DE NÓS DEPENDE

Cando faltan só uns días para as eleccións xerais quero mostrar aquí unha viñeta de “El Roto” que invita a reflexión.
Reflexionemos, pois.

MEXADA POPULAR

Naceu nun país afeito a que mexen por un e ter que dicir que chove. Pero este can é espabilado e debeu pensar “antes mexo eu por eles”.
E aquí o tedes, ouriñando con chulería non exenta de gracia e donaire.
Para que logo digan que os carteis políticos non fan servicio!

RUBIAS (DO PAÍS)

Parderrubias (Concello de A Merca, Ourense).

Vaia par de rubias (nun lameiro de Ribas de Sil, Lugo).

*A foto das rubias é de Eladio Osorio

AS MÉDULAS, UN LUGAR PARA O ASOMBRO

Na comarca leonesa do Bierzo, preto do lago de Carucedo, atópanse AS MÉDULAS, a maior explotación aurífera a ceo aberto que os romanos tiveron en Hispania.
Desde o miradoiro de Orellán a vista impresiona: picoutos roxos emerxen entre o verde da vexetación desafiando ó ceo e á lei da gravidade. É o que queda dunha montaña desmantelada para extraer o metal amarelo.


Unha paisaxe estraña.
Un lugar misterioso.
Unha viaxe no tempo.
Un mundo perdido.
Unha lección de historia.

O xeógrafo e historiador romano Plinio O Vello, que estivo na península ibérica a mediados do século I, deixounos unha descrición do método para extraer o ouro. Construían grandes depósitos de auga nas partes altas da montaña a escavar e furaban cunha complexa rede de túneles e pozos as entrañas do xacemento. Despois botaban auga por eles. A entrada repentina da auga, que collía velocidade mentres baixaba producía erosións, turbulencias e golpes no interior da montaña que terminaba por derrubarse. A este procedemento chamábanlle “ruína montiun”.
Despois a terra era canalizada cara os lavadoiros onde se separaba o ouro.

Unha montaña aniquilada polo esforzado traballo da poboación nativa e as técnicas dos romanos. Calculan que o longo dos 2 séculos que durou a explotación movéronse máis de 230 millóns de metros cúbicos de terra. A cifra é difícil de asimilar.
Non sabemos canto ouro se puido sacar de aquí. Imposible recuperar o que foi esto nos séculos I e II en plena actividade. A nós, agora, desde o miradoiro de Orellán, paseando pola cunca das Valiñas ou entrando nas bocaminas de “La Cuevona e “La Encantada”, só nos queda o asombro.

SUNSHINE AWARD

Despois de pensalo uns días, consultalo coa almofada e ser asesorado polos meus avogados, decido (por fin) aceptar o reto do premio/meme que me manda Zeltia (grazas por lembrarte de min), que tampouco é cuestión de facerlle un feo a unha boa amiga blogueira.
Así pois que siga rulando o Sunshine award (¿quen inventará estas cousas?) e para eso as normas din que teño que encasquetarllo a outros 12 blogs.
¿E a cales? Pois nada, por rigoroso orde alfabético dos nomes dos blogs que teño enlazados empezando, eso si, pola Z. Porque de cando en vez os últimos tamén teñen dereito a ser os primeiros.
E os galardoados son, tachín, tachán:

Xeografía con esquinas
Xenebra
Valdeorosa
Vakastolas
Un lugar llamado Veleigaz
Trasalba ,
Tarde, siempre tarde ,
Suso Lista, percebeiro do Roncudo ,
Si, home si
Selva de Esmelle ,
Reveladora ,
Reincidente.

