BLAS DE OTERO

Os 30 anos da súa morte quero lembrar nesta cova ó poeta que pediu a paz e a palabra, ó poeta que cambiou tódolos seus versos por un home en paz, ó poeta do desarraigo pero tamén do encontro e a esperanza, ó poeta da inmensa maioría, ó poeta que atopou ós homes mentres buscaba á Deus.
Falo de Blas de Otero.


BIOTZ-BEGIETAN
Ahora
voy a contar la historia de mi vida
en un abecedario ceniciento.
El país de los ricos rodeando mi cintura
y todo lo demás. Escribo y callo.

Yo nací de repente, no recuerdo
si era sol o era lluvia o era jueves.
Manos de lana me enredaran ,madre.
madeja arrebatada de tus brazos
blancos, hoy me contemplo como un ciego,
oigo tus pasos en la niebla, vienen
a enhebrarme la vida destrozada.

Aquellos hombres me abrasaron, hablo
del hielo aquel de luto atormentado,
la derrota del niño y su caligrafía
triste, trémula flor desfigurada.

Madre, no me mandes más a coger miedo
y frío ante un pupitre con estampas.
Tu enciendes la verdad como una lágrima,
dame la mano, guárdame
en tu armario de luna y de manteles.

Esto es Madrid,me han dicho unas mujeres
arrodilladas en sus delantales,
este es el sitio
donde enterraron un gran ramo verde
y donde está mi sangre reclinada.

Días de hambre, escándalos de hambre,
misteriosas sandalias
aliándose a las sombras del romero
y el laurel asesino. Escribo y callo.

Aquí junté la letra a la palabra,
la palabra al papel. Y esto es París
me dijeron los ángeles, la gente
lo repetía, esto es París. Peut être,
allí sufrí las iras del espírito
y tomé ejemplo de la torre Eiffel.

Esta es la historia de mi vida,
dije, y tampoco era. Escribo y callo.



CAMPO DE AMOR (Canción)
Si me muero que sepan que he vivido
luchando por la vida y por la paz.
Apenas he podido con la pluma,
apláudanme el cantar.

Si me muero será porque he nacido
para pasar el tiempo a los de atrás.
Confío que entre todos dejaremos
al hombre en su lugar

Si me muero ya sé que no veré
naranjas de la china ni el trigal.
He levantado el rastro, esto me basta.
Otros ahecharán.

Si me muero, que no me mueran antes
de abriros el balcón de par en par.
Un niño, acaso un niño, está mirándome
el pecho de cristal.

COMO VEÑA UN VENTO FORTE

Este domingo estiven de sendeirismo polas fragas do Eume. Poderíavos poñer aquí unha foto das susoditas fragas, das ladeiras do Eume, do mosteiro de Caaveiro, dalgunha fervenza... pero o mais curioso que vin foi esto: un canastro desafiando a lei da gravidade, esforzándose por manter o equilibrio, agarrándose con unllas e dentes (é un dicir) ás pedras que lle serven de soporte, ó mesmo aire. Eso ou unha nova tendencia de arquitectura etnográfica, que tamén pode ser aínda que eu non lle acabo de atopar moita utilidade.

Podedes premer nas fotos para velas ampliadas. O hórreo está na aldea de Teixido, concello de A Capela.

ATALLOS A NINGURES

non é necesario andar as présas
para alcanzar o sendeiro que buscamos,
tampouco poden atoparse nas restrebas
as cifras e as espinas
que deteñen os ordenadores.
todo está escrito no péndulo dos anos
que turran por nós
mentres o vento debuxa nubes no ceo
e os paxaros xogan a esconderse entre as árbores.
quizais non sexa tan dura a caída
si sabemos que non é a viaxe o que importa.
é a voz a que lle bota un pulso as estrelas nómadas,
permítenos nadar contracorrente,
espantar os meigallos
e quedarnos fora da bruma
canto a liorta ameaza con estenderse
e o po do camiño
non é mais que unha escusa
para seguir utilizando os atallos
que levan a ningures.

