A nena da curva

 

As cousas van mal: ultimamente, a nena da curva a min aparecéseme ata no medio das rectas.

Poemas de Irving Layton

 

EL AIRE ES ASFIXIANTE

El aire es asfixiante.

              Así es mi alma.

El café está muy amargo.

              Así mis pensamientos.

El cigarrillo sabe mal.

Ídem mis emociones.

Hay un boquete inmundo en la pared

              Otro en mi corazón.

Va a empezar a llover.

              No me podrá aliviar la lluvia.

Mi dulce amor se ha fugado con otro.

              ¿Y qué más da?

La oigo llamar quedamente a mi puerta.

              Me trae el sufrimiento.

Me jura que me quiere.

              Le juro que la adoro.

El aire es asfixiante.

              Así es mi alma.

 

 

MALENTENDIDO

Le puse

la mano

en

el muslo.

 

Por el modo

en que ella

se apartó

vi que

su entrega

a la literatura

no era

perfecta.

 

                                Poemas de Irving Layton, traducidos por Salustiano Masó.

Nas esquinas do frío

 Nestes últimos días houbo varias persoas que me preguntaron onde podían mercar “Nas esquinas do frío”, un título moi axeitado para estas datas. Así que informo desde aquí de forma xeral.

O libro está nas principais librarías de Galicia. Por exemplo, en Vigo podédelo atopar nas librarías Cartabón, Versus, Librouro; Nobel, en Pontevedra; Espacio Lector Nobel, en Ourense; Libraria Lume na Coruña; Follas Novas en Santiago; Trama e Biblos en Lugo; en Monforte, na libraría Agrasar; etc. Tamén se pode mercar por Internet desde Amazon, por exemplo. En calquera caso, se alguén ten dificultades para conseguilo que se poña en contacto comigo e xa vexo de facerllo chegar.

Camuflaxe

 

aproveitar as horas

mudar de cidade

e esquecer o pasado

escribir un epitafio

para cando espertemos

barallar os naipes

coa habilidade dun croupier

neste casino de fábricas pechadas

borrar o rastro

coa perseveranza dun ourive

camuflarse entre a brétema

facer autostop cando os taxis

están fóra de servizo

afastarse da primeira liña de fogo

e abandonar a escena do crime

coas mans nos petos da cazadora vaqueira

                               Do libro "Nas esquinas do frío"

En primera persona, de Mario Benedetti

 

EN PRIMERA PERSONA

Un cielo melancólico acompañó mi infancia

dios era una entelequia de misa y sacristía

con siete padrenuestros y alguna avemaría

me otorgaba perdones su divina jactancia

 

luego poquito a poco fue tomando distancia

y un día me hallé lejos de aquella eucaristía

vi tantas injusticias y tanta porquería

que dios ya no era dios sino una circunstancia

 

se agravó mi conciencia maravillosamente

y cada vez son menos las cosas en que creo

cuando interpelo a dios se va por la tangente

 

los milagros se venden de nuevo al menudeo

y así me fui cambiando de buen a mal creyente

de mal creyente a agnóstico y de agnóstico a ateo.

 

Do libro “La vida ese paréntesis”, de  Mario Benedetti

escribir sobre o frío

 

  

hoxe debería escribir sobre o frío

atopar o ángulo exacto onde morren

por conxelación as libélulas                       

despexar a fórmula pola que a xeada

queima os gromos dos recordos

e pon unha pista de patinaxe

nas lagas onde se lavaba a roupa

antes da aparición das lavadoras

cos seus programas de aclarado   centrifugado

antimanchas   prancha fácil   delay timer

 

debería escribir sobre o frío

ese que se nota nas salas mortuorias dos tanatorios

na mirada estrañada dos ciclopes

nos espantallos entre o millo

nos que piden ás portas dos supermercados

e que xa hai tempo que se deron por vencidos

nos traxes que se murchan nas maletas

dos emigrantes retornados

cheas de preguntas e de invernos

 

escribir sobre o frío

para espantar as bufandas a cadros

e os calcetíns de la que zurcen as nais

escribir coma un exorcismo

para derreter a arquitectura do carambelo

que non deixa alzar a voz

nos días que pasan lentos e boca abaixo

 

o frío

o espasmo das engurras

as barcas que podrecen no fondo dos encoros

o veleno da Torre de Babel

Clark Kent agardando nun quirófano

o graínzo sobre as almofadas

a memoria de perfil

desangrándose gota a gota polos costados

o frío

un meteorito estrelándose contra o corazón da terra prometida

                                             Do libro "Nas esquinas do frío", premio Avelina Valladares 2019

Presentación cancelada

 Debido ó covid 19, os organizadores cancelaron o evento. Xa virán tempos mellores.

