo do Día da Poesía



Quérote
e dígocho así, a queimarroupa.
Coma un disparo.

-------------------------------

Quérote, díxenche,
e unha onda de calor
inundou a casa, 
saíu á rúa
e espallouse en segundos pola cidade.
O home do tempo
non soubo explicar tan estraño fenómeno.

Poemas do libro "Territorios estraños".

jueves, 3 de abril de 2014

PRESENTACIÓN DE "TERRITORIOS ESTRAÑOS", POR PAULA VERAO




Esta é a presentación que Paula Verao fixo de "Territorios estraños" 
o 26 de marzo en Sober



Territorios estraños, a voz lírica-lúdica-libre do Sandoval da Riba. 
(Presentación de Territorios estraños (2013), de Ramón Sandoval en Sober. Os entrecomiñados son tirados da obra.)

Nos anos 90, dicir Sandoval naquel Sober en decadencia demográfica e social era case falar dun mito: o Sandoval do fútbol, o carteiro rockeiro, un poeta!

Personaxe mítica o Sandoval, o da melena negra alborotada, como míticos son os micro-mundos que recrea nas súas pezas literarias, nas que unha cantina de Viloriz pode ser un antro máis glamuroso que calquera pub londinense, onde a serie “CSI Las Vegas” está a altura intelectual de Bertol Brecht ou o “polígono de Monforte de Lemos” ten o encanto sensual dos moteis de carretera estadounidenses.

A poesía do Sandoval vén coma dunha ponla perdida da cultura da Movida dos 80  – a de verdade, non á edulcorada da progresía-; sabe a whiskie (“de garrafón”) apurado en tascas de madrugada, cun lonxano eco das carpazas da ribeira da Somoza e do Castriño; cheira a borralla de Cinseiro (“de cigarros negros”) en habitacións de libros apiñados e álbums de clásicos de Rock confundidos co “póster do Che”.

A poesía do Sandoval soa a música (dos Stones, de Manolo Tena…), porque poesía e música van moi parellas na obra do da Arriba, que mesmo parece estar escribindo a priori letras de cancións, cal trobeiro medieval compoñendo pezas para que sexan cantadas por quen saiba e que así, pasadas polo filtro da arte musical, sexan outro medio de chegar á amada, un dos motivos centrais da súa obra.

A poesía do Sandoval é coma un “esconxuro”, coma un bálsamo para as cicatrices, eses “costuróns sobre a pel gastada” de tanto dar “rodeos sen atopar nada” ata que se adquire un “pasaporte para viaxar á república da utopía”.

Territorios estraños é un poemario lírico-lúdico-libre de lectura fluída coma auga (ou ”ron que sabe a ti”). De poemas de redondo e pulido acabado distribuídos en tres partes: “Interferencias” –tristura, dor, desubicación, búsqueda-,  “De amores e ausencias”  -a luz, o amor, o acougo e o desacougo pola ausencia, o desexo desinhibido, a esperanza, “mochilas de esperanza”-,  e “Principios de incerteza”  -o fantástico cotián-. Un poemario de realismo máxico e oníricos escenarios. Poemas de amor, pero tamén da crise  -poeta en crise permanente,  “coas alforxas baleiras”-;  poeta da dor de estar vivo, da dor de ter nacido e sobrevivir nun mundo alleo aos ritmos das persoas tímidas e sensibles (que se senten “outsiders” e ás que lles “medra o desarraigo polo carné de identidade”);  poemas da realidade gris confrontada coa molicie do amor desexado e correspondido e coa vontade de gozar da vida “sen doparse”; poemas no que o universo cultural é un todo, dende Cortázar ata o “león da Metro”; poeta das pequenas cousas que se converten en mundos completos.

A poesía do Sandoval é unha revolta libertaria que comezará na Arriba e inundará o mundo todo de mazairas en flor, coma as da parroquia de Barantes, patria indiscutible do espírito de raposo que mora na alma libérrima do Sandoval e que, de vez en cando, lle dita poemas. Ben seguro que o Eladio da Riba ía fachendear de neto.