TIANANMEN 89

Fai uns días cumpríronse 20 anos da matanza de Tiananmen. Debido a censura é o hermetismo informativo do réxime comunista aínda hoxe non sabemos con exactitude canta xente morreu. Algunhas organizacións como a Cruz Roxa falan de 3000 mortos, incluso mais; os servicios secretos norteamericanos calculan entre 450 e 600; o goberno chino so admite uns 200. En calquera caso foron moitos, demasiados. E nos días posteriores a brutal represión prolongouse con encarceramentos, xuízos sumarios e execucións. Na actualidade aínda segue xente no cárcere por participar nas protestas.
E no medio de toda aquela desfeita unha foto deu a volta o mundo: un home xove, pantalón negro, camisa branca, con dúas bolsas na man, detendo o avance dos tanques.
Deste ser anónimo nunca mais se soubo. O mais probable é que fora fusilado, e enterrado ou queimado o seu corpo. Nin sequera sabemos o seu nome pero a revista Times considerouno unha das 100 persoas mais influentes do século XX e a súa imaxe de rebeldía xa forma parte da memoria colectiva.
O que para o resto do mundo representa un símbolo, en China parece non existir. A censura oficial e o aparato do partido encargouse de borrar o recordo e tódalas pegadas desa luctuosa e criminal masacre. Deso non se fala, non sae nos medios, non figura nos libros de historia, non hai fotos. Moitos dos mozos chineses ignoran todo o que pasou.
China estase a converter nunha gran potencia pero as carencias democráticas seguen asoballando a poboación. Aínda hoxe o réxime represivo de Hu Jintao prohibe celebrar actos de homenaxe en recordo das víctimas. Pretende dar unha percepción de modernidade, de normalidade (xogos olímpicos de Pekín, colorido, festas, avances tecnolóxicos, sorrintes xestos en encontros bilaterais, turistas na Gran Muralla ...).
Para min a verdadeira imaxe de China segue a ser esta: a dun home só, desarmado, enfrontándose a barbarie.

XORNADA DE REFLEXIÓN

BLOG MANEIRO

Teño unha conta pendente con Hadex (dende hai semanas) e con Paidovento. Os dous me agasallaron co premio de Blog Maneiro, que debe significar algo así como blog xeitoso. Moi agradecido.
O asunto ten unhas normas que paso a transcribir:
1- Exhibir a imaxe do premio “Olha que blog Maneiro”. (Feito)
2- Exhibir o nome do blog que concedeu o premio. (Feito)
3- Indicar outros 10 blogs propostos para seren maneiros. (Moitos dos blogs que visito habitualmente xa foron premiados así que vou nomear so tres)
4- Comunicar o premio os blogs seleccionados. (Considero que non é preciso, xa se enterarán eles)
5- Publicar as regras. (Feito)
6- Vixiar que os blogs premiados seguen as normas. (Innecesario, e en todo caso xa temos bastantes vixiadores nesta sociedade)

E os agraciados son: Chousa, polo armadanzas que é; Torreira, porque sei que non lle gustan os premios; e a Doutora, porque sempre é convinte levarse ben con esa tropa.

PARECIDOS RAZOABLES

Polo saúdo os coñeceredes. Polos feitos tamén.

EDUCACIÓN VIAL

Seguimos con Wenceslao Fernández Flórez e o seu libro El hombre que compró un automóvil. Este é un extracto altamente didáctico e instructivo:

“- ¿Quiere venir a ver mi finca? –me propuso-. Está a veinte kilómetros de Madrid. Tengo abajo mi coche y le llevaré a usted en un momento.
Accedí. Montamos en un excelente automóvil que el mismo guió. Lo conducía hábilmente entre el tránsito abundante de la ciudad; pero yo advertí con cierto sobresaltado asombro que apenas el acaudalado caballero cogió el volante, enrojeció, frunció las cejas, se mordió los labios y presentó algunos otros síntomas de enfurecimiento. En un cruce le vi asomar de repente la cabeza por la ventanilla y oí que gritaba:
- ¡Idiota! ¡Mala bestia! ¡Aprenda usted a andar!
En seguida me explicó:
- Un peatón que me ha increpado. Hay que estar pronto a contestar a este gente, porque...
Se interrumpió para asomarse nuevamente a la ventanilla y vociferar:
- ¡Al pesebre, canalla! ¡Lleva tu mano, imbécil! ¡Uncido a un carro estarías mejor que guiando tu coche!
Siguió hablándome:
- Esto es lo que más trabajo me ha costado aprender: la respuesta rápida, el insulto pronto. Es lo más difícil del automovilismo. En un casino, en la acera, en el teatro, en una reunión cualquiera, puede usted devolver un insulto acertada y cómodamente, porque siempre dispone de algún tiempo para pensarlo. Pero cuando se va en un auto no, porque todo es demasiado fugaz. Especialmente si le insultan desde otro auto que se cruza con el de usted. Y es lo grave que ningún otro hombre tiene que afrontar mayores y más frecuentes ultrajes, porque al que va corriendo en un coche le insulta todo el mundo: los que van a píe, los que le miran desde los balcones y hasta los que pasan en otros coches, ya porque corren menos, ya porque corren más. Es muy duro; le digo a usted que es muy duro. Hay que dar respuesta adecuada a demasiada gente. Al principio yo insultaba a todos con la misma palabra; pero concluí por aburrirme. Ahora, después de estudiar un poco el Diccionario de la Lengua, tengo un repertorio bastante rico.
Abrió un paréntesis para replicar a otro conductor que lo increpaba:
-¡Follón! ¡Calzonazos!
Ïbamos por la parte más concurrida de la ciudad. El caballero me rogó:
- Tenga usted la bondad…, porque yo no doy abasto…Hágame el favor de insultar por la ventanilla de la derecha, mientras yo insulto por la de la izquierda…
- No se si sabré…
- Sin duelo…
- Pero ¿cuándo?...
- En estos momentos puede ir usted insultando siempre, porque siempre habrá alguno que le insulte o que le vaya a insultar. No tenga reparo.
Por la ventanilla de la derecha comencé a gritar:
-¿Dónde llevas los ojos, cacatúa? ¡Cretino! ¡Golfo!
Y él por la ventanilla de la izquierda:
- ¡Bergante! ¡Malandrín! ¡Cascanueces! ”

MERCAR UN COCHE

Entre as medidas propostas para incentivar a industria automobilística, tan maltreita nestes tempos, poderíase incluír tamén a lectura obrigada de “El hombre que compró un automóvil” de Wenceslao Fernández Florez. Velaquí senón un parágrafo:

“Tu decisión de comprar un automóbil me parece plausible –dijo Garcés- y te honra mucho el haberla adoptado. Los automóbiles son las piernas de los hombres modernos. Si no tienes un coche no eres nadie. ¿No te da verguenza ser un pobre peatón?
-Si; a veces me da vergüenza –gemí.
-Naturalmente. La humanidad ha considerado siempre como un estigma el tener que andar, y desde los tiempos mas remotos procura redimirse de el, ya subiéndose a un caballo, ya moviendo las palancas de un avión, ya afrontando el ridículo sobre una bicicleta. Si tu andas eres un paria. Desde luego, te falta algo para ser un hombre de tu tiempo. Complétate con un auto.”

EN GALEGO, SEMPRE

A pesares do que digan Gloria Lago e os seus acólitos, eses infames manipuladores de Galicia Bilingüe, corren malos tempos para a galego. Xa que logo, mais que nunca hai que falalo, escribilo e defendelo: non só hoxe senón os 365 días de ano.

CANCION PARA CANTAR TODOS OS DÍAS
Hai que defender o idioma como sexa:
con rabia, con furor, a metrallazos.
Hai que defender a fala en loita rexa
con tanques, avións e a puñetazos.
Hai que ser duros, peleóns, intransixentes
cos que teñen vocación de señoritos,
cos porcos desertores repelentes,
cos cabras, cos castróns e cos cabritos.
Temos que pelexar cos renegados,
cos que intentan borrar a nosa fala.
Temos que loitar cos desleigados
que desexan matala e enterrala.
Seríamos, sen fala, uns ninguén,
unhas cantas galiñas desplumadas.
Os nosos inimigos saben ben
que as palabras vencen as espadas.
O idioma somos nós, pobo común,
vencello que nos xungue e ten en pé,
herencia secular de cada un,
fogar no que arde acesa a nosa fe.