CINEMANÍA NUMÉRICA (CAPÍTULO 1)

A miña afección polo cine animoume a facer unha lista de películas que teñan algún número no título. E niso estamos: un modo como outro calquera de pasar o tempo.
Trátase de empezar polo cero e ir subindo gradualmente na escala numérica, poñendo un exemplo de cada procurando respectar o título orixinal. Excluín curtametraxes, documentais, series e miniseries
Aparte do título, entre parénteses vai o director e o ano de realización, e despois algúns dos actores/actrices mais representativas do filme.
Neste primeiro avance vou desde o cero ó vinte. Si tivera que escoller algunha destas quedaríame con "Los cuatro hijos de Katie Elder", "Los siete magníficos", "Nueve reinas", "Doce hombres sin piedad" e por suposto con “Uno de los nuestros” de Scorsese.
Empezamos:

· KM. 0 (Juan Luis Iborra, 2000): Tristán Ulloa, Silke, Alberto San Juan, Concha Velasco, Carlos Fuentes.
· UNO DE LOS NUESTROS (Martin Scorsese, 1990): Robert de Niro, Joe Pesci, Ray Liotta, Lorraine Bracco, Paul Sorvino, Tony Darrow.
· DOS HERMANOS (Jean-Jacques Annaud, 2004): Guy Pearce, Jean-Claude Dreyfus, Mai Anh Le, Stephanie Lagarde, Vincent Scarito.
· LOS TRES ENTIERROS DE MELQUÍADES ESTRADA (Tommy Lee Jones, 2005): Tommy Lee Jones, Barry Pepper, Julio César Cedillo, January Jones, Levon Helm, Melissa Leo.
· LOS CUATRO HIJOS DE KATIE ELDER (Henry Hathaway, 1965): John Wayne, Dean Martin, Earl Holliman, George Kennedy, Martha Myer.
· 5 ESQUINAS (Tony Hill, 1987): Jodie Foster, Tim Robbins, Todd Graft, Elizabet Berridge, John Turturro.
- SEIS GRADOS DE SEPARACION (Fred Schepisa, 1993): Will Smith, Stockard Chonning, Donald Sutherland, Bruce Davison, Heather Graham.
· LOS SIETE MAGNÍFICOS (Jhon Sturges, 1960): Steve MacQueen, Charles Bronson, Yul Brinner, James Coburn, Eli Wallach, Robert Vaughn.
· JENNIFER 8 (Bruce Robinson, 1992): Andy García, Uma Thurman, Graham Beckel, Lance Henriksen, John Malkovich.

NUEVE REINAS (Fabian Bielinsky, 2001): Ricardo Darin, Gaston Pauls, Leticia Bredice, Elsa Balaguer, Antonio Ugo, Tomás Fonzi.

· LOS DIEZ MANDAMIENTOS (Cecil B. DeMille, 1956): Charlton Heston, Yul Brynner, Anne Baxter, Edward G. Robinson,, Edward G. Robinson, Ivonne de Carlo, John Derek.

· LA CUADRILLA DE LOS ONCE (Lewis Milestone, 1960): Frank Sinatra, Dean Martin, Sammy Davis Jr, Angie Dickinson, Peter Lawford.

· 12 HOMBRES SIN PIEDAD (Sidney Lumet, 1957): Henry Fonda, Lee J. Cobb, Jack Warden, Ed Begley, John Fiedler, E.G. Marshall.

· TRECE CAMPANADAS (Xavier Villaverde, 2003): Juan Diego Botto, Luis Tosar, Marta Etura, Rosa Alvarez, Elvira Domínguez.

· CATORCE ESTACIONES (Antonio Jiménez Rico, 1991): Geraldine Danon, Juan Luis Galiardo, Jacques Penot, Mónica Randall, Santiago Ramos.

· 15 MINUTOS (Jhon Herzfeld, 2001): Robert de Niro, Ed Burns, Kelsey Grammer, Avery Brooks, Karel Roden, James Handy.

· FELICES DIECISEIS (Ken Loach, 2002): Martin Compston, Annmarie Fulton, William Ruane, Michelle Coulter, Gary McCormack.