Presentación libro

 Este sábado, 17 de outubro, presento no Casino Ateneo de Monforte de Lemos o meu último libro "Nas esquinas do frío".  Por se vos apetece pasar.

Conta atrás

10:

Cando o mar  nos deixe en testamento

unha manchea de homes sen raíces

entregados ós ventos furtivos

que ispen a pel das meigas

cando xa non queden peixes nin corais

cando a súa triste inmensidade

non garde os tesouros dos vellos piratas

senón bidóns radioactivos

naufragando co abalo dos ondas

na area, xa contaminada, de calquera praia.

9:

Cando o aire torne irrespirable

de tanto acariñar a cinsa

o lume alampando polos montes

o bafo tóxico das chemineas

borrando o azul do ceo

cando poña un nó de crepúsculos

na mirada das aguias

que descolgan as ás impotentes

ante tanta loucura desatada na chaira.

Daquela a terra berrará

berrará con voz de cántaro.

8:

Cando as cidades sintan vertixe

ó mirarse nos charcos

e  se abracen unhas as outras

para manter en pé as ruínas

dos desaforados rañaceos

cando entre gretas e entullos

non quede solo para que medren

as flores dunha nova primavera.

7:

Cando os humanos  se comporten como robots

encadeados a unha forza superior

que  se lles escapa das mans

falen unha linguaxe incomprensible

e xa non se atopen heroes

que defendan os refuxios

fronte a turbas sen destino.

Daquela a terra berrará

berrará con voz de cántaro.

6:

Cando a natureza agonice

atrapada polas redes do diñeiro

os soños se escagallen coma pedras

na fronteira do desterro

e os cans fuxan desorientados

por carreiros que levan a ningures.

5:

Cando a lembranza sexa pavor

a soidade non teña apelidos

as promesas se afoguen en desertos

un amencer poida ser o derradeiro amencer

sen máis testemuñas que un sol bañado en sangue.

Daquela a terra berrará

berrará con voz de cántaro.

4:

Cando a morte veña fachendosa

a encher os espazos baleiros

e unha paisaxe de sepulturas

faga palidecer á lúa chea.

3:

Cando o ruído do silencio non se ature

cando os ollos se pechen para sempre

orfos e asolagados de bágoas.

Daquela a terra berrará

berrará con voz de cántaro.

2:

Cando o futuro semelle un manto negro

envolto nunha conta atrás sen epílogo.

1:

Cando ti, eu, todos, non sexamos máis que espectros.

Daquela a terra berrará

berrará con voz de cántaro.

Berrará con voz de cántaro.

                      Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios".

25 de xullo

Dereito ó silencio

Non teño máis palabras que ofrecer

non vos  estrañe, pois

que non mida os pasos

nin ensine o que agocho nos bolsos.

Tampouco vos sorprendades

se baixo a vista

se arelo as sombras

se disimulo as mancaduras

se me esquezo de cousas que nunca coñecín

se busco o teléfono dos perdedores

nas páxinas marelas  do purgatorio

e se me refuxio acotío no meu tobo unipersoal.

Simplemente é que camiño

deste modo pola vida

e ante as portas que se pechan

e as gallas que me estorban

non esperedes berros nin reproches.

Desde o berce do solitario

reclamo o meu dereito ó silencio.

                                    Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

Plan de evasión

Agora

cando xa non quedan cómplices na barricada

nin un ás na manga agochado

cando os paraísos están extinguíndose

nesta terra  dominada pola avaricia

neste caos de máscaras e sumidoiros

de chemineas, velenos

buguinas entolecidas

cordilleiras de cemento

ascensores da frustración

agora, digo

vestireime de escuro

e sen billete de volta

sairei a esgazar o solsticio de inverno

buscarei devagar

as estradas máis estreitas

as aldeas máis illadas

e nalgún lugar arredado

onde ninguén me coñeza

onde para todos sexa un estraño

unha sombra, apenas iso

un murmurio, apenas nada

quizais poda atopar un recanto

no que por un intre

sexa  un pouco feliz.

                               Do poemario "A pel no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios"

Izan o da saca

Recomendación literaria de hoxe: “Izan o da saca”, de Xavier Quiroga. Se ledes o título ó revés é “A casa do nazi”, o que xa nos indica por onde van os tiros.

Xavier Quiroga, nado en Escairón, é o meu modo de ver unha das plumas máis importantes e representativas da narrativa galega actual.