Cancións de lusco ó fusco (Manuel María)

A NOITE DO PERDEDOR

Hai noites así, pesadas como chumbo, nos que os recordos queiman e as paredes están cargadas de electricidade estática; un síntese outsider e o desarraigo medra polo carné de identidade.
Hai noites así, nas que nada nos ata a cordura, nas que o cotián é estraño e convén saír a buscar a redención das catedrais nas mans de algún borracho moribundo.
Hai noites así, que son como unha coitelada no medio da fronte, como gorrións petiscando a friaxe das sombras. Un coche derrapa no cruce da avenida e un vómito de melancolía azul parece esperar por nós á beira dos portais. Entón hai bares que son bos compañeiros, esquinas onde os catálogos de abrazos teñen un prezo.
Os que agora dormen en confortables colchóns xunto as súas donas non son mellores ca ti, pensas. Hai que pisar o inferno para ser merecedores algunha vez do paraíso.
Por eso recorres os bares, saúdas os camareiros, intimas coas fulanas. Por eso bebes e bebes e pagas o cubata do tipo que está o teu carón, a quen non coñeces e posiblemente non volvas a atopar.
Hai noites así, como gotas de mercurio, como espacios en branco, como feridas sangrantes mentres unha muller baila dentro do cristal das túas bágoas.
En noites como esas hai que investir en cicatrices, en amores de contrabando, en alcohol de garrafón, en promesas sen futuro.
Xa é moi cedo, xa é moi tarde para case todo, cando fas o camiño de volta de ningures: os ollos roxos, unha sensación de desorde, un dubidoso equilibrio e 5,40 € no bolso.
Con sorte consegues meter a chave na pechadura e entras. Entón velo. Desde o fondo do salón, sentado no chan cunha botella de cervexa na man e envolto polo fume de ducias de cigarros, Bukowski sorrí.
Xúrovos que sorría.

WESTER III: RAÍCES PROFUNDAS

Marian Starret- "Non quero que o meu fillo empuñe nunca unha arma."
Shane- "Unha arma é unha ferramenta nin mellor ni peor que calquera outra, un machado, un legón. Un revolver é bo ou malo segundo que o empuñe. Lémbreo."
Marian Starret - "Neste val todos viviriamos mais tranquilos se non houbera ningún, incluíndo o seu."

Shane chegou a granxa dos Starret vindo das montañas. De seguida se intúe que arrastra un pasado escuro e misterioso. Vai a calquera parte pero non ten presa, por eso pode ficar un tempo no val. O tempo suficiente para volver usar o revólver cando xa non ten mais remedio, cando xa non queda outra saída.
Sam Peckinpah consideraba a Raíces profundas como unha das mellores películas do oeste e vindo de Peckinpah eso é moito. Filmada no 1951 por George Stevens contou coa presencia de Van Heflin, Jean Arthur, o impasible Alan Ladd, e o neno rubio, empalagoso e quizais pouco natural Brandón de Wilde. Tamén estaban, entre outros, Ben Jhonson como o malo arrepentido e o sinistro Jack Palance como o malo malo, provocativo e lento nos seus actos, terriblemente rápido a hora de desenfundar.
Neste filme hai aspectos que o fan distinto dos westers rodados antes: a amplitude da paisaxe que permite ver o contorno en varios quilómetros coas montañas Teton o fondo; o realismo da roupa dos actores; a meticulosidade dos decorados interiores; e sobre todo o personaxe de Shane, ese forasteiro acosado polos remorsos, arrepentido dun pasado que trata de esquecer, nunca antes un pistoleiro se reflectiu nesa crúa e real humanidade.

Despois do tiroteo final Shane dille o neno Joey Starret: "Agora vai para a casa e dille a túa nai que xa está todo arranxado e que xa non queda ningún revólver no val."
E Shane, o pistoleiro que traballou por algún tempo cun granxeiro, o solitario que pensou que podía formar parte dunha comunidade, marcha outra vez cara as montañas porque ninguén pode borrar o seu pasado, porque ninguén pode fuxir do seu destino.

* No 85 Clint Eastwood faría un remake / homenaxe con “O xinete pálido”,

filme do que quizais falemos noutra ocasión.