· EL NÚMERO 17 (Alfred Hitchcock, 1932): Leon M. Lion, Anne Grey, John Stuart, Donald Calthrop, Barry Jones.

· 18 COMIDAS (Jorge Coira, 2010): Luis Tosar, Esperanza Pedreño, María Vázquez, Cristina Brondo, Víctor Clavijo.

· K-19: THE WIDOWMAKER (Kathryn Bigelow, 2002): Harrison Ford, Liam Neeson, Peter Sarsgaard, Joss Ackland, Donald Sumpter.

· LOS VIOLENTOS AÑOS VEINTE (Raoul Walsh, 1939): James Cagney, Priscilla Lane, Humphrey Bogart, Jeffrey Lynn, Gladis George, Paul Kelly.

Continuará....

A FUXIDA

Dixo que ía a Santiago pero tomou as de Villadiego.

E AGORA, LISBOA

Na cidade dos sete outeiros haberá que visitar o Castelo de San Jorge, a Catedral, o Mosteiro dos Jerónimos e a Torre de Belem, as Praças dos Restauradores e Rossio, subir os tranvías e o elevador de Santa Justa, perderse polos barrios de Chiado, La Baixa e Alfama, probar os peixinhos da horta e as pataniscas de bacalhao, o viño de Oporto e os pasteis de Belem mentres de fondo se escoita a voz poética e nostálxica dun fado de Amalia Rodrigues. De recordo traerei un galo de Barcelos e o mellor antes da fronteira ata merco media ducia de toallas.

DESTINO: LA PALMA

Nos vindeiros días non me busquedes no babel das rúas de Vigo nin polos montes de Sober. Estarei por aquí recorrendo Cumbre Vieja, o volcán de Teneguía, Caldera de Taburiente, o Barranco das Angustias, subindo a Roque de los Muchachos, perdéndome polos bosques de laurisilva, bebendo viño de malvasía e comendo papas arrugadas con mojo picón.

SGAE: TOMA O DIÑEIRO E CORRE

O da SGAE víase vir. Que se pode esperar dunha sociedade que ten un directivo chamado Caco!

Por fin é venres

O venres ten a pel húmida
de choiva e despedidas,
de olladas de treboada e loucura,
de remuíños de xeo con ron.
O venres ten un certo sabor a raia medianeira,
a fotografías mergulladas no esquecemento,
a palabras aboiando
entre neón, fume e xiringas.
Nas noites dos venres búscame
nas barras dos bares,
nas esquinas onde a cidade
é un brinco o baleiro,
nos ollos que espreitan
o retorno dos anxos,
nun estreito WC fora de servicio,
nos portais onde ule a femia
e a bicos de cinza e alcohol.
E beber o último grolo con calquera,
e ser un cómplice máis da troula nocturna,
e dicir amigo, cubata, alento,
orgullo, desexo, taberna, madrugada....
e esperar o amencer.

SLOGAN

Centos de promesas, miles de mitins, millóns de carteis, descualificacións mutuas, corruptos nas listas, carrexo de votantes, sondaxes a pé de urna, sorrisos e desencanto, vencedores e vencidos. De todo o tsunami electoral quédome cun slogan do Movemento 15-M.

LOIS PEREIRO

No amor
como na guerra
nunca chegamos a escoitar
o disparo que nos alcanza.
Lois Pereiro