Paula Verao

lunes, 31 de marzo de 2014

ENTRE PARÉNTESES

Agora trátase de subir escaleiras,
soltar amarras e enfrontarse as tebras
co furtivismo propio dos estranxeiros,
as batallas perdidas deixan
un nó na boca do estómago
e cada café ten a súa histeria.
Escribo coa tinta do orballo,
contamínome de inquietude,
tamén os cervos desconfían
dos sendeiros que saen a campo aberto.
A vida pasa a 24 fotogramas por segundo,
os tempos mortos son coma parénteses
nos que acouga o temporal e a poeira
vaise asentando no camiño do porvir.

viernes, 21 de marzo de 2014

PRESENTACIÓN DE "TERRITORIOS ESTRAÑOS"


O mércores que vén, 26 de marzo, as 19:00 h estarei pola Biblioteca Pública de Sober (xa sen goteiras) co “Club de Lectura Pintor de Castinande” nunha presentación/coloquio do libro “Territorios estraños”.
Conto coa colaboración de Paula Verao e, como a poesía fai boa maridaxe coa música, ó remate teremos a actuación dos Parentes, ese famoso grupo musical de Sober, que nos cativarán coas súas cantigas.

jueves, 13 de marzo de 2014

A PEITO DESCUBERTO


O día non presaxiaba nada bo.
O ceo desfacíase diante dos ollos
e os zapatos non podían resistir tanto tremor.
A dor era una froita madura
nun niño de formigas,
un accidente abrazado ó cadaleito.
Daquela soubo que tiña
que pór a ferida antes cá venda
e saír á rúa
ofrecendo o peito
ós disparos do francotirador.
Iso ou afundirse a contracorrente.


Do libro "Territorios estraños"

lunes, 3 de marzo de 2014

UNHA COPLA PARA O ALCALDE DE SOBER


O sábado entrei na biblioteca de Sober  e atopeime con isto: un cubo para recoller as  goteiras, papeis para que non se molle o chan, plásticos para protexer os libros da auga e Julia, a bibliotecaria, facendo apaños para arranxar as filtracións. A imaxe é tercermundista. Así que, aproveitando que estamos en Carnaval, fixen esta copliña para o alcalde.  A ver se toma nota.

Señor alcalde, por favor
mande amañar as goteiras
que ten a Casa da Cultura,
que chove na biblioteca.

E seica chove nos libros,
nas mesas e nas cadeiras
e chove por Manuel Rivas,
por Ferrín e Novoneyra,
e a Julia non dá abasto
tapando tantas pingueiras.
Non creo que custe moito
poñer unhas cantas tellas.
Sober ten bos operarios,
contráteos sen máis espera
que os que gustamos dos libros
tememos unha desfeita.
Rosalía está amolada,
a Pardo Bazán  patexa
e Celso Emilio Ferreiro
botou as mans a cabeza
pensando que xa volvía
unha noite de auga e pedra.
Carallo, seica me mollo,
díxolle Clarín á Regenta
e ata xura en arameo
Don Camilo José Cela.
Unanumo anda rosmando,
Manuel María protesta,
tamén Borges e Cortázar
e os piratas de Espronceda,
Miguel Delibes, Neruda,
Arthur Miller, Gil de Biedma,
Federico García Lorca,
Bolaño, Lope de Vega,
todos temen enchouparse
dende os pés ata as orellas,
e nin pode saír da casa
a Carapuchiña Vermella,
con tanta auga que cae
ata o Quixote se queixa.

Por favor, señor alcalde,
mande amañar as goteiras
que non merecen os libros
que chova na biblioteca.

jueves, 20 de febrero de 2014

CUESTIÓN DE ESTRATEXIA

Aproveitar as horas,
mudar de cidade
e esquecer o pasado,
escribir un epitafio
para cando espertemos,
barallar as cartas
coa habilidade dun croupier
neste tempo de fábricas pechadas,
borrar o rastro
coa perseveranza dun ourive,
camuflarse entre a brétema,
facer autostop cando os taxis
están fóra de servizo,
afastarse da primeira liña de fogo
e abandonar a escena do crime
coas mans nos petos da cazadora vaqueira.

viernes, 14 de febrero de 2014

CREBACABEZAS

Anxos brincando polas rodeiras do tempo
á procura de vagalumes.
Un poeta desterrado está a piques
de descifrar no peitoril da xanela
a ecuación do porvir.
Na alfándega segue retido
un vello gramófono, sospeitoso
de facer soar as folerpas de neve.
O medo é unha píntega
camuflada no luscofusco.
Nun cambio de rasante
da vía rápida do Morrazo
chocan un fóra borda do narcotráfico
e unha limusina.
A colisión é brutal:
restos de carmín e estalactitas na calzada.
O doutor Gil Grissom * olla a escena,
perplexo e desconfiado.
As pezas non encaixan.

Do libro "Territorios estraños", VI Premio de Poesía Victoriano Taibo




* Supervisor na serie CSI Las Vegas