PARANOIA

..

Desde fai algún tempo perséguenme homes de gabardinas escuras. Serán da secreta ou da CIA. Ninguén o di, os periódicos non falan deso pero a CIA tamén un cuartel en Monterroso e outro en Fornelos de Montes. Eu seino, como sei que eses homes só esperan pillarme desprevido para determe, torturarme e quen sabe que mais cousas.
No supermercado un rapaz louro non me quitaba ollo e de cando en vez anotaba algo nunha libretiña verde. Así que pasei de mercar os iogures (quen sabe que carallo lle votan) e o leite ( a saber que é eso do Omega 3 e o ácido oleico, quizais un veleno que che paraliza os músculos e te deixa a mercé dos inimigos).
Non me podo fiar de ninguén nin esconderme nos cines; na escuridade calquera se pode achegar paseniñamente e estrangularme con cordón de alpaca como si nada.
Na cantina na que entrei a media tarde os parroquianos deixaron de xogar as cartas o verme, as empanadillas tiñan unha pinta moi rara e o dono do bar era cuspidiño a un gánster dunha película que vin hai tempo, cando aínda non me perseguían e podía entrar nos cines e mercar un refresco e botar unha soneca si a película non me chistaba moito.
O conductor da liña 7 non era o de sempre. Este era un tipo con bigote, gafas de sol e un vulto sospeitoso debaixo da chaqueta, pareceume tamén que tiña unha perna ortopédica. Así que lisquei de alí e corrín cara a estación de tren pero os trens seguro que tamén están controlados, as cámaras de seguridade vixían sen descanso e os revisores son todos uns mercenarios a soldo. Non, non debo coller o tren, e os taxistas tampouco son de confianza.
Ségueme un can; desde que vin a serie Rex non me fío deses bichos: teñen moi bo olfato e un sexto sentido para atoparte por moi ben que te agoches.
Desconfío dun sobre avultado que meteron hai días na caixa do correo. Nalgunha sinistra oficina un funcionario revisa antigos dossiers buscando datos que poidan comprometerme. Nalgún garito un home toma un LK e carga o revólver antes de saír a por min. Xa non contesto o teléfono, seguramente está intervido e a cisterna do water fai un ruído moi raro, creo que hai micrófono escondido no retrete. Nos espellos as veces vexo estrañas sombras que queren abalanzarse sobre min.
Teño que agocharme, teño que escapar, teño que fuxir desta cidade canto antes. E teño que queimar todo esto que estou escribindo, quen sabe o que pode chegar a descubrir de min nestas liñas un bo grafólogo.
Maldita sexa, como voto de menos eses días nos que podía saír a rúa e pasear libremente sen que me perseguisen eses sinistros homes das gabardinas escuras.

* Cuadro: La paranoia de Ana Roldán

VENDAVAL DE URXENCIAS

alguén viaxou no tempo
buscando unha espada.
alguén soubo poñerlle voz
o dolor e as pedras,
a penumbra e as máscaras.
alguén vindo de moi lonxe
inventou a caligrafía torpe dos nenos,
as carambolas a catro bandas,
as apertas que non se esquecen;
descubriu a cara oculta da lúa,
o mapa para chegar a Shambala,
e rescatou unha tarde de decembro,
unha bala sen xustificación
e unha fotografía de Lennon.
alguén vindo de moi dentro
fíxose corazón de lóstrego
nesas tardes calmas
nas que o vento eternízase
e convértese en pomba
e en caricia sincera.
nas súas mans de choiva
estaban os refuxios, a dignidade,
as maletas do futuro,
os ronseis das gamelas
como un vendaval de urxencias
sobre as augas.
treitos longos de soidade e tenrura
eran os seus ollos
cinxindo o horizonte
e a súa palabra tróuxonos
amenceres mais limpos,
a mirada como escuma,
o sangue gabeando cara os dedos,
os dedos abrindo xanelas
no colo da paisaxe,
abrindo fronteiras
e dándonos a posibilidade
de ser nos mesmos.
alguén vindo de moi dentro
díxonos o seu nome
e non soubemos conservalo,
e no dolor e nas pedras,
e na penumbra e nas máscaras
apagáronse os ecos
e todo quedou en silencio.
agora a luz do cristal borrouse.
agora todo parece tan só un soño.