WESTER X: PAT GARRET E BILLY THE KID

Billy: “Como te sintes?
Pat : É como si os tempos houberan cambiado.
Billy: Os tempos quizais, eu non.”
------------------
Billy: “Nunca te imaxinei o lado da lei.
Pat : É unha forma de seguir vivo. Non importa en que situación estás, sempre tes razón.”
------------------
Billy: “Non fai moito tempo que a lei era eu e traballaba para Chisum. E Pat era un foraxido. A lei é unha cousa curiosa, verdade?”
------------------
Estes son algúns dos diálogos de Pat Garret e Billy The Kid, wester dirixido por Sam Peckimpah en 1973 e protagonizado por James Coburn e Kris Kristofferson nos papeis principais.
Un achegamento máis a dous personaxes míticos. O Salvaxe Oeste que respiraba a golpe de revólver esmorece, chega o ferrocarril, os negocios, os terratenentes, a civilización, os novos tempos. O progreso significa acatar unhas normas. Pat Garret enténdeo e trata de adaptarse; Billy non, por eso o enfrontamento será inevitable.
Dous vellos compañeiros que cabalgaron xuntos. Billy é un fóra de lei, un tipo incómodo o que hai que eliminar, e Pat agora sheriff de Lincoln ten o deber de perseguir e capturar o seu antigo camarada. Cando o mata en Fort Summer sabe que no fondo estase matando a si mesmo, e o prezo que ten que pagar por venderse o poder.
Wester crepuscular, peli amarga e melancólica coas sinais de identidade do mestre Peckinpah. Violencia, cámara lenta, antiheroes, perdedores, unha paisaxe agreste e dura, poeira e sucidade, todo o servicio dun dos seus temas preferidos: a amizade traizoada.
Ante un xénero (o wester) que agonizaba, o director retrata un mundo en declive, a desaparición dunha forma de vida, do latir dun territorio. “Esta é a historia dunha época, dunha lenda, non a historia de dous pistoleiros”, dixo Sam Peckinpah.
A música é de Bob Dylan que tamén actúa nun curioso e estraño papel. Bob e moi mal actor pero deixounos unha banda sonora memorable.

DESFASE TEMPORAL

Mirade si están as cousas mal por Andalucía que este ano a Feira de Abril vai en maio.

JAVIER KRAHE EN VIGO

Ten un certo aire a profeta desencantado. Nunca foi un superventas, nin encheu estadios de fútbol. O seu son os locais pequenos e un público fiel que o segue ano tras ano.
E un cantautor de minorías que gusta das rimas e as súas cancións din moito máis do que parecen a simple vista. Curioso, escéptico, burlón, fumador empedernido, irónico, irreverente, sagaz, Javier Krahe actúa este xoves 28 en Vigo. Haberá que velo porque....

VOX VERITAS VITA

“Crían na verdade, pero só a usaban en casos de emerxencia”.
Do libro de Manuel Rivas, As chamadas perdidas.

EN BOCA PECHADA...

Non teño palabras para dar, nin sequera eso podo ofrecer.
Non vos estrañe, pois, que non marque os naipes nin saque as mans dos bolsos. Tampouco vos sorprendades si baixo a vista, si arelo as sombras, si disimulo as feridas, si me esquezo de cousas que nunca coñecín, si busco o teléfono da brétema nas Páxinas Marelas e si me refuxio a cotío no meu tobo unipersoal.
Simplemente é que camiño de puntillas pola vida e ante as portas que se pechan e os brazos que me afastan non esperedes berros nin reproches. Desde o berce do desencanto reclamo o meu dereito o silencio.
(non falo de min)

ZAPATERO VERSUS RAJOY (MATEMATICAMENTE FALANDO)

Non se pode dicir que leven vidas paralelas pero si que se moven en círculos viciosos, teñen intereses ortogonais e desempeñan cargos homólogos nos seus partidos.
Actúan con distintos parámetros, un insiste en que dous e dous son catro, e mesmo poden ser cinco a pouco que o intentemos, e o outro desde un ángulo obtuso contesta con retranca “multiplícate por cero”, nunha pelexa dialéctica sen solución de continuidade.
Intuímos que será difícil que Zapatero poida resolver a cuadratura do círculo pero ¿quen se vai fiar de Rajoy, un tipo tan acostumado a saírse pola tanxente?

SAN VALENTÍN

Non a agasallou con flores,
non lle regalou un perfume nin xoias.
Soamente a mirou os ollos e díxolle:
QUÉROTE.