Neste libro, no que se mestura realidade e ficción, o autor achégase ó noso pasado recente, á época da guerra civil e os anos posteriores, e a un feito histórico pouco coñecido como é a presenza dos nazis en Galicia.

Pasado e presente danse a man cun ritmo trepidante, un bo pulso narrativo e unha trama na que pouco a pouco van encaixando tódalas pezas.

Outras obras súas son: “Atuado na braña”, “O cabo do mundo”, “Zapatillas rotas”, “Se buscabas un deus”.

Luis Eduardo Aute

Foise Luis Eduardo Aute: un dos mellores cantautores do país; unha persoa que nunca cambiou de chaqueta; un referente ético e moral.

"Que terriblemente absurdo
es estar vivo
sin el alma de tu cuerpo,
sin tu latido".

https://www.youtube.com/watch?v=btoYpsohJR0

Ausencia

Demasiado tempo na corda frouxa

facendo equilibrios entre a  escuridade.

Sarabia con forza e as bombas

estalan sempre máis cerca

coitelos afiados no medio das ruínas

o xabre esmagando as flores

que con agarimo vimos medrar.

A esperanza é un curto

intervalo de tempo.

O xardín, a cama compartida

aquela luz

están nese lugar

onde xa nada ten sentido

e que por iso descoñecemos.

Non direi en voz alta o teu nome

nin o que sinto agora

ficarei só e calado

asomado á bufarda da tristura

á beira destes días de estrañeza

á beira dun leito baleiro e insomne

e un faiado onde se agochan medos antigos

peneirando un curso de amor a distancia

que nunca fun quen de superar.

                            Do poemario "A pell no asfalto", incluído no libro "Zocas e decibelios"

Terra de ningures

Ás veces cando tento erguerme

sobre a propia canseira

premo na area roxa do deserto

e presinto e sinto e sei

que estou en terra de ningures

onde nin sequera ser estranxeiro ten sentido.

E busco bares anónimos

coma quen busca unha froita prohibida

rescato do bolso unha foto

e mentres a miro de esguello

cavilo porque é aquí

e non na praia de Copacabana

ou nun tranvía de Lisboa

onde sigo murchando as miñas horas.

Algún día ireime coma todos

buscando outros corpos, outros ceos.

Villaviciosa será só un nome no recordo.

Lembrarei tamén o sorriso

de aquela moza de vaqueiros  axustados

un bico ardendo na escuridade

o sabor amargo do Bitter Kas con Larios

e música de fondo de Joaquín Sabina

e unha curva tomada a cento dez

e a catro ou cinco amigos.

                          Do poemario "A pel no asfalto, incluído no libro "Zocas e decibelios"

Tempo de loita

Roubáronnos o abrente

non lles bastaba

co naufraxio dunhas veas

os berros que estalan

baixo os uniformes

as sebes de arames

onde nos arrecantaron

descalzos, case espidos

trémolos entre xestos acusadores

e sen máis reino

que os propios nomes

e a nosa pel aterecida

non, non lles bastaba.

Tiveron que quitarnos a suor

as vereas, os pés do chan

o trío de ases, a dozura

as ilusións inxenuas dos  poucos anos

cando todo era tan lúdico

e tan honesto

tanta esperanza escabezada.

Tiveron que negarnos

o lume, o pan e o sal

tiveron que borrar a historia

onde aprendemos a resistir.

Agora só nos queda o recordo

a rabia, a sede de orgullo

para renacer outra vez do po

atopar as nosas pegadas

e outra vez loitar

contra o vento xélido

das mesmas ameazas.

Xuntos teremos que  levantarnos de novo

xuntos teremos que seguir na loita.

                 Do poemario "A pel no asfalto", incluido no libro "Zocas e decibelios"

Presentación de "Nas esquinas do frío""

O 21 de febreiro, ás 20 horas, presento no Salón de Actos da Casa de Cultura de Sober o poemario "Nas esquinas do frío". Se vos apetece vémonos aí. Estades tod@s convidad@s.

Libros de poesía

Velaquí os 4 libros de poesía que máis me gustaron dos que lin nos últimos anos: "Cultivos transxénicos", de Carlos Negro; "MazinGZ", de Calros Solla; "Cráter", de Olga Novo; "Prender os fachos, compoñer os ósos", de Carlos da Aira.
E a ti, que libro de poesía che gustou máis??

Recensión de "Nas esquinas do frío"

Comparto a recensión que Xosé Lois García fixo sobre o meu poemario "Nas esquinas do frío", e que podedes ler no periódico EnComún, nº 321, 2ª quincena de xaneiro 2020. Por suposto moi agradecido, Xosé Lois.