CONTRA TODO PROGNÓSTICO

O bico, Magritte.

Coñecéronse en tempos difíciles, nada tiñan en común, teoricamente non había porvir naqueles paseos collidos da man polo parque, naqueles bicos con sabor a cubata de vodka e inocencia. Soaban Los Secretos no radiocassette do coche mentres descubrían territorios prohibidos.
El era, poñamos por caso, dun barrio chic da capital do reino e ela, un supoñer, dalgunha aldea perdida de Ourense preto da fronteira.
Demasiada terra de ninguén entre ambos, as diferencias de clase e ideolóxicas tamén era unha eiva.
Os augurios non vaticinaban nada bo; a vella botadora de cartas díxolles que non daba un peso pór eles; na bola de cristal só medraban tormentas.
Eran tan distintos que o futuro pintaba negro como noite de lobos. Eran tan inxenuos que, contra todo prognóstico, pensaron que podía funcionar. Pasaron os anos e seguen xuntos, son moderadamente felices.

A PERDA

Nalgún punto desta noite desapareceume un soño. Era cálido, fermoso, había una muller polo medio.
Tentado estou de preguntar na oficina de obxectos perdidos.

SORTEO DO MEME LARPEIRO

20:35 H.
Teño que pedirvos desculpas polo atraso, pero estes días o raposo estivo bastante atarefado, perseguindo galiñas, esquivando cazadores e remoendo os resultados electorais.
Estes que seguen son os participantes no sorteo con cadanseu número:

1= LM
2= CHOUSA
3= BARREIRA
4= CARLOS SOUSA
5= ARTABRIA
6= SARAMPELO
7= PACO PENAS
8= VERMELLA
9= FRAVERNERO
10= MANUEL L. RODRIGUES
11= ZELTIA
12= VINTXUCA
13= PAIDELEO
14= MER
15= VAKASTOLAS
16= SENDA
17= MONCHO PAIS
18= RUI
19= ROXIÑA
20=ALEXANDRA
21=VANESSA DE SANTISO
22= NINSESABE
23= SEMPRE EN GALICIA-RADIO CORNELLÁ.

Tiña pensado facer o sorteo perante notario pero, amiguiños, a crises chega para todos; tiña pensado traer como testemuña o Rajoy (por aquelo de “viva el vino”, xa sabedes) pero o home anda moi ocupado celebrando o éxito nas eleccións galegas e nas eleccións vascas (nestas o PP perdeu 70.000 votos, non sei que carallo celebra). Así que vouno facer en plan mais humilde, coa colaboración da Bonoloto.
O ganador será o primeiro número que saia no sorteo da Bonoloto de hoxe 4 de marzo de 2009, sempre e cando ese número non sexa superior a 23, que é o número de participantes. Caso de ser superior non sería válido e pasaríase o número seguinte e así sucesivamente ata que se cumpra esa premisa.
¿Queda claro, non?
O sorteo como sabedes é augardente de herbas e viño de Amandi: augardente artesanal, da casa (meu pai foi augardenteiro) e viño Priscillus da Adega Lobeiras (pulsa na foto para velo mellor, si queres).
Lobeiras é unha zona da ribeira de Barantes (no cerne mesmo do canón do Sil) pola que eu teño unha especial querencia por razóns que non veñen o caso agora relatar aquí. Baste dicir que nos seus socalcos o sol, a terra e as cepas confabúlanse para ofrecernos un viño saboroso que ten moito de traballo e de arte. Un viño que hai que regalar porque o máxico non ten prezo.
Ben, pois a ver que nos depara o sorteo.

..

22:05 H.
Veño de ver o sorteo pola TV2. O primeiro número que saíu foi o 8, número válido por tanto.
¿E a quen lle corresponde? Pois a VERMELLA.
Vaia, vaia, noraboa! Xa me poñerei en contacto contigo para concretar o tema do envío.
E a tódolos demais participantes/comentaristas agradecervos a vosa colaboración neste trasteo que empezou LM como quen non quere a cousa e acabou dando moito xogo e traspasando fronteiras.
Grazas a todos-as.

CARREXADORES

Poderíanse incluír dentro da especie de automobilistas domingueiros pero son moito mais perigosos. Adoitan saír a mañá cedo do día das eleccións; van armados con vehículos (preferiblemente todoterreo) cheos de combustible e un bo feixe de papeletas do partido.
Son simpáticos, agradables, faladores, sorriso profidén e nos últimos tempos teléfono móbil para coordinarse. Recorren o rural galego con teimuda persistencia buscando a xente maior e xubilados por tódolos currunchos: na casa, na horta, no toxal, na palleira. Achéganos o colexio electoral, no camiño danlles as papeletas que gardan debaixo do asento, e ós mais coñecidos ata poidan que os conviden a unha consumición no chigre do pobo.
Son metódicos e concienzudos. Coñecen tódolos atallos da rede viaria, saben como esquivar as miradas curiosas. Gústalles pasar desapercibidos.
Por suposto colaboran desinteresadamente. ¡Ai, que sería da nosa democracia sen estes abnegados seres que traballan arreo a prol da comunidade!
Pola miña aldea toda esta pintoresca fauna ten que ver co PP. Debe ser que no asunto da carrexa dos votantes este partido ten a exclusiva.

*A viñeta é de Xosé Lois, O Carrabouxo, publicada en A Nosa Terra no 96.

ANTONIO MACHADO

“Estos días azules y este sol de la infancia”, contan que foron os últimos versos que escribiu Antonio Machado en febreiro do 39, poucos días antes do seu pasamento.
Morreu Machado en Collioure (Francia) de pena, de amargura, por mor desa España brutal, asasina, fascista, que lle xeou o corazón. Marchou lixeiro de equipaxe pero cunha alforxa poética ben ateigada.
Morreu Machado en Collioure tal día como hoxe hai 70 anos. El foi un dos primeiros poetas que lin na miña infancia. Deso xa pasaron tamén moitos anos pero algúns dos seus versos aínda me seguen estremecendo.

POR TIERRAS DE ESPAÑA
El hombre de estos campos que incendia los pinares
y su despojo aguarda como botín de guerra
antaño hubo raído los negros encinares,
talado los robustos robledos de la sierra.
Hoy ve sus pobres hijos huyendo de sus lares;
la tempestad llevarse los limos de la tierra
por los sagrados ríos hacia los anchos mares;
y en páramos malditos trabaja, sufre y yerra.
Es hijo de una estirpe de rudos caminantes,
pastores que conducen sus hordas de merinos
a Extremadura fértil, rebaños trashumantes
que mancha el polvo y dora el sol de los caminos.
Pequeño, ágil, sufrido, los ojos de hombre astuto,
hundidos, recelosos, movibles, y trazadas
cual arco de ballesta, en el semblante enjuto
de pómulos salientes, las cejas muy pobladas.
Abunda el hombre malo del campo y de la aldea,
capaz de insanos vicios y crímenes bestiales,
que bajo el pardo sayo esconde un alma fea,
esclava de los siete pecados capitales.
Los ojos siempre turbios de envidia o de tristeza,
guarda su presa y llora la que el vecino alcanza;
ni para su infortunio ni goza su riqueza;
le hieren y acongojan fortuna y malandanza.
El numen de estos campos es sanguinario y fiero;
al declinar la tarde, sobre el remoto alcor,
vereis agigantarse la forma de un arquero,
la forma de un inmenso centaruro flechador.
Vereis llanuras bélicas y paramos de asceta
- no fue por estos campos el bíblico jardín-;
son tierras para el águila, un trozo de planeta
por donde cruza errante la sombra de Caín.
(De Campos de Castilla, 1912)

EL CRIMEN FUE EN GRANADA

I
EL CRIMEN
Se le vio, caminando entre fusiles,
por una calle larga,
salir al campo frío,
aún con estrellas, de la madrugada.
Mataron a Federico
cuando la luz asomaba.
El pelotón de verdugos
no osó mirarle a la cara.
Todos cerraron los ojos;
rezaron: ¡ni Díos te salva!
Muerto cayó Federico
-sangre en la frente y plomo en las entrañas-
...Que fue en Granada el crimen
sabed -¡pobre Granada!- en su Granada...


II
EL POETA Y LA MUERTE
Se le vío caminar solo con Élla,
sin miedo a su guadaña.
-Ya el sol en torre y torre; los martillos
en yunque – yunque y yunque de las fraguas.
Hablaba Federico,
requebrando a la muerte. Ella escuchaba.
“Porque ayer en mi verso, compañera,
sonaba el golpe de tus secas palmas,
y diste el hielo a mi cantar, y el filo
a mi tragedia de tu hoz de plata,
te cantaré la carne que no tienes,
los ojos que te faltan,
tus cabellos que el viento sacudía,
los rojos labios donde te besaban...
Hoy como ayer, gitana, muerte mía,
que bien contigo a solas,
por estes aires de Granada, ¡mi Granada!”

III
Se le vío caminar....
Labrad, amigos,
de piedra y sueño, en la Alhambra,
un túmulo al poeta,
sobre una fuente donde llore el agua,
y eternamente diga:
el crimen fue en Granada, ¡en su Granada!
(De Poemas de la guerra, 1937)

..

MEME DAS LAMBETADAS GALEGAS

¿Quen carallo inventará os memes?

A idea deste (ó que lle chaman meme-traste) parece que saíu de LM (aí podedes atopar as bases completas) e espallouse rapidamente como si un vento nordés o empuxara. Trátase, mais ou menos, de escoller un producto típico da zona de cada un e sortealo entre todos os que deixen un comentario na entrada. A fecha tope é, sen que saiba porqué, o vinteoito de febreiro.

Primeiro foi o amigo Barreira o que me convidou a facelo: eu non o tiña nada claro. Chousa, que é un armadanzas de moito coidado, lembroumo un par de veces, LM tamén: eu seguía resistíndome. Pero apareceu Zeltia e ante o encanto coruñés as miñas defensas empezaron a fraquear.
Así que aquí me tedes cumprindo coas miñas obrigas.

Por si sentides curiosidade e lles queredes botar unha ollada esta é unha lista dos blogs que xa fixeron o meme: Chousa, que nos ofrece pan de Antas e queixo de Ulloa; Mencía, botelo e ucheira de roxóns e noces; LM, queique de Ordes; Zeltia, viño de Ulla; Leo, viño de Arbo; Cuspedepita, butelo e doce de leite; Carlos Sousa, rosquillas e licor café; Vermella e Suso Lista, percebes do Roncudo; Senda, lote de volandeiras; Artabria, tortilla de Betanzos; Barreira, carne o caldeiro; Ao pé do farelo, queixo de naviza; Morrocantando, albariño e mexillóns, Trasalba, orellas da Serra de Outes, Dorvisou, degustación de productos galegos e albariño, Manuel L. Rodrigues, empanada de berberechos da Ría de Noia, Santo 2000, filloas da avoa.

Seguramente hai mais, irei actualizándoa conforme me entere. Porque si fora para traballar na horta non se apuntaba ninguén pero para estas cousas andades finos de carallo.

Ben, ¿e que vou sortear eu? Pois como son de Sober, VIÑO DE AMANDI. Dúas botellas de mencía e, para completar o estoxo de tres botellas, unha de augardente de herbas porque despois da comida presta tomar un chupito.
Así que xa sabedes, sortearei este agasallo entre tódolos comentarios que me deixedes nesta entrada ata o 28 de febreiro. A cada comentario ireille dando un número por rigoroso orde da aparición. Por suposto, non admito comentarios anónimos nin de membros do Opus Dei.
O sorteo fareino perante dun notario e con testemuñas de distinguida reputación alcohólica.
Ó ganador ou ganadora mandareille as botellas o seu domicilio por unha entidade de recoñecido prestixio internacional: Correos. Ou aparezo eu persoalmente con elas mais ou menos a hora de xantar, xa veremos.

Outras das bases deste meme é que hai pasarlle o encargo a 3 blogs amigos para que sigan coa historia esta. Cousa díficil porque case todos están xa nominados. Creo que estes tres aínda non: Dorvisou, Isto non é un cabaré e Trasalba. Así que aí lles vai e a ver que lles